ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) – Newsroom Cambodia

បទយកការណ៍៖ អ្នកស្រឡាញ់ការអប់រំ បង្កើតថ្នាក់រៀននិងបណ្ណាល័យខ្នាតតូចសម្រាប់កុមារតាមតំបន់ខ្វះខាត

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Wed, 11 Sep 2024 08:49:39 +0000

ភ្នំពេញ៖ នៅភូមិព្រែករទាំង សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ស្ថិតនៅប៉ែកអាគ្នេយ៍នៃខណ្ឌដង្កោ រាជធានីភ្នំពេញ នៅក្នុងរបងបរិវេណខាងមុខផ្ទះមានសួនបន្លែ ក្នុងផ្ទះមានតុ កៅអី ក្ដារខៀន ធ្នើរសៀវភៅ ដែលអាចមើលដឹងថាទីនោះជាទីតាំងបង្រៀន។ លោក សាន ដារ៉ាវីត អាយុ៣៥ឆ្នាំ បានរៀបចំផ្ទះដែលខណ្ឌចែកបន្ទប់ជា៤ថ្នាក់សម្រាប់សិស្សរៀននេះកាលពីឆ្នាំ២០២៣ ក្រោយលោកមើលឃើញពីភាពខ្វះខាតរបស់ក្មេងៗដែលចំណាកស្រុកតាមឳពុកម្ដាយមករកការងារធ្វើនៅទីក្រុងភ្នំពេញក្នុងតំបន់នោះ ជាពិសេសគឺការបាត់បង់ឱកាសរៀនសូត្រ។ បន្ថែមពីការអប់រំ ទីតាំងបង្រៀននេះ ក៏មានផ្តល់ជាអាហារ២ពេលសម្រាប់សិស្សផងដែរ។

សកម្មភាពសិស្សកំពុងបោចស្មៅ នៅទីតាំងបង្រៀនសាខាភ្នំពេញ (រូបភាពផ្តល់ដោយ៖ លោក សាន ដារ៉ាវីត)

លោក សាន ដារ៉ាវីត និយាយថា៖ ‹‹យើងក៏ហៅគាត់មករៀន យើងឱ្យបាយគាត់ញ៉ាំ ឱ្យសៀវភៅ ឱ្យរបស់លេង គាត់ក៏ចូលចិត្តហើយមករៀន។ ហើយមា្ដយឳពុករបស់ពួកគាត់ក៏ចេះតែដេញមក ឃើញបានអីហូប ស្រាប់តែមួយរយៈក្រោយខ្ទង់ពីរខែក្រោយស្រាប់តែមកជាគំហុក ទាំងកម្មករទាំងអ្នកធ្វើការ (កូនរបស់ពួកគាត់) មកច្រើនមែនទែន››។

ការបង្កើតទីតាំងបង្រៀន និងការបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តដល់ក្មេងៗតាមតំបន់ខ្វះខាត និងដាច់ស្រយាល បានរួមចំណែកផ្តល់ការអប់រំដល់កុមារដែលមានជីវភាពខ្វះខាត និងកាត់បន្ថយអាត្រានៃការបោះបង់ចោលការសិក្សា។ អ្នកមានគំនិតផ្តួចផ្តើមបង្កើតទីតាំងបង្រៀនដូចជាលោក សាន ដារ៉ាវីត មានគោលបំណងរួមគ្នាមួយ គឺចង់ឃើញកុមារទទួលបានការអប់រំស្មើគ្នា និងបង្កើនចំណេះដឹង។

លោក សាន ដារ៉ាវីតឲ្យដឹងថា ការបង្រៀន នៅទីនោះមានបញ្ចូល ការសរសេរ ការអាន ភាសាអង់គ្លេស ម៉ោងកំព្យូទ័រ និងម៉ោងធ្វើហត្ថកម្មដូចជាដាំបន្លែ រើសសម្រាមជុំវិញសាលា បោចស្មៅ សម្អាតថ្នាក់រៀនជាដើម។ គិតមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្ននេះ មានសិស្ស៥០នាក់ដែលកំពុងរៀននៅទីនោះ។

លោក សាន ដារ៉ាវីត ជាអ្នកបង្កើតទីតាំងបង្រៀនសម្រាប់កុមារនៅតំបន់ខ្វះខាត (រូបភាព៖ ស្អាត បុទុំម៉ា)

បើទោះជាមានបញ្ហាប្រឈមផ្សេងៗ ជាពិសេសបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុយ៉ាងណាក្តី លោក ដារ៉ាវីត នៅតែរកវិធី និងកៀរគររកថវិកាដើម្បីបន្តសកម្មភាពសម្រាប់ទីតាំងបង្រៀននេះ។

កន្លែងហូបអាហាររបស់ក្មេងៗនៅខណ្ឌដង្កោ (រូបភាព៖ ស្អាត បុទុំម៉ា)

នាពេលថ្មីៗនេះ លោក សាន ដារ៉ាវីត ក៏បានបង្កើតទីតាំងមួយទៀតនៅក្នុងស្រុកឱរ៉ាល់ ខេត្តកំពង់ស្ពឺ។ នោះក៏ដោយសារលោកមើលឃើញបញ្ហាដែលកុមារត្រូវបាត់បង់ពេលវេលា និងឱកាសរៀនសូត្រព្រោះកត្តាជីវភាព។ លោកថា កុមារដែលមានវ័យត្រូវសិក្សា បែរជានាំគ្នាចូលព្រៃកាប់ឈើ និងខ្លះទៀតទៅនេសាទត្រី ដើម្បីបានប្រាក់មកចិញ្ចឹមក្រពះទៅវិញ។

លោក សាន ដារ៉ាវីត បន្ថែមថា៖ ‹‹អ្វីដែលពួកយើងចង់បញ្ចូលឱ្យពួកគាត់នោះគឺផ្នត់គំនិត ទោះបីគាត់អត់ចេះអក្សរឬក៏ចេះ ក៏គាត់អាចទទួលបានការអប់រំពាក់ព័ន្ធនឹងសីលធម៌ ការរស់នៅ ការស្វែងរកអាជីព។ អ្វីដែលយើងផ្ដល់ឱ្យគាត់ គឺផ្ដោតទៅលើរបៀបគិត។ យើងអត់បានផ្ដោតទៅលើរបៀបនៅក្នុងការរៀនម៉េចឱ្យពូកែ អ្វីដែលយើងព្យាយាមផ្ដល់ឱ្យគាត់គឺគំនិតនៅក្នុងការគិត និងរបៀបរស់នៅជាការប្រកបអាជីពប្រចាំខ្លួនទៅថ្ងៃអនាគត››។

ចំណែកកញ្ញា អ៊ា សុគន្ធារី អាយុ ២៦ឆ្នាំ ជានិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាផ្នែកអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ បច្ចុប្បន្នជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តនៅភូមិព្រែករទាំង សង្កាត់ព្រែកកំពឹស ខណ្ឌដង្កោ។ កញ្ញាបានចំណាយពេលមួយថ្ងៃចាប់ពីម៉ោង៨ព្រឹកដល់ម៉ោង៥ល្ងាចដើម្បីបង្រៀនសិស្ស ហើយមុខវិជ្ជាដែលបង្រៀននោះរួមមានភាសាខ្មែរ និងគណិតវិទ្យា និងពេលខ្លះនាំសិស្សឱ្យដាំបន្លែផងដែរ។

កញ្ញា អ៊ា សុគន្ធារី ដែលជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រសិស្សក្រីក្រប្រមាណជា១ឆ្នាំមកនេះឲ្យដឹងទៀតថា ការសម្រេចមកធ្វើជាគ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តនេះ គឺដោយសារកញ្ញាមានចិត្តស្រលាញ់វិស័យអប់រំផង និងមានទឹកចិត្តអាណិតដល់ក្មេងៗដែលមិនទទួលបានការអប់រំផង។

កញ្ញាបន្ថែមថា៖ ‹‹ការងារក្នុងក្ដីស្រម៉ៃរបស់ខ្ញុំគឺខ្ញុំស្រលាញ់ខាងវិស័យអប់រំ។ មួយវិញទៀតខ្ញុំមានចិត្តអាណិតដល់ក្មេងៗដែលគាត់មានការខ្វះខាតពុំទាន់ទទួលបានការសិក្សា ហើយខ្ញុំគិតថាខ្ញុំជាផ្នែកមួយដែលអាចជួយឱ្យពួកគាត់អាចឆ្លងផុតពីភាពល្ងង់ខ្លៅបាន››។

កញ្ញា អ៊ា សុគន្ធារី គ្រូបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្តក្មេងៗនៅខណ្ឌដង្កោ (រូបភាពផ្តល់ដោយ៖ អ៊ា សុគន្ធារី)

បើតាមការរៀបរាប់របស់កញ្ញា អ៊ា សុគន្ធារី ការបង្រៀននៅទីនោះមិនមែនគ្រាន់តែឱ្យក្មេងៗចេះអានអក្សរប៉ុណ្ណោះទេ តែក៏បានផ្ដោតសំខាន់ទៅលើការងារសិល្បៈ និងគំនិតច្នៃប្រឌិតផងដែរ ដើម្បីបំប៉នបន្ថែមឲ្យក្មេងៗអាចទៅរៀនបន្ដនៅសាលារដ្ឋផងដែរ។

កញ្ញាថា ការងារស្ម័គ្រចិត្ត បានរួមចំណែកជួយសម្រាលបន្ទុកសង្គម ជាក់ស្ដែងដូចជាការបង្រៀនសិស្សក្រីក្រ ហើយថាការងារសង្គមប្រភេទនេះគឺត្រូវការកម្លាំងយុវជន។

កញ្ញាបានលើកឡើងថា៖ ‹‹ខ្ញុំគិតថាការងារសង្គមគឺជាការងារស្ម័គ្រចិត្តដើម្បីចូលរួមអភិវឌ្ឍសង្គមតាមលទ្ធភាព និងតាមសមត្ថភាពរបស់យុវជនដែលមានសមត្ថភាពរៀងៗខ្លួន តាមសណ្ឋាននីមួយៗនៃការងាររបស់សង្គម។ នៅថ្ងៃអនាគតខ្ញុំនៅតែបន្ដក្នុងវិស័យអាជីពជាគ្រូបង្រៀននេះរហូត››។

ក្រៅពីតំបន់ខ្វះខាតក្នុងរាជធានីភ្នំពេញហើយនោះ នៅតាមបណ្តាខេត្តផ្សេងៗក៏មានការចូលរួមការងារសង្គមស្រដៀងគ្នាដែរ។

នៅក្នុងភូមិប្រីយ៍ពីរ ឃុំស្រែជាខាងជើង ស្រុកដងទង់ ដែលជាតំបន់ដាច់ស្រយោលនៅខេត្តកំពតវិញ មានលោក អ៊ុង សេរីវុទ្ធ អាយុ៣៨ឆ្នាំដែលបានបង្កើតកន្លែងបង្រៀនដល់កុមារផងដែរ។ លោក សេរីវុទ្ធ ថ្លែងថាការខ្វះខាតកាលពីកុមារភាពរបស់លោកបានជំរុញឲ្យលោកសម្រេចចិត្តយកចំណេះដែលមាននិងធនធានមួយចំនួន មករៀបជាបណ្ណាល័យ តូបសៀវភៅ និងបង្រៀនក្មេង ដោយយកផ្ទះរបស់ខ្លួនជាបន្ទប់រៀន និងទីតាំងដាក់សៀវភៅ។

លោក អ៊ុង សេរីវុទ្ធ និយាយថា៖ «នឹកឃើញថាមិនចង់រស់នៅភ្នំពេញទេព្រោះថា បើសិនជាយើងអាចត្រលប់ទៅជនបទតំបន់ណាមួយដែលដាច់ស្រយាលអ៊ីចឹងទៅ ពលរដ្ឋដែលគាត់ត្រូវការដែលគាត់ចង់បានការរៀនសូត្រដូចជំនាន់កាលពីខ្ញុំចង់រៀន ចឹងយើងអាចចែករំលែកការចេះដឹងរបស់យើងតិចតួចហ្នឹងទៅដល់សហគមន៍ដែលគាត់ត្រូវការការរៀនសូត្រ»។

លោក អ៊ុង សេរីវុទ្ធ និងក្មេងៗក្នុងភូមិកំពុងរៀន។ (រូបភាពផ្តល់ឲ្យ៖ អ៊ុង សេរីវុទ្ធ)

លោក សេរីវុទ្ធបានចាប់ផ្ដើមការងារបង្រៀនស្ម័គ្រចិត្ត និងរៀបបណ្ណាល័យដើម្បីកុមារបានអានសៀវភៅកាលពីដើមឆ្នាំ២០២៤នេះ។ ការបង្រៀនរបស់លោកផ្ដល់លើកម្រិតបឋម ដែលមានភាសាខ្មែរ អង់គ្លេស និងមុខវិជ្ជាបំនិនបន្ថែម។ លោកតែងបង្រៀនក្មេងនៅចន្លោះម៉ោង៤ទៅម៉ោង៥ល្ងាច រាល់ថ្ងៃតាមកាលវិភាគដែលលោករៀបចំ។ លោកបន្តថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃសិស្សតែងមករៀនមុនម៉ោង ដោយសារពួកគេចង់អានសៀវភៅនិទានមុនម៉ោងចូលរៀន ដែលលោកយល់ថានេះជាលទ្ធផលវិជ្ជមាន។ ជាមធ្យម ចំនួនសិស្សមករៀនមានចន្លោះពី១០ ទៅ១៦នាក់។

លោកថា៖ «ចឹងវិជ្ជាមានទីមួយ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទដែលធ្វើឱ្យក្មេងបានងាកមកមើលសៀវភៅ និងមកលេងល្បែងកីឡា។ ទីពីរយើងដាក់លក្ខខណ្ឌឱ្យគាត់អានហើយគាត់ត្រូវសង្ខេបរឿងហ្នឹង ចឹងគាត់ប្រយ័ត្នណាស់ពេលដែលគាត់អានហើយ គាត់ត្រូវចាំរឿងហ្នឹងដើម្បីអាចយកមកនិយាយក្នុងថ្នាក់»។

បច្ចុប្បន្នបណ្ណាល័យក្នុងផ្ទះ និងតូបសៀវភៅតូចមួយនៅមុខផ្ទះមានសៀវភៅសរុបប្រមាណ ១៦០០ ក្បាល។ ក្នុងនោះសៀវភៅខ្លះជារបស់លោកផ្ទាល់ និងខ្លះទៀតជាជំនួយពីសប្បុរសជន។

ដើម្បីឱ្យកុមារមានលទ្ធភាព និងឱកាសរៀនតាមរយៈការអានសៀវភៅ លោកតែងយកសៀវភៅដាក់តាមសាលារៀន ចល័តតាមភូមិជិតៗនោះជារៀងរាល់ចុងសប្ដាហ៍។ សម្រាប់ពេលអនាគត លោកមានបំណងចង់បង្កើតទីតាំងរៀនដែលបញ្ចូលជំនាញស្ទែមដែលផ្តោតលើមុខវិជ្ជាវិទ្យាសាស្ត្រ បច្ចេកវិទ្យា វិស្វកម្ម និងគណិតវិទ្យា ដើម្បីឱ្យក្មេងៗនៅតំបន់នេះអាចមានចំណេះជំនាញថ្មី។

ចំណែកកញ្ញា ហួ ស៊ីនិត មានអាយុ ២៣ ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃជាគ្រូបង្រៀនថ្នាក់បឋមសិក្សានៅខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។ មិនខុសគ្នាពីអ្នកផ្សេងនោះទេ និស្សិតដែលទើបបញ្ចប់ការសិក្សារូបនេះឆ្លៀតពេលឈប់សម្រាកពីការងារ ដើម្បីបើកដំណើរការបណ្ណាល័យតូចមួយ។ ផ្ដើមចេញពីការយកសៀវភៅទៅដាក់នៅសាលាឆទានដើម្បីបណ្តុះទម្លាប់អានដល់ក្មេងៗក្នុងសហគមន៍ កញ្ញាសម្រេចចិត្តសាងសង់បណ្ណាល័យតូចមួយនៅលើដីផ្ទះរបស់ខ្លួន ដើម្បីអាចឱ្យក្មេងៗក្នុងភូមិមកអានសៀវភៅដោយឥតគិតថ្លៃក្នុងពេលទំនេរពីការសិក្សា។

កញ្ញា ហួ ស៊ីនិត ជាអ្នកបង្កើតបណ្ណាល័យនៅខេត្ត បន្ទាយមានជ័យ។ (រូបភាពផ្ដល់ដោយ៖ ហួ ស៊ីនិត)

បណ្ណាល័យដែលបានបើកដំណើរការជិត១ឆ្នាំកន្លះនេះ កើតចេញពីថវិកាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់កញ្ញាហួ ស៊ីនិត និងជំនួយពីសំណាក់សប្បុរសជនទាំងសម្ភារៈ និងថវិកាខ្លះ ព្រមទាំងទទួលបានការអនុញ្ញាតពីភូមិឃុំ។

កញ្ញាបន្តថា បន្ថែមពីលើនោះកញ្ញាបានបង្កើតសកម្មភាពមួយចំនួនដែលអាចជួយឱ្យក្មេងបង្កើតសកម្មភាពផ្សេងៗទៀតរួមមាន ការផាត់រូបគំនូរ ការអាន និងការនិទានរឿងជូនទៅដល់ក្មេងតូចៗហើយក៏ មានជាសំនួរសួរទៅកាន់ពួកគាត់បន្ទាប់ពីការនិទានបានបញ្ចប់។

កញ្ញាបានបន្ថែមថា៖ «តាំងពីបង្កើតបណ្ណាល័យនៅក្នុងភូមិមកសង្កេតឃើញថាក្មេងៗភាគច្រើនពួកគាត់បានផ្លាស់ប្ដូរពីទម្លាប់ចូលចិត្តលេងហ្គេមតាមទូរស័ព្ទឥតប្រយោជន៍ បែរមកបង្កើតទម្លាប់ចូលចិត្តអានសៀវភៅទៅវិញ»។

អ្នកវិភាគនយោបាយនិងសង្គម លោកបណ្ឌិត មាស នី យល់ថាទំនោររបស់យុវជនដែលធ្វើការស្ម័គ្របង្រៀនក្មេងគឺជារឿងល្អប្រសើរ ដោយឆ្លុះបញ្ជាំងពីការគិតគូរ និងចេះចែករំលែកអ្វីដែលខ្លួនមានទៅកាន់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ។

លោកបណ្ឌិត មាស នី ថ្លែងថា៖ «គឺអ្វីដែលយុវជនមើលឃើញថាជាបញ្ហាសង្គម ជាតម្រូវការរបស់សង្គមដែលគាត់ចង់បានជារឿងល្អមែនទែន។ ហើយការដែលទៅជួយជាការងារស្ម័គ្រចិត្តក៏មិនមែនជារឿងអត់ប្រយោជន៍សម្រាប់យុវជនទាំងអស់ហ្នឹងដែរ ព្រោះនេះក៏ជាការពង្រឹងនិងពង្រីកបទពិសោធន៍របស់គាត់»។

លោកបន្ថែមថា សកម្មភាពរបស់យុវជនដែលស្ម័គ្រចិត្តលើការងារផ្សេងៗដើម្បីវិស័យអប់រំគួរត្រូវបានលើកទឹកចិត្តពីរដ្ឋ និងភាគីពាក់ព័ន្ធ។

អ្នកស័្មគ្រចិត្តទាំងនេះលើកឡើងថា ពួកគេនៅតែបន្តធ្វើការងារអប់រំនេះទៀត និងបន្ថែមការអប់រំថ្មីៗជាបន្តបន្ទាប់តាមលទ្ធភាពដែលអាចធ្វើបាន ដើម្បីរួមចំណែកបណ្ដុះគំនិតស្រឡាញ់ការសិក្សា និងផ្តល់ឱកាសរៀនសូត្រដល់ក្មេងៗនៅតាមតំបន់ខ្វះខាត៕

Artist Finds Something New in Ancient Silk Tradition

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Wed, 11 Sep 2024 05:05:14 +0000

Sok Linda discovered the ancient Cambodian art of pidan nearly by accident. Or maybe, you could say, the Angkorean-era silk-weaving tradition found her.

There were no Cambodian museums or art galleries in Sydney, where she grew up, and Khmer art was rarely discussed in her family — and even then, only by the elders.

“As a young person, I didn’t feel like it was that important because it was the older generation telling me that this is Khmer culture,” she said. “But in reality, Khmer culture is very big and multifaceted.”

It wasn’t until she began researching Cambodian weaving styles in university that she discovered pidan and began exploring her own Cambodian heritage.

“I never went to a museum or anything to see art, because it just wasn’t something that my family did,” she said. “So when I went to university, I was like, wow, this is so amazing. I saw it as an opportunity, because I didn’t see a lot of Khmer artists.”

Now 31, Sok Linda is living in the northeastern United States and preparing for a solo exhibit in March at the Campbelltown Arts Center in Sydney. With each new show, pidan gains a few more fans, and Sok Linda moves one step closer to her goal of becoming a full-time artist.

Ancient Heritage

The exact origins of pidan are unknown, but the artform is at least 1,000 years old. It’s defined by the use of intricate dyeing and weaving methods to create finely detailed scenes. Pidan are typically made from fine silk and depict landscapes of Angkor Wat or tales from Buddhist scripture. They were traditionally woven by women and donated to local temples as a way to make merit.

The practice fell into decline during the French protectorate, in the mid 19th century. It was all but obliterated under the Khmer Rouge.

“I was very interested in the idea that silk is something that was almost erased during the Pol Pot times,” she said. “Silk is one of the most resilient materials, one of the most resilient natural fibers.”

It makes an apt symbol for the resilience and strength of the Khmer people.

Modern Spin

Sok Linda first began pidan weaving in 2022. Her take on the ancient tradition reflects the change in times. She has simplified some of the more complex weaving and dyeing techniques, and moved away from its religious origins.

“The colors also differ,” she said, “and the stories behind the pidan are also very different. Instead of Buddhist stories, they are stories from my family.”

Despite the challenges of being an artist – the inconsistent paydays, the long hours, the formal rejection letters – she can think of no better career.

“I want to continue making art, and hopefully make bigger and better things, and get bigger exhibitions,” she said. “It’s a challenging but incredibly rewarding career to pursue. It’s not always stable, but that’s part of the excitement.”

Q&A៖ បញ្ហាប្រឈម និងដំណោះស្រាយរបស់អ្នកមានជំងឺផ្លូវចិត្ត

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Wed, 14 Aug 2024 11:18:56 +0000

កម្ពុជាជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ១ក្នុងចំណោមប្រទេសសមាជិកអាស៊ាន ដែលមានពលរដ្ឋកើតវិបត្តិផ្លូវចិត្តច្រើនជាងគេ។ នេះបើយោងតាមការចុះផ្សាយរបស់គេហទំព័រ Our World in Data នៅដើមឆ្នាំ២០២៤នេះ។ អ្នកជំនាញលើកឡើងថាដូចគ្នានឹងសុខភាពផ្លូវកាយដែរ ជំងឺផ្លូវចិត្ត គឺត្រូវការការព្យាបាល តាមរយៈឱសថ ឬប្រឹក្សាយោបល់ផ្លូវចិត្ត ស្របពេលដែលនៅកម្ពុជា ជំងឺផ្លូវចិត្ត មិនទាន់ត្រូវបានពិភាក្សា និងស្វែងយល់ឲ្យបានសុីជម្រៅនៅឡើយ។

កញ្ញា ហៀង រ៉ូណា ជាសិក្ខាកាមមកពីញូសន៍រូមខេមបូឌា (Newsroom Cambodia) បានសម្ភាសលោក កុសល់ ឌីណា អ្នកផ្តល់ប្រឹក្សាផ្លូវចិត្តនៃអង្គការចិត្តសង្គម អន្តរវប្បធម៌ ហៅការថា ធីភីអូ កម្ពុជា(TPO Cambodia)។

Q៖ ជម្រាបសួរលោក កុសល់ ឌីណា!

A៖ បាទជម្រាបសួរ!

Q៖ តើអ្វីទៅជាជំងឺផ្លូវចិត្ត?

A៖ ជំងឺផ្លូវចិត្ត សំដៅដល់ការលំបាកផ្នែកអារម្មណ៍ ដែលធ្វើឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំងលើការគិត អារម្មណ៍ និងអាកប្បកិរិយារបស់បុគ្គល។ បញ្ហានោះក៏អាចប៉ះពាល់លើ សមត្ថភាពក្នុងការបំពេញការងារ និងការកសាងទំនាក់ទំនងជាមួយអ្នកដទៃ។ ជាទូទៅបើនិយាយពីជំងឺផ្លូវចិត្ត ប្រជាជនយើងបានប្រើពាក្យដូចជា ខូចចិត្ត ខូចសរសៃប្រសាទ ឆ្កួត វិកលចរិក មិនគ្រប់ទឹក ឡប់សតិ ជាដើម។ ពាក្យទាំងនេះមិនបានផ្តល់នូវព័ត៌មានពេញលេញ អំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងចំពោះបុគ្គលឡើយ។ ជំងឺផ្លូវចិត្ត គឺត្រូវការការព្យាបាល តាមរយៈឱសថ ឬប្រឹក្សាយោបល់ផ្លូវចិត្ត ខុសពីបញ្ហាផ្លូវចិត្ត។ បញ្ហាផ្លូវចិត្តមានន័យថាមនុស្សជួបស្ថានភាពលំបាកដែលរំខានអារម្មណ៍មួយរយៈ ប៉ុន្តែវាក៏ប្រសើរឡើងវិញដោយមិនបាច់ព្យាបាលឡើយ នៅពេលបញ្ហានោះត្រូវបានដោះស្រាយបាន ឬបុគ្គលខ្លះក៏ត្រូវការជំនួយគាំទ្រដែរ។

Q៖ តើជំងឺផ្លូវចិត្តមានប៉ុន្មានប្រភេទ អ្វីខ្លះ?

A៖ ជំងឺផ្លូវចិត្ត មិនសូវជាខុសគ្នាពីជំងឺផ្នែករាងកាយទេ។ ជំងឺផ្លូវចិត្តមានច្រើនជាង២០០ប្រភេទខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែជាជំងឺដែលតែងកើតមានញឹកញាប់ជាងគេ យើងច្រើនតែមាន ជំងឺថប់បារម្ភ ជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត ជំងឺចិត្តវិកល បាក់ស្បាត PTSD និងមួយចំនួនទៀតដូចជា បាយផូឡា អូស៊ីឌី ជំងឺផ្នែកអាកប្បកិរិយា ជំងឺផ្លូវចិត្តដែលមានបញ្ហាមកពីការជះឥទ្ធិពលនៃគ្រឿងស្រវឹង និងគ្រឿងញៀន។ ទូទៅការចាប់ចំណាត់ថ្នាក់របស់ជំងឺ គឺត្រូវបានវាស់វែងទៅតាមទម្រង់រោគវិនិច្ឆ័យ មានកម្រិតតិចស្រួចស្រាល មធ្យម ឬបង្គួរ និងធ្ងន់ធ្ងរ។

Q៖ តើជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរខុសពីជំងឺផ្លូវចិត្តធម្មតាយ៉ាងម៉េចខ្លះ?

A៖ ស្ថានភាពជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ គឺអ្នកជំងឺបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងខ្លួនឯង ការថែទាំ និងការបំពេញមុខងារប្រចាំមិនបានល្អ ឬបាត់បង់ទាំងស្រុង។ ឧទាហរណ៍ដូចជំងឺចិត្តវិកល និងជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្តជាដើម។ ចំណែកជំងឺនៅក្នុងកម្រិតមធ្យម ឬកម្រិតស្រាលពួកគាត់អាចនៅមានលទ្ធភាពក្នុងការធ្វើកិច្ចការងារទាំងនោះបាន ក៏ប៉ុន្តែគ្រាន់តែមិនសូវល្អដូចពីមុនប៉ុណ្ណោះ។

Q៖ តើមានសញ្ញាអ្វីខ្លះដែលបង្ហាញថាមនុស្សម្នាក់កំពុងមានជំងឺផ្លូវចិត្ត?

A៖ ចំនុចដំបូងយើងត្រូវកំណត់សញ្ញានោះថាមាន រយៈពេលលើសពី២សប្តាហ៍ ហើយអាចសម្គាល់៣ចំនុចរបស់បុគ្គលនោះ។ ទី១ ផ្នែករាងកាយ គ្មានកម្លាំងថាមពលរ៉ាំរ៉ៃ ដេកច្រើនឬតិច ថយចុះការញ៉ាំអាហារ ឬកើនឡើង មានការឈឺចាប់នៅតាមផ្នែកដងខ្លួនពិបាកក្នុងបរិយាយ(ឈឺគ្រប់កន្លែង)។ ទី២ ផ្នែកអារម្មណ៍ អារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម ព្រួយបារម្ភច្រើន អារម្មណ៍រសាប់រសល់នៅមិនសុខ ឆាប់ប្រែប្រួលអារម្មណ៍ ក្រៀមក្រំ ឯកោ គ្មានអារម្មណ៍រីករាយទោះបីចូលរួមសកម្មភាពណាមួយក៏ដោយ ឆាប់ភ័យ ភ័យខ្លាចគ្មានមូលហេតុច្បាស់លាស់។ ទី៣ ផ្នែកអាកប្បកិរិយា ថយចុះទំនាក់ទំនងសង្គម គេចចេញពីគេឯង មិត្តភក្តិក្រុមគ្រួសារ លែងសូវខ្វល់ដល់ការរៀបចំនិងថែទាំខ្លួនឯង អាកប្បកិរិយាបែបភ័យខ្លាចពេលចេញទៅខាងក្រៅ។

Q៖ តើជំងឺផ្លូវចិត្តទាំងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់បែបណាខ្លះដល់អ្នកដែលកំពុងកើត និងសង្គម?

A៖ ជំងឺផ្លូវចិត្តអាចបង្កឲ្យបាត់បង់លទ្ធភាពថែទាំខ្លួនឯង ឬមានការពិបាក និងរំខានដល់ការបំពេញមុខងារប្រចាំ លទ្ធផលការងារថយចុះ បោះបង់ការងារ បាត់បង់ចំណូល កើនការចំណាយទ្វេ បញ្ហាញៀនសុរា/សារធាតុញៀន។ សម្រាប់សង្គមបាត់បង់ធនធានមនុស្ស អាចមានករណីអសន្តិសុខកើនឡើង អាកប្បកិរិយាបំពានច្បាប់ ភាពក្រីក្រ ថយចុះគុណភាពការងារ ការបោះបង់សាលារៀន ករណីអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារ។ ជាឧទាហរណ៍ ក្នុងគ្រួសារដែលមានវិបត្តិបញ្ហាផ្លូវចិត្តកើតមានឡើង ពួកគាត់អាចជាប្តីឬប្រពន្ធ ឬទាំង២នាក់ប្តីប្រពន្ធ ចាប់ផ្តើមជ្រើសរើសសុរាជាមធ្យោបាយបំបាត់ទុក្ខក្នុងគ្រួសារ។ យូរៗពួកគាត់ក្លាយបុគ្គលញៀនសុរា មានទំនាស់និងហិង្សាជាប់ជាប្រចាំ ការរៀបចំទុកដាក់ផ្ទះមិនមានរបៀបរៀបរយ លែងមានអ្នករកចំណូលក្នុងគ្រួសារ កូនៗក៏ទទួលរងឥទ្ធិពលផ្លូវចិត្តបន្តពីម្តាយឪពុកផងដែរ។

Q៖ ហេតុអ្វីបានជាជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរជាជំងឺដែលគួរឲ្យបារម្ភ?

A៖ ព្រោះវានឹងធ្វើប៉ះពាល់ទៅខ្សែជីវិតរបស់បុគ្គលរយៈពេលវែង។ ឧទាហរណ៍ប្រសិនបើបុគ្គលម្នាក់មានជំងឺចិត្តវិកលរ៉ាំរ៉ៃ នៅក្នុងគ្រួសារត្រូវការមានសមាជិកណាម្នាក់ត្រូវមើលទាំដែលពិបាកក្នុងទៅធ្វើកិច្ចការងារផ្សេង ងាយនឹងមានហិង្សាកើតឡើង ការចំណាយកើនឡើងត្រូវការពេលវេលាវែងដើម្បីព្យាបាល។ មួយទៀតជំងឺធ្លាក់ទឹកចិត្ត អាចប៉ះពាល់ដល់គុណភាពការងារ ងាយមានទំនាស់ មានគំនិតអត្តឃាត ឬការប្រើប្រាស់គ្រឿងញៀនគ្រឿងស្រវឹងច្រើនលើសលប់ ដែលមានឥទ្ធិពលទៅសមាជិកគ្រួសារផ្សេងទៀតដែរ។ ដូច្នេះហើយវដ្តនៃបញ្ហាក៏ចេះតែបន្តកើតមានតទៅទៀត។

Q៖ តើមានវិធីសាស្រ្តអ្វីខ្លះដែលអាចជួយឲ្យអ្នកមានជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរដើរចេញពីវិបត្តិនៃជំងឺដ៏កាចសាហាវមួយនេះបាន?

A៖ ស្វែងរកធនធានដែលសមស្របក្នុងព្យាបាលនិងគាំទ្រ ដោយហ៊ានទទួលស្គាល់ពីស្ថានភាពផ្លូវចិត្តរបស់ខ្លួនឯង។ និយាយពីអាការៈ ឬបញ្ហានៅក្នុងចិត្តជាមួយមនុស្សដែលអ្នកទុកចិត្ត ការអនុវត្តសកម្មភាពនានាដែលអាចជួយបន្ធូរភាពតានតឹងចិត្ត ធ្វើលំហាត់ប្រាណ លេងកីឡា រៀបចំពេលសម្រាកឱ្យបានគ្រប់គ្រាន់ និងអនុវត្តលំហាត់សមាធិ។ ប្រសិនផលរំខានទាំងនោះនៅបន្តអូសបន្លាយរយៈពេលយូរ សូមស្វែងរកអ្នកជំនាញ ឬគ្រូពេទ្យឯកទេស។

Q៖ ជាចុងក្រោយ តើបងមានសារណែនាំអ្វីខ្លះទៅកាន់អ្នកដែលមានជំងឺផ្លូវចិត្តធ្ងន់ធ្ងរ?

A៖ សម្រាប់អ្នកកំពុងកើតមាននូវបញ្ហានេះ សូមជំរុញភាពក្លាហានមកទទួលសេវាព្យាបាលឱ្យត្រឹមត្រូវ សូមកុំមានភាពខ្មាសអៀន យើងមានជំងឺរាងកាយមិនខ្លាចក្នុងនិយាយប្រាប់ទៅកាន់នរណាមួយ អញ្ចឹងជំងឺផ្លូវចិត្តមិនខុសគ្នា យើងអាចព្យាបាលជាសះស្បើយបាន។ យើងមានទាំងឱសថសម្រាប់ព្យាបាល និងការប្រឹក្សាយោបល់ផ្លូវចិត្តប្រកបដោយវិជ្ជាជីវៈ។ ហើយមួយទៀត សម្រាប់បុគ្គលដែលនៅជុំវិញអ្នកជំងឺផ្លូវចិត្ត សូមប្រែក្លាយខ្លួនអ្នកទៅជាអ្នកគាំទ្របឋមជំរុញ និងផ្តល់ព័ត៌មានដែលអ្នកបានដឹង ឱ្យអ្នកមានបញ្ហាផ្លូវចិត្តមានឱកាសបានមកទទួលការព្យាបាលនិងប្រឹក្សាផ្លូវចិត្ត។ ពាក្យចំអកចំអន់ ប្រៀបធៀប រើសអើង ទៅដល់អ្នកមានបញ្ហា ឬ ជំងឺផ្លូវចិត្តមិនគួរឱ្យបន្តមាននោះទេ ព្រោះវាឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងទៅដល់អ្នកកំពុងមានបញ្ហា ក្នុងការមិនហ៊ានស្វែងរកការគាំទ្របឋមពីមនុស្សជុំវិញ និងមិនហ៊ានស្វែងរកសេវាព្យបាល និងការគាំទ្រ។

Q៖ អរគុណលោក កុសល់ ឌីណា សម្រាប់ការផ្ដល់សម្ភាសន៍!

A៖ បាទអរគុណ!។

[កិច្ចសម្ភាសនេះ ត្រូវបានកែសម្រួលនិងតម្រឹម ដើម្បីប្រសិទ្ធិភាពនិងគុណភាពនៃអត្ថបទ]

និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាអំពាវនាវឱ្យអ្នកប្រើប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទទាំងអស់រាយការណ៍ពីករណីមិនប្រក្រតី

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Fri, 02 Aug 2024 02:50:16 +0000

និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាអំពាវនាវឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធទូរស័ព្ទទាំងអស់ រាយការណ៍ជាបន្ទាន់ក្នុងករណីក្រុមហ៊ុនទូរស័ព្ទកាត់ផ្ដាច់ដំណើរការលេខទូរស័ព្ទចល័តរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ដែលនៅមានសុពលភាពប្រើប្រាស់ និងកាត់ទឹកប្រាក់ពីគណនីរបស់អតិថិជនខុសពីគម្រោងតម្លៃ និងលក្ខណ្ឌបានផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម។

ក្នុងសេចក្តីជូនដំណឹងរបស់និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជា (ន.ទ.ក) ចេញនៅថ្ងៃទី៣១ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ បញ្ជាក់ថា ក្នុងពេលថ្មីៗនេះ ន.ទ.ក រកឃើញភាពមិនប្រក្រតី និងបានផាកពិន័យប្រតិបត្តិករទូរស័ព្ទចល័តមួយចំនួនពាក់ព័ន្ធនឹងការកាត់ផ្ដាច់ដំណើរការលេខទូរស័ព្ទចល័តរបស់អ្នកប្រើប្រាស់ដែលកំពុងនៅមានសុពលភាពប្រើប្រាស់ ហើយដាក់លក់លេខទូរស័ព្ទទាំងនោះជាថ្មី និងការកាត់ទឹកប្រាក់ពីគណនីរបស់អតិថិជនខុសពីគម្រោងតម្លៃ និងលក្ខណ្ឌនៃសេវារ៉ូមីងដែលបានផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម។

និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាអំពាវនាវដល់អ្នកប្រើប្រាស់ឱ្យរាយការណ៍ទៅខ្លួនក្នុងករណី លេខទូរស័ព្ទចល័តត្រូវបានកាត់ផ្តាច់ដំណើរការ ឬដាក់លក់ជាថ្មី។ ទឹកប្រាក់ក្នុងគណនីលេខទូរស័ព្ទចល័តត្រូវបានកាត់ ខុសពីតារាងតម្លៃ និងលក្ខខណ្ឌនៃសេវា។ ការកាត់ទឹកប្រើពេលភ្ជាប់គម្រោង ឬសេវាណាមួយដោយមិនមានការយល់ព្រមពីអ្នកប្រើប្រាស់ និងការមិនទទួលបានដំណោះស្រាយណាមួយសមស្របពីប្រតិបត្តិករទូរស័ព្ទចល័តលើបណ្តឹងតវ៉ារបស់អ្នកប្រើប្រាស់។

និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាបញ្ជាក់ក្នុងសេចក្តីជូនដំណឹងនោះ តាមន័យដើមថា៖ «ដើម្បីជំរុញការប្រកួតប្រជែងស្របច្បាប់ និងស្មោះត្រង់ និងការការពារផលប្រយោជន៍អ្នកប្រើប្រាស់ ន.ទ.ក សូមអំពាវនាវដល់អ្នកប្រើប្រាស់សេវាទូរស័ព្ទចល័តទាំងអស់រាយការណ៍មក ន.ទ.ក តាមរយៈលេខទូរស័ព្ទ ៦៧៨៩ រៀងរាល់ម៉ោងធ្វើការ ឬផ្ញើសារមកកាន់អ៊ីមែល infor@trc.gov.kh»។

Newsroom Cambodia បានព្យាយាមទាក់ទងសុំការអត្ថាធិប្បាយបន្ថែមពីនិយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជា តែមិនមានការឆ្លើយតប។

គូរបញ្ជាក់ថា និយ័តករទូរគមនាគមន៍កម្ពុជាបានចេញសេចក្ដីណែនាំស្រដៀងគ្នានេះ កាលពីថ្ងៃទី១៤ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៣ ស្ដីពីទឹកប្រាក់ក្នុងគណនីនៃលេខទូរស័ព្ទត្រូវបានកាត់ ខុសពីតារាងតម្លៃ និងលក្ខខណ្ឌនៃសេវាដែលបានផ្សព្វផ្សាយពាណិជ្ជកម្ម រួមជាមួយនឹងការភ្ជាប់គម្រោង ឬកញ្ចប់សេវាទូរស័ព្ទចល័ត ឬសេវាតម្លៃណាមួយ ដែលធ្វើឱ្យមានការកាត់ទឹកប្រាក់ដោយមិនមានការយល់ព្រមជាមុនពីអ្នកប្រើប្រាស់ និងការមិនទទួលបានដំណោះស្រាយសមស្របណាមួយ ពីប្រតិបត្តិករទូរស័ព្ទចល័តលើបណ្ដឹងតវ៉ារបស់អ្នកប្រើប្រាស់៕

ពលរដ្ឋមួយចំនួនបារម្ភថា តំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្ឍន៍អាចធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ខេត្តបួន

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Fri, 26 Jul 2024 02:50:44 +0000

អ្នកប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមបង្ហោះសារបង្ហាញពីក្តីបារម្ភរបស់ពួកគេចំពោះការបង្កើតតំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្ឍន៍ (CVL) ថាអាចនឹងធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ខេត្តចំនួន៤ នៅភូមិភាគឦសាន ទៅប្រទេសវៀតណាម ប៉ុន្តែលោក ហ៊ុន សែន ថា កម្ពុជានឹងទទួលបានប្រយោជន៍ច្រើនជាងគេ។

តំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណ ហៅកាត់ថា(CLV) ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅឆ្នាំ១៩៩៩ ដោយមានការចូលរួមសហប្រតិបត្តិការពីភាគីកម្ពុជា វៀតណាម និងឡាវ។ ក្នុងនោះមានចំនួន១៣ខេត្តដែលដាក់បញ្ចូលគ្នារួមមាន កម្ពុជាចំនួន ៤ខេត្តមាន ខេត្តក្រចេះ ខេត្តស្ទឹងត្រែង ខេត្តមណ្ឌលគិរី និងខេត្តរតនៈគិរី មានប្រជាជនប្រមាណជា៥សែននាក់។ ប្រទេសវៀតណាម ៥ខេត្ត មានប្រជាជនប្រមាណជា ៧លាននាក់។ ប្រទេសឡាវ ៤ខេត្ត មានប្រជាជនប្រមាណជា៥សែននាក់។ នេះបើតាមប្រធានព្រឹទ្ធសភាកម្ពុជា។

ថ្មីៗនេះ មានការបង្ហោះសារលើបណ្តាញសង្គមដោយសរសេរថា តំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណ អាចធ្វើកម្ពុជាបាត់បង់ខេត្តចំនួនបួនទៅប្រទេសវៀតណាម។ សារស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានចែកចាយជាបន្តបន្ទាប់។

សារខ្លះមានខ្លឹមសារថា៖ «ខ្ញុំមិនគាំទ្រឱ្យមានការដាក់បញ្ជូលខេត្ត៤របស់កម្ពុជា មានស្ទឹងត្រែង ក្រចេះមណ្ឌលគិរី និងរតនៈគិរី ជាតំបន់រួមជាមួយ វៀតណាម និងឡាវទេ»។ អ្នកប្រើបណ្តាញសង្គមខ្លះលើកឡើងថា គម្រោងនេះអាចធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ខេត្តទាំង៤ទៅឱ្យប្រទេសវៀតណាម ដូចករណីទឹកដីកម្ពុជាក្រោម និងកោះត្រល់។

ក្រោយសារទាំងនោះត្រូវបានបង្ហោះ និងចែករំលែក ប្រធានព្រឹទ្ធសភាកម្ពុជា លោក ហ៊ុន សែន បានផ្សាយផ្ទាល់ជាវីដេអូលើទំព័រហ្វេសប៊ុកផ្លូវការរបស់លោក កាលពីថ្ងៃទី២៣ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ ថា គម្រោងតំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណ (CLV) គឺជាគំនិតផ្តួចផ្តើមរបស់លោក តាំងពីឆ្នាំ១៩៩៩មក។ លោកថា តំបន់នៅភូមិភាគឦសាន វៀតណាមមួយផ្នែក និងឡាវមួយផ្នែក នៅជាប់ព្រំប្រទល់មុំ៣ គឺជាតំបន់ក្រីក្រ និងលំបាកជាងគេ ហេតុនេះចាំបាច់ត្រូវអភិវឌ្ឍន៍។

បើតាមលោក ហ៊ុន សែន អត្ថប្រយោជន៍ដែលកម្ពុជានឹងទទួលបានពីគម្រោងនេះ គឺនឹងជួយដល់កិច្ចសន្តិសុខជាតិ រួមមានការទប់ស្កាត់ការជួញដូរមនុស្ស ការរត់ពន្ធឈើ ទប់ស្កាត់ក្រុមចលនាប្រដាប់អារវុធ មានកិច្ចសហការផ្នែកអប់រំ បណ្តុះបណ្តាលធនធានមនុស្ស និងផ្នែកសុខាភិបាល ព្រមទាំងមានការតភ្ជាប់ហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ រួមមាន ផ្លូវអគ្គិសនីទេសចរណ៍ និងការធ្វើពាណិជ្ជកម្មជាដើម។

លោកបន្ថែមថា៖ «វាបានផ្តល់ផលប្រយោជន៍សម្រាប់កម្ពុជាយ៉ាងច្រើន បើប្រៀបធៀបជាមួយនឹងភាគីវៀតណាមទទួលបានផលប្រយោជន៍ គឺកម្ពុជាជាអ្នកទទួលបានផលប្រយោជន៍ច្រើនជាងគេនៅក្នុងការអភិវឌ្ឍនេះ»។

ក្នុងវីដេអូដែលមានរយៈពេលជិត២ម៉ោងនោះ លោក ហ៊ុន សែន ក៏បានព្រមានដាក់ទោសដោយគ្មានការបន្ធូរបន្ថយចំពោះអ្នករិះគន់គម្រោងអភិវឌ្ឍន៍នេះ។

ពាក់ព័ន្ធនឹងការបង្ហោះសារលើបណ្តាញសង្គមពាក់ព័ន្ធនឹងតំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណនេះ មនុស្សយ៉ាងហោចណាស់បួននាក់ត្រូវបានចាប់ខ្លួន។ ក្នុងនោះមានលោក ស្រ៊ុន ស្រ៊ន និងកញ្ញា ភឹង សោភា ដែលជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយអំពីសន្ធិសញ្ញាទីក្រុងប៉ារីស ២៣ តុលា។

លោក សេង វណ្ណលី អ្នកតាមដានភូមិស្រ្តនយោបាយអន្តរជាតិ យល់ស្របចំពោះការលើកឡើងរបស់លោក អតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រី លោក ហ៊ុន សែន ទាក់ទងជាមួយផលប្រយោជន៍ដែលប្រជាជន ក៏ដូចជាប្រទេសកម្ពុជាទទួលបាន។

លោក ធឿន សុវណ្ណា និស្សិតនៅសាកលវិទ្យាល័យបានប្រាប់ Newsroom Cambodai ថា លោកពិតជាមានការព្រួយបារម្ភខ្លាំងចំពោះគម្រោង CLV ព្រោះថាអាចមាន ការរីករាលដាលអំពីជនអន្តោប្រវេសន៍មកលើទឹកដីកម្ពុជា ហើយប្រជាជនកម្ពុជា អាចទទួលបានផលប្រយោជន៍តិចជាងប្រជាជនវៀតណាម។

លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «ខ្ញុំនឹងមានការព្រួយបារម្ភបែបនឹងថា វាអាចនឹងមានការ រីករាលដាលអំពីជនអន្តោប្ររេសន៍របស់ជនជាតិវៀតណាមមករស់នៅជាច្រើន ពិសេសយើងសង្កត់ធ្ងន់មួយទៀតថានៅក្នុងខេត្ត១៣ ដែលកម្ពុជា មាន៤ ឡាវមាន ៤ ហើយវៀតណាមមាន ៥ ឡាវហើយនិងខ្មែរ៤ខេត្តដូចគ្នា ហើយមានប្រជាពលរដ្ឋ មានតែកន្លះលានដូចគ្នាទេ ហើយក៏ប៉ុន្តែវៀតណាម ៥ខេត្ត មានប្រជាពលរដ្ឋជិត ៧លាននាក់ អាហ្នឹងយើងសបញ្ជាក់ថា បើទោះបីជាទាក់ទងនឹងសេដ្ឋកិច្ចក្តី ក៏ខ្មែរយើងបានប្រយោជន៍ហ្នឹងតិចមែនទែន យើងមើលតែចំនួនប្រជាពលរដ្ឋទៅដឹងហើយ»។

ទាក់ទិននឹងកង្វល់របស់ប្រជាពលរដ្ឋ លោក សេង វណ្ណលី យល់ថា កង្វល់របស់ប្រជាជនមិនមែនគ្មានសំអាង ឬមូលដ្ឋានទាល់តែសោះនោះទេ ដោយសារកម្ពុជាធ្លាប់មានប្រវត្តិបាត់ទឹកដីទៅប្រទេសវៀតណាម។

លោកបញ្ជាក់ថា៖ «តាមពិតទៅមិនមែនគ្មានមូលដ្ឋាន ឬក៏សំអាងទាល់តែសោះនោះទេ មូលហេតុដែលប្រជាពលរដ្ឋភាគច្រើន ឬក៏ប្រតិកម្មនៅលើបណ្តាញសង្គមស៊ីវិល ខ្ញុំគិតថាអាចដោយសារតែទី១ វៀតណាមធ្លាប់លេបត្របាក់ទឹកដីខ្មែរច្រើនដងមកហើយ ទី២ នោះគឺកង្វះទំនុកចិត្តរបស់ប្រជាពលរដ្ឋលើការអនុវត្តច្បាប់ស្តីពីអន្តោប្រវេសន៍»។

សាស្រ្តាចារ្យវិទ្យាសាស្រ្តនយោបាយលោក ឯម សុវណ្ណរ៉ា យល់ឃើញថា មិនមានបញ្ហាប្រឈមអ្វីខ្លាំងរហូតដល់បាត់បង់ទឹកដីនោះទេ គ្រាន់តែជាការទាញយកផលប្រយោជន៍រវាងប្រទេសនីមួយៗតែប៉ុណ្ណោះ ។

លោកបានលើកឡើងថា៖ «ខ្ញុំគិតថាវាមិនប្រឈមហានិភ័យអីខ្លាំងក្លារហូតដល់ បាត់បង់ទឹកដី ដូចជាការលើកឡើងពេកទេ គ្រាន់ថាជាការទាញអត្ថប្រយោជន៍នាពេលបច្ចុប្បន្ន និងពលរដ្ឋកម្ពុជា នៅខេត្ត៤ ហ្នឹងវាតិចជាងគេដូចឡាវ ចឹង។ អីចឹងអ្នកដែលមានពលរដ្ឋច្រើននឹងទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ច្រើន»។

លោកបន្ថែមទៀតថា វាជារឿងល្អ ប្រសិនបើ រដ្ឋនីមួយៗមានកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីចែកអត្ថប្រយោជន៍ក្នុងតំបន់។

លោកលើកឡើងថា៖ «ប្រសិនបើរដ្ឋមួយៗហ្នឹង គាត់មានកិច្ចព្រមព្រៀងដើម្បីចែកបាននូវអត្ថប្រយោជន៍នៃការអភិវឌ្ឍនៅក្នុងតំបន់ ធ្វើឱ្យពលរដ្ឋគាត់អាចរក្សាលំនឹងការងារបាន ឬក៏មានឱកាសទាញយកអត្ថប្រយោជន៍ពីការអភិវឌ្ឍនឹង ខ្ញុំគិតថាល្អទេ»។

យោងតាមសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់អ្នកនាំពាក្យរាជរដ្ឋាភិបាល ចេញនៅថ្ងៃទី២៥ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ បានបញ្ជាក់ជូនពាក់ព័ន្ធនឹងតំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណ (CLV) នេះថា ទី១ គ្មានការកាត់ទឹកដី៤ខេត្ត ជូនប្រទេសវៀតណាមដូចការចោទប្រកាន់ ទី២ គ្មានការយកខេត្តទាំង៤របស់កម្ពុជាទៅដាក់ហ៊ុនជាមួយប្រទេសជិតខាង ដើម្បីបញ្ជូលដែនដីតែមួយនោះទេ ទី៣ គ្មានការដាក់ហ៊ុនធនធានធម្មជាតិ ដើម្បីវិនិយោគរួមគ្នាទេ និងទី៤ គ្មានការអនុញ្ញាតឱ្យប្រជាពលរដ្ឋប្រទេសនីមួយៗចេញចូលដោយសេរី ក្នុងទឹកដីតំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណឡើយ។

លោក ហ៊ុន សែន បានអះអាងថា ប្រទេសទាំងបីបានរៀបចំកិច្ចប្រជុំពាក់ព័ន្ធនឹងតំបន់អភិវឌ្ឍន៍ត្រីកោណនេះ ចំនួន ១១លើករួចទៅហើយ។ លោកថា សម្រាប់កិច្ចប្រជុំកំពូលលើកទី១២ គ្រោងធ្វើឡើងនៅប្រទេសកម្ពុជា តែមិនទាន់កំណត់ពេលវេលាជាក់លាក់នៅឡើយ ដោយត្រូវរង់ចាំការផ្ដល់ចម្លើយពីប្រទេសឡាវ និងវៀតណាម៕

សង្គមស៊ីវិល និងយុវជនគ្រោងរំឮកវិញ្ញាណក្ខន្ធបណ្ឌិតកែម ឡី នៅស្តុបបូកគោ

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Tue, 09 Jul 2024 10:25:17 +0000

ក្រុមសង្គមស៊ីវិល និងយុវជននឹងជួបជុំគ្នានៅស្តុបបូកគោនៅព្រឹកថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដានេះ ដើម្បីរំឮកវិញ្ញាណក្ខន្ធ និងរំឮកដឹងគុណចំពោះវិរភាពរបស់លោកបណ្ឌិតកែម ឡី ដែលត្រូវបានខ្មាន់កាំភ្លើងបាញ់សម្លាប់កាលពី៨ឆ្នាំមុន។

យោងតាមសេចក្ដីប្រកាសព័ត៌មានស្ដីអំពីការរំលឹកវិញ្ញាណក្ខន្ធលោកបណ្ឌិត កែម ឡី ខួបលើកទី៨ ចេញនៅថ្ងៃទី៨ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ បញ្ជាក់ថា ក្រុមសមាគម អង្គការ សហជីព ដែលធ្វើការក្នុងវិស័យសិទ្ធិការងារ វិស័យអ្នកប្រកបរបរសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ សិទ្ធិមនុស្ស ប្រជាធិបតេយ្យ បរិស្ថាន និងយុវជន នឹងជួបជុំនៅស្តុបបូកគោ ដើម្បីជួបជុំក្នុងការរៀបចំពិធី។

សេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានដដែលបន្ថែមថា កម្មវីធីរំឮកវិញ្ញាណក្ខខន្ធលោកបណ្ឌិត កែម ឡី នឹងធ្វើឡើងនៅថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ នៅវេលាម៉ោង ៨៖០០ ព្រឹក មានទីតាំងជួបជុំគ្នា នៅស្តូបបូកគោនៅទីដែលខ្មាន់កាំភ្លើងបានបាញ់សម្លាប់លោកបណ្ឌិត កែម ឡី អ្នកស្រាវជ្រាវការអភិវឌ្ឍសង្គម និងជាអ្នកវិភាគនយោបាយ កាលពីថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៦។

សេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានបញ្ជាក់តាមន័យដើមថា៖ «ការជួបជុំនេះធ្វើឡើងក្នុងស្មារតីសាមគ្គីភាព និងអហិង្សា ដើម្បីភាពអង់អាចក្លាហានរបស់លោកបណ្ឌិត កែម ឡី ក្នុងបេសកកម្មនិយាយការពិត និងលើកស្ទួយឱ្យប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរមានសកម្មភាពតាមដានក្នុងកិច្ចការងារសង្គម នយោបាយ តាមរយៈការចូលស្ដាប់ រៀនវិភាគថ្លឹងថ្លែង ព្រមទាំងអនុវត្តសេរីភាពរបស់ខ្លួនដូចមានចែងក្នុងរដ្ឋធម្មនុញ្ញ»។

គួរបញ្ជាក់ថា លោកបណ្ឌិត កែម ឡី ជាអ្នកវិភាគនយោបាយឯករាជ្យ ត្រូវបានឃាតករ បាញ់សម្លាប់ចំនួនបីគ្រាប់នៅក្នុងស្តារម៉ាត របស់ស្ថានីយចាក់សាំងកាល់តិច ស្តុបបូកគោកាលពីថ្ងៃទី១០ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០១៦៕

Vox Pop៖ ទស្សនៈពលរដ្ឋជុំវិញក្រមសីលធម៌អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) — Thu, 04 Jul 2024 03:38:56 +0000

បច្ចុប្បន្ននេះ យើងសង្កេតឃើញថា អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមមួយចំនួនដូចជាហ្វេសប៊ុក (FACEBOOK) និងតិកតុ (TIK TOK)ជាដើម បានប្រើគណនីផ្ទាល់ខ្លួនសម្រាប់បង្ហោះរូបភាព និងរឿងរ៉ាវមួយចំនួន។ ប៉ុន្ដែពេលខ្លះ អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមទាំងនោះ មិនបានដឹងទេថារាល់ការផុស ឬចែករំលែកទាក់ទងនឹងបញ្ហាគ្រួសារ ជម្លោះវែកញែកដោយពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យនៅលើបណ្ដាញសង្គម អាចបង្កផលប៉ះពាល់ដល់អ្នកប្រើប្រាស់ដទៃទៀត ជាពិសេសនោះគឺក្មេងជំទង់ ដែលជាវ័យងាយរងឥទ្ធិពលពីពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យ អសុរោះ គំរោះគំរើយ និងមិនគោរពចាស់ទុំទាំងនោះ។

Newsroom Cambodia បានសម្ភាសប្រជាពលរដ្ឋដែលជាសិស្សនិស្សិត គ្រូបង្រៀន និងអាជីវករលក់ដូរដែលរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ និងខេត្ត ចំនួន៧នាក់ ជុំវិញការយល់ឃើញចំពោះក្រមសីលធម៌ក្នុងការប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម ជាពិសេសការប្រើប្រាស់យុទ្ធសាស្ត្រទីផ្សារដោយការឈ្លោះគ្នា ឬប្រើពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យជាដើម។

លោកស្រី ម៉ែន សុគន្ធា វ័យ២៦ឆ្នាំ មានមុខរបរជាគ្រូបង្រៀនថ្នាក់មតេយ្យសិក្សា នៅខេត្តព្រៃវែង លើកឡើងថា សម្រាប់ក្មេងដែលបើកទូរសព្ទមកឃើញមានរូបភាព ដូចជាការនិយាយស្ដីមិនល្អនឹងធ្វើឱ្យមានផលប៉ះពាល់ដល់កុមារជាខ្លាំង ព្រោះក្មេងនឹងយកពាក្យសម្ដីដែលខ្លួនបានឮ យកមកប្រើប្រាស់ជាមួយមិត្តភក្តខ្លួន ទុកដូចជាការលេងសើចបែបធម្មតា។ ភាគច្រើនលោកស្រីឱ្យកូនមើលតែតុកត្តាណាដែលទាក់ទងនឹងជំនួយក្នុងការរៀនភាសាតែប៉ុណ្ណោះ។

លោកស្រីម៉ែន សុគន្ធា បញ្ជាក់ថា៖ «ក្នុងនាមជាម្ដាយមួយរូប លោកស្រីមិនដែលឱ្យកូនរបស់ខ្លួនប្រើទូរសព្ទក្នុងលក្ខខណ្ឌមិនចាំបាច់ណាមួយឡើយក្រៅតែពីការសិក្សារៀនសូត្រដែលទទួលបានចំណេះដឹង»។

លោកស្រីសំណូមពរថា៖ «សូមអ្នកដែលប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមគ្រប់រូប កុំចូលទៅចុចតាមដានផេកដែលផុសនូវព័ត៌មានមិនល្អដែលនាំឱ្យខ្ជះខ្ជាយពេលវេលាតែប៉ុណ្ណោះ បើយើងកាត់បន្ថយបាននោះបុគ្គលដែលធ្លាប់តែចែករំលែកនូវរឿងរ៉ាវមិនល្អនោះក៏នឹងមានកាន់តែតិចៗទៅផងដែរ»។

លោកស្រី ម៉ែន សុគន្ធា ជាគ្រូបង្រៀនថ្នាក់មតេយ្យសិក្សា (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

លោក តុប ដា អាយុ២២ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៤ សិក្សាជំនាញគិលានុបដ្ឋាយិកាយល់ឃើញថា ការប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមជារឿងធម្មតា តែបើប្រើប្រាស់ជាមួយនឹងពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យ អាចបង្កផលប៉ះពាល់ច្រើនដល់ក្មេងជំទង់ដែលកំពុងប្រើប្រាស់ប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមនេះផងដែរ។

លោកតុប ដា ថ្លែងថា៖ «ក្មេងងាយចាប់បាននូវអ្វីដែលគាត់បានឃើញនិងឮ ហើយក្មេងរៀនតាមដោយប្រើពាក្យទាំងអស់នោះទៅកាន់មិត្តភក្តិរបស់គាត់។ បើសិនជាមានបញ្ហាអី មិនគួរបង្ហោះ ឬហែកហួរគ្នានៅក្នុងបណ្ដាញសង្គមនោះទេ យើងគួរតែមានការដោះស្រាយបញ្ហានោះទល់មុខគ្នា ជៀសវាងកុំប្រើពាក្យអសុរោះនៅមុខក្មេង»។

លោក តុប ដា ជានិស្សិតឆ្នាំទី៤សិក្សាជំនាញគិលានុបដ្ឋាយិកា (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

កញ្ញា រេត ពៅ អាយុ២២ឆ្នាំ បច្ចុប្បន្នជាបុគ្គលិកគណនេយ្យ យល់ឃើញថា បច្ចុប្បន្នក្មេងៗមានការប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមច្រើន ហើយពួកគេងាយចាប់បាន និងយកត្រាប់តាមពាក្យអសុរោះរបស់មនុស្សធំ ដែលការណ៍នេះអាចប៉ះពាល់ទៅដល់ការសិក្សា និងសីលធម៌របស់ក្មេងៗ។

កញ្ញាថ្លែងថា៖ «ការប្រើប្រាស់ពាក្យសំដីអសុរោះអាចបង្កឲ្យមានអំពើហិង្សា និងភាពអសន្តិសុខនៅក្នុងសង្គម ហើយមានការប្រើប្រាស់ពាក្យមិនសមរម្យទៅមនុស្សចាស់ជាដើម»។

កញ្ញា រេត ពៅ បុគ្គលិកគណនេយ្យ (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

កញ្ញា រ៉ុម ផាន់នី អាយុ១៩ឆ្នាំ ជានិស្សិតឱសថសាស្រ្តឆ្នាំទី១ រស់នៅខណ្ឌសែនសុខ រាជាធានីភ្នំពេញ ផ្តោតការយល់ថាទៅលើការធ្វើទីផ្សារដោយការឈ្លោះគ្នា ប្រើពាក្យសម្ដីមិនសមរម្យលើហ្វេសប៊ុក និងតិក តុកជាដើម ដើម្បីទាក់ទាញអ្នកអាន ឬទស្សនា។ សម្រាប់កញ្ញា ផាន់នី ការធ្វើទីផ្សារបែបនេះ គឺជាទង្វើមិនសមរម្យនោះឡើយ ដែលបានបង្កផលអវិជ្ជមានទៅដល់អ្នកប្រើប្រាស់ទាំងចាស់ទាំងក្មេង ជាពិសេសគឺក្មេងៗអាយុក្រោម១៥ឆ្នាំ ដែលងាយនឹងយកតម្រាប់តាមគម្រូមិនល្អ។

កញ្ញាក៏បានស្នើឱ្យអាជ្ញាធរ និងក្រសួងមានសមត្ថកិច្ចពាក់ព័ន្ធ ណែនាំ អប់រំ និងកែតម្រូវដល់អ្នកបង្ហោះ និងចែករំលែករូបភាព និងវីដេអូមិនសមរម្យដើម្បីកុំឱ្យអ្នកដទៃយកគម្រូតាម។

កញ្ញាបញ្ជាក់ថា៖ «ក្នុងសង្គមកាន់តែមានភាពវឹកវរជាមួយការធ្វើទីផ្សារតាមបែបជេរបញ្ចោរដែលជារូបភាពមួយដែលមិនគួរកើតឡើងសម្រាប់អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមគ្រប់រូប»។

កញ្ញា រ៉ុម ផាន់នី ជានិស្សិតឱសថសាស្រ្តឆ្នាំទី១ (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

លោក សែម សីលា អាយុ ១៨ឆ្នាំ ជានិស្សិតផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រកំព្យូទ័រឆ្នាំទី១ រស់នៅសង្កាត់ទឹកថ្លា រាជធានីភ្នំពេញ បានលើកឡើងថា ការប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមដែលមិនមានក្រមសីលធម៌នមួយចំនួន បានបង្ហោះរូបភាពមិនសមរម្យ នាំឲ្យក្មេងៗ ដែលមិនគ្រប់អាយុងាយរងផលប៉ះពាល់ដល់ការគិតពិចារណា។

លោក សែម សីលា ចង់ឃើញគ្រូបង្រៀនជួយអប់រំណែនាំបន្ថែម ព្រមទាំងរាយការណ៍ទៅអាណាព្យាបាល ក្នុងករណីដែលក្មេងមិនចូលសាលា និងណែនាំឲ្យចុចរីផត(report) រឺប្លុក(block)ផេក ដែលតែងតែផុសតែរឿងមិនល្អនាំឱ្យប៉ះពាល់ដល់ស្មារតីផ្ចង់អារម្មណ៍របស់ក្មេងជំទង់។

លោកលើកទៀតថា៖ «សម្រាប់អ្នកដែលដឹងហើយថាជាវីដេអូដែលខ្លួនបានមើលមិនល្អហើយក៏នៅតែចែករំលែកបន្តទៀត លោកថាជាការឆ្លៀតឱកាសដើម្បីតែផលប្រយោជន៍របស់ខ្លួន ជាក់ស្តែងអ្នកដែលថតរូប ឬវីដេអូដែលមិនសមរម្យហើយផុស ដើម្បីឲ្យមានមនុស្សចូលមើលច្រើនគឺរិតតែបង្កផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងទៅដល់ក្មេង។ គ្រប់អាណាព្យាបាលដែលមានកូនតូចៗក្រោមអាយុ១៥ឆ្នាំ គួរតែព្យាយាមតាមដានសកម្មភាពរបស់កូនឱ្យបានញឹកញាប់ដូចជាពេលណាកូនទៅរៀន ពេលណាកូនទំនេរ»។

លោក សែម សីលា ជានិស្សិតផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្រកំព្យូទ័រ (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

កញ្ញា ទ្រី សុផានី អាយុ១៩ឆ្នាំ ជានិស្សិតផ្នែកអក្សរសាស្រ្តអង់គ្លេសនៅវិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស លើកឡើងថា ផលប៉ះពាល់ និងរូបភាពជេរប្រមាថក្នុងចំណោមអ្នកប្រើប្រាស់បណ្តាញសង្គមនេះ មានទាំងនៅកម្ពុជា និងបណ្តាប្រទេសដទៃ។ កញ្ញាយល់ថាក្មេងៗ ងាយរងឥទ្ធិពលអវិជ្ជមាន ក៏ព្រោះតែពួកគេមិនអាចវាយតម្លៃថាជារឿងល្អឬអាក្រក់ឡើយ ដូច្នេះពួកគេនឹងងាយធ្វើតម្រាប់តាម។

កញ្ញាថ្លែងថា៖ «បើជនបរទេសបានឃើញនូវវីដេអូដែលមានជម្លោះជេរបញ្ចោរគ្នាតាមបណ្ដាញសង្គម តើគេនឹងមើលមកប្រទេសយើងបែបណា? គេអាចវាយតម្លៃពីសីលធម៌របស់ប្រជាជនយើងថាមានភាពអនាធិបតេយ្យមិនចេះគោរពឱ្យតម្លៃគ្នាទៅវិញទៅមក»។

កញ្ញាលើកទឹកចិត្តទៅដល់សិស្សនិស្សិត អាជីវករលក់ដូរ ពលរដ្ឋទូទៅក្នុងសង្គមដែលជាអ្នកចែករំលែក បញ្ចេញមតិយោបល់ផ្សេងៗលើការផុសនានា គប្បីធ្វើជាគម្រូមួយដ៏ល្អ មិនគួរចែករំលែកនូវរឿងរ៉ាវដែលមិនល្អដែលនាំឱ្យអាប់ឱនដល់ខ្លួនឯង និងសង្គមជាតិ ជាពិសេសចៀសវាងចេតនាដើម្បីទទួលបានការចែករំលែកច្រើនហើយចេះតែយកបណ្ដាញសង្គមជាឈ្នាន់ ដើម្បីផលប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនដូចជាការលក់ដូរចំណេញប្រាក់ជាដើម។

កញ្ញបន្ថែមថា៖ «ក្នុងនាមជាពលរដ្ឋទូទៅ ជាអ្នកប្រើប្រាស់គួរតែងាកមកចាប់អារម្មណ៍ និងចែករំលែកមាតិកាអប់រំល្អបណ្ដុះស្មារតី កុំយកបណ្ដាញសង្គមជាវេទិកាឈ្លោះហែកហួរគ្នា ព្រោះសង្គមយើងត្រូវការធនធានមនុស្សដែលល្អៗជាច្រើនដើម្បីអភិវឌ្ឍប្រទេសជាតិ»។

កញ្ញា ទ្រី សុផានី ជានិស្សិតផ្នែកអក្សរសាស្រ្តអង់គ្លេសនៅវិទ្យាស្ថានភាសាបរទេស (រូបភាព៖ ចឹង លីលី)

លោក ទុយ វណ្ណារ៉ា អាយុ៥២ឆ្នាំ មានមុខរបរជាអ្នករត់កង់បី បច្ចុប្បន្នរស់នៅទីក្រុងភ្នំពេញ យល់ឃើញថា ការឈ្លោះគ្នាលើបណ្តាញសង្គមមិនមែនជារឿងសមហេតុផលទេព្រោះ អ្នកប្រើប្រាស់ត្រូវចេះរក្សាសិទ្ធិឱ្យគ្នាដោះស្រាយដោយខ្លួនឯង [ជារឿងផ្ទៃក្នុងគ្រួសារ]។

លោកបន្តថា៖ «ការឈ្លោះគ្នាជារឿងមិនល្អដល់ក្មេងៗជំនាន់ក្រោយនោះទេ ជួនកាលក្មេងៗក្រោមអាយុ១៥ឆ្នាំគ្នាមានខួរក្បាលគិតមិនជ្រៅជ្រះអំពីបញ្ហានៅក្នុងសង្គមអីចឹងក្មេងមានអារម្មណ៍មួយដោយចេះតែយកតម្រាប់តាម»។

លោកបន្ថែមទៀតថា៖ «គេមិនហាមឃាត់ទេក្នុងការផ្សព្វផ្សាយ ប៉ុន្តែថាតើព័ត៌មានណាខ្លះដែលល្អចាំផ្សព្វផ្សាយតាមបណ្តាញហេ្វសប៊ុកអ្វីដែលមិនល្អមិនចាំបាច់ផ្សព្វផ្សាយទេ នាំឱ្យមានផលប៉ះពាល់ដល់សង្គម ហើយក៏ត្រូវរិះគន់ដើម្បីកែលម្អទៅលើការផ្សព្វផ្សាយលើបណ្តាញសង្គមមួយចំនួនដែរ»។

លោក ទុយ វណ្ណារ៉ា ជាអ្នករត់កង់បី (រូបភាព៖ ស្អាត បុទុំម៉ា)

គួរបញ្ជាក់ផងដែរថា គិតត្រឹមដើមឆ្នាំ២០២៤ ប្រទេសកម្ពុជាមានអ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គមចំនួន ១១.៦៥ លាននាក់ ឬស្មើនឹង៦៨.៤ ភាគរយនៃចំនួនប្រជាជនសរុប ហើយភាគច្រើនមានអាយុចាប់ពី១៣ឆ្នាំដល់៦៤ឆ្នាំ។ នេះបើយើងតាមគេហទំព័រ Datareportal៕

ហៀង រ៉ូណា (Heang Rona) – Newsroom Cambodia

បទយកការណ៍៖ អ្នកស្រឡាញ់​ការអប់រំ បង្កើតថ្នាក់រៀននិងបណ្ណាល័យខ្នាតតូចសម្រាប់​កុមារ​តាម​តំបន់​ខ្វះខាត

Artist Finds Something New in Ancient Silk Tradition

Q&A៖ បញ្ហា​ប្រឈម និងដំណោះស្រាយ​របស់អ្នកមានជំងឺផ្លូវ​ចិត្ត​

ពលរដ្ឋមួយចំនួន​បារម្ភ​ថា​​​​​ តំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្ឍន៍​អាច​ធ្វើ​ឱ្យ​កម្ពុជា​បាត់បង់ខេត្ត​​បួន​

សង្គមស៊ីវិល និងយុវជនគ្រោង​រំឮកវិញ្ញាណក្ខន្ធ​​បណ្ឌិតកែម ឡី​ នៅ​ស្តុបបូកគោ​

Vox Pop៖ ទស្សនៈពលរដ្ឋជុំវិញក្រមសីលធម៌អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម​

បទយកការណ៍៖ អ្នកស្រឡាញ់ការអប់រំ បង្កើតថ្នាក់រៀននិងបណ្ណាល័យខ្នាតតូចសម្រាប់កុមារតាមតំបន់ខ្វះខាត

Q&A៖ បញ្ហាប្រឈម និងដំណោះស្រាយរបស់អ្នកមានជំងឺផ្លូវចិត្ត

ពលរដ្ឋមួយចំនួនបារម្ភថា តំបន់ត្រីកោណអភិវឌ្ឍន៍អាចធ្វើឱ្យកម្ពុជាបាត់បង់ខេត្តបួន

សង្គមស៊ីវិល និងយុវជនគ្រោងរំឮកវិញ្ញាណក្ខន្ធបណ្ឌិតកែម ឡី នៅស្តុបបូកគោ

Vox Pop៖ ទស្សនៈពលរដ្ឋជុំវិញក្រមសីលធម៌អ្នកប្រើប្រាស់បណ្ដាញសង្គម