ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) – Newsroom Cambodia

បទយកការណ៍៖ អង្រឹងក្រណាត់ក្រងពីកាកសំណល់រោងចក្រកាត់ដេរជួយដល់បរិស្ថានមួយផ្នែក

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Wed, 25 Sep 2024 07:02:28 +0000

កំពុងអង្គុយក្រងអង្រឹងក្រណាត់ដែលជាកាកសំណល់ចេញពីរោងចក្រ អ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ អាយុ៤៤ឆ្នាំ ប្រកបរបរក្រងអង្រឹងនៅភូមិព្រៃខ្លា ឃុំជំរះពេន ស្រុកសំរោង ខេត្តតាកែវ ប្រមាណជា១៥ឆ្នាំមកហើយ។

ក្នុងកន្រ្ដកក្បែរអ្នកស្រីកំពុងអង្គុយក្រង មានគំនរក្រណាត់ចម្រុះពណ៌ច្រើនប្រភេទសម្រាប់ក្រងជាអង្រឹង ដូចជាសាច់ក្រណាត់ធម្មតា សាច់ពោះគោ សាច់ភួយ និងខ្សែស្លាកអាវ ឬខោជាដើម ជាក្រណាត់ដែលអ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ ទិញពីអ្នកធ្វើការរោងចក្រ ហើយយកកំទេចក្រណាត់សល់ពីរោងចក្រមកលក់បន្ត។

អ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ កំពុងធ្វើអង្រឹងក្រង។ (រូបភាព៖ ចិត្ត ស្រីយ៉ា)

សម្រាប់អ្នកប្រកបរបរក្រងអង្រឹងធ្វើពីកំទេចក្រណាត់រោងចក្រដូចជាអ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ យល់ថា ជាទូទៅកំទេចក្រណាត់ពីរោងចក្រ តែងត្រូវបានយកទៅដុត ឬបោះចោល ដែលធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន ដូច្នេះការក្រងអង្រឹងដោយប្រើក្រណាត់ពីកាលសំណល់រោងចក្រ អាចជួយដល់បរិស្ថានបានមួយផ្នែក។

អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «អានេះម៉ត់ៗ [ក្រណាត់] ហើយគ្នាខំរើសយកអាម៉ត់ៗយកមកដេរជាម៉ូតផ្កាក្រឡឹង។ ជួយច្រើនមែន [បរិស្ថាន]។ កាលពីមុនរោងចក្រមិនដឹងយកទៅណាមានតែដុតចោល ដល់ឥឡូវរោងចក្រ ចិនចេះលក់ដែរ ដល់ខ្មែរចេះធ្វើចិនចេះលក់។ កាលមុនចោលទេ ហើយថោកទៀតបើលក់ខ្សែអង្រឹង១គីឡូ១ពាន់ទេ តែឥឡូវឡើង១គីឡូ ២ទៅ៣ពាន់»។

សម្រាប់អង្រឹងដែលច្នៃចេញពីក្រណាត់រោងចក្រអាចធ្វើជាអង្រឹង២ប្រភេទគឺ អង្រឹងក្រង និងអង្រឹងចង។ អ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ ថាអង្រឹងចងមានទម្ងន់ស្រាលជាងអង្រឹងក្រងព្រោះភាគច្រើនគេប្រើក្រណាត់ធម្មតា ឬខ្សែស្លាកអាវខោមកធ្វើ។ ចំណែកអង្រឹងគេនិយមប្រើក្រណាត់ពោះគោដែលមានភាពក្រាស់ និងធ្ងន់។

មិនឆ្ងាយពីតូបអ្នកស្រី សុខ ស្រីណាក់ អ្នកក្រងអង្រឹងម្នាក់ទៀត អ្នកស្រី អ៊ុំ ទូច អាយុ៦៧ឆ្នាំ កំពុងអង្គុយក្រងអង្រឹងក្រោមតូបដំបូលស័ង្កសីតូចមួយ។ អ្នកស្រី អ៊ុំ ទូច ក៏ទិញក្រណាត់ពីអ្នកលក់បន្តពីរោងចក្រដូចគ្នា។

អ្នកស្រីថា សម្រាប់ក្រណាត់ដែលប្រើសម្រាប់ធ្វើអង្រឹងមានតម្លៃ ១៥០០រៀល ទៅ២៥០០រៀលក្នុង១គីឡូ តាមប្រភេទក្រណាត់។ អ្នកស្រីថា សម្រាប់អង្រឹងក្រងត្រូវការក្រណាត់៥គីឡូ ចំណែកអង្រឹងចងប្រើក្រណាត់១គីឡូ។ អ្នកស្រីមិនច្បាស់ថាគេយកមកលក់នៅពេលណាឱ្យប្រាកដនោះទេ អ្នកដឹងត្រឹមថាយូរៗគេមកម្តង ហើយសម្រាប់អ្នកស្រីតែងទិញប្រមាណជា ១០គីឡូ ទៅ២០គីឡូទុកដើម្បីក្រងអង្រឹង។

អ្នកស្រីនិយាយថា៖ «ខ្លះគេទិញ១០គីឡូ ២០គីឡូ យើងទិញតាមធនធានយើង យើងមានលុយច្រើនយើងទិញច្រើនទៅ។ គេអ្នកម៉ូយធំគេទិញរាប់រយគីឡូ តែយើងទិញរាយចឹងទិញតែ១០ ២០គីឡូទុកធ្វើ»។

អ្នកស្រី អ៊ុ ទូច កំពុងធ្វើអង្រឹងចង។ (រូបភាព៖ ចិត្ត ស្រីយ៉ា)

បើតាមធ្វើក្រងអង្រឹងផ្សេងទៀតនៅតំបន់នោះបានលើកឡើងថា ពួកគេចំណាយពេល២ថ្ងៃសម្រាប់ក្រងអង្រឹង១ ឬត្រូវប្រើពេលច្រើនថ្ងៃជាងនេះប្រសិនបើក្រងអង្រឹងប្រភេទក្រណាត់ពោះគោ។ អង្រឹងក្រងមានតម្លៃចន្លោះពី២៥,០០០រៀល ទៅ៣០,០០០រៀល រីឯអង្រឹងចងមានតម្លៃចន្លោះពី១៥,០០០រៀល ទៅ២០,០០០រៀល។

ប៉ុន្ដែពួកគេលើកឡើងថាបច្ចុប្បន្នមិនសូវមានអ្នកគាំទ្រដូចមុន ហើយអ្នកទិញមួយចំនួនឱ្យតម្លៃថោក មិនសមនឹងកម្លាំងដែលអង្គុយក្រងអង្រឹង ខណៈដែលរបរនេះជាផ្នែកមួយជួយដល់បរិស្ថាន។

យ៉ាងណាមិញពលរដ្ឋដែលប្រកបរបបក្រងអង្រឹងដឹងត្រឹមថា ការចោលក្រណាត់សេសសល់កប់ចោលក្នុងដី ឬដុតចេញផ្សែង អាចមានជាតិពុលមិនល្អប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន។ ប៉ុន្ដែពួកគេមិនដឹងថាសារធាតុពុលទាំងនោះផ្ទុកជាតិអ្វីខ្លះនោះទេ។

យោងតាមរបាយការណ៍របស់ GIZ ដែលចេញផ្សាយកាលពីថ្ងៃទី១០ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៤ បានឱ្យដឹងថា ឧស្សាហកម្ម វាយនភណ្ឌ កាត់ដេរ ផលិតស្បែកជើង នៅកម្ពុជាជាមធ្យមក្នុង១ឆ្នាំ បង្កើតសំណល់វាយនភ័ណ្ឌប្រមាណ ១៣៦,០០០ តោន។

បើតាមការចុះផ្សាយរបស់គេហទំព័រ Faircado កាលពីឆ្នាំ២០២៣ បានឱ្យដឹងថា សំណល់វាយនភ័ណ្ឌដែលនៅសល់ត្រូវបោះចោលនៅកន្លែងចោលសំរាម ឬយកទៅដុត ធ្វើឱ្យកើនឡើងឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ ការរិចរិលនៃបរិស្ថាន និងងាយនឹងបណ្តាលឱ្យមានភ្លើងឆេះនៅកន្លែងចោលសំរាមប្រសិនបើមិនមានការគ្រប់គ្រងត្រឹមត្រូវ។

គេហទំព័រដដែលបន្ថែមថា៖ «នៅពេលដែលវាយនភ័ណ្ឌរលួយនៅក្នុងកន្លែងចាក់សំរាម វានឹងបញ្ចេញឧស្ម័នមេតាន ដែលជាឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ដ៏ខ្លាំង ដែលរួមចំណែកដល់ការឡើងកំដៅផែនដី និងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ»។

សំណល់វាយនភ័ណ្ឌចំណាយពេលរាប់រយឆ្នាំដើម្បីរលួយ ហើយផលប៉ះពាល់នៃការបំភាយឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ពីកាកសំណល់វាយនភ័ណ្ឌធ្វើឱ្យមានការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីពិភពលោក សុខភាពមនុស្ស និងសុខុមាលភាព។ នេះបើតាមគេហទំព័រ Faircado។

អ្នកនាំពាក្យក្រសួងបរិស្ថាន លោក ខ្វៃ អាទិត្យា ប្រាប់ Newsroom Cambodia ថា សំរាមដែលសល់ពីរោងចក្រដែលអាចកែច្នៃបាន គួរតែកែច្នៃជៀសជាងយកទៅបោះចោលតែម្ដង។ លោកថា កំទេចក្រណាត់អាចប៉ះពាល់ដល់សុខភាព នៅពេលដែលយើងចាត់ចែងយកទៅចោលមិនត្រឹមដូចជាដុត និងចោលក្នុងដីជាដើម។

លោក ខ្វៃ អាទិត្យា ថ្លែងថា៖ «សំរាមដែលសល់ពីរោងចក្រនេះ ក្រៅពីការបោះចោលគឺយើងអាចយកទៅកែច្នៃបាន។ កម្ទេចក្រណាត់នេះវាប៉ះពាល់ដល់សុខភាព នៅពេលយើងយកវាទៅដុត ប៉ះពាល់ដល់ខ្យល់ធ្វើឲ្យយើងកើតជំងឺមហារីក និងជំងឺផ្សេងៗទៀត។ បើយើងយកវាទៅបោះចោលតាមទីសាធារណៈ វាអត់ងាយរលាយក្នុងធម្មជាតិ វាធ្វើឲ្យប៉ះពាល់គុណភាពដី បើយើងយកវាទៅដាក់នៅទីលាន [សំរាម] វាបញ្ចេញសំណល់ច្រើននៅទីលាន»។

កាលពីខែវិចិ្ឆកា ឆ្នាំ២០២៣ អង្គការលីកាដូបានចេញរបាយការណ៍មួយដែលមានចំណងជើងថា «ចំណងក្នុងឡឥដ្ឋ» ដោយបង្ហាញថា កាកសំណល់សម្លៀកបំពាក់ត្រូវបានយកទៅដុតក្នុងឡឥដ្ឋ ដែលសកម្មភាពនេះបង្កផលប៉ះពាល់ដល់សុខភាព និងបរិស្ថានធ្ងន់ធ្ងរ។ របាយការណ៍នេះឱ្យដឹងថា៖ «សំណល់ពីឧស្សាហកម្មកាត់ដេរ ត្រូវបានដុតជាទូទៅដើម្បីកំដៅឡឥដ្ឋ ទោះជាវាធ្វើឱ្យមនុស្សប្រឈមនឹងសារធាតុពុល និងបង្កផលប៉ះពាល់អវិជ្ជមានដល់សុខភាព និងបរិស្ថានក្ដី។ […] ពីមុនកម្មករធ្លាប់រាយការណ៍អំពីផលប៉ះពាល់រួមមានការក្អក ផ្ដាសាយ គ្រុនក្ដៅ ឈាមចម្រុះ និងរលាកសួតជាដើម។ សហគមន៍កែលនៅក្បែរក៏បានរាយការណ៍ថាការអនុវត្តនេះធ្វើឱ្យខូចខាតដាំណាំ និងដំចំការរបស់ពួកគេ»។

លោក ខ្វៃ អាទិត្យា អ្នកនាំពាក្យក្រសួងបរិស្ថានលើកទឹកចិត្តឱ្យពលរដ្ឋ និងអ្នកពាក់ព័ន្ធផ្សេងទៀតចេះបែងចែកសំរាមឱ្យបានត្រឹមត្រូវ និងលើកទឹកចិត្តឱ្យកែច្នៃជាវត្ថុឬផលិតផលមកប្រើប្រាស់ ដើម្បីឱ្យជួយដល់បរិស្ថាន និងសេដ្ឋកិច្ច តាមចរន្ដសេដ្ឋកិច្ចចក្រា ដែលសំដៅដល់ការកែច្នៃរបស់ដែលប្រើប្រាស់ហើយ ទៅជារបស់កែច្នៃថ្មី ហើយអាចលក់បន្តសម្រាប់ប្រើប្រាស់ទៀត។

ចំពោះអាជីពក្រងអង្រឹងដែលកែច្នៃចេញពីក្រណាត់សល់ពីរោងចក្រ គឺជាផ្នែកមួយក្នុងការចូលរួមជួយដល់បរិស្ថាន ហើយលោកលើកទឹកចិត្តឱ្យអ្នកក្នុងស្រុកគាំទ្រផលិតផលកែច្នៃនេះ៕

កម្រងរូបភាព៖ មុខរបរលក់ខោអាវជជុះនៅជិតផ្សារបឹងកេងកង ក្រុងភ្នំពេញ

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Sat, 31 Aug 2024 03:38:41 +0000

រៀងរាល់ព្រឹកម៉ោង៩ លោក ខាត់ សុខទី វ័យ៤២ឆ្នាំ និងភរិយាតែងតែមករៀបចំលក់ខោអាវជជុះនៅក្រោមឆ័ត្រមួយនៅលើបណ្តោយចិញ្ចើមផ្លូវក្បែររបងវិទ្យាល័យ ជាស៊ីមបឹងកេងកង អស់រយៈពេលប្រមាណ២០ឆ្នាំមកហើយ។ លោកបញ្ជាក់ថា ខោអាវជជុះដែលលោកលក់ជាប្រភេទគីបកូរ៉េយកពីផ្សារហេងលីមកលក់បន្ត។ មុខរបរមួយនេះអាចជួយឲ្យគ្រួសារលោក រកប្រាក់កម្រៃបានចន្លោះពី ២០ទៅ៣០ ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែថ្ងៃខ្លះក៏អាចបានតិចជាងនេះ។ លោកបានបន្ថែមថាក្រៅពីលក់ខោអាវជជុះនៅហ្នឹងទីតាំងនេះ លោកមានម៉ូយបោះដុំតាមបណ្តាខេត្តនានា។ ចំពោះខោអាវជជុះលក់មិនដាច់ គាត់ចែកទៅអ្នកជិតខាងសម្រាប់ប្រើប្រាស់ ហើយអាវខ្លះក៏ធ្វើជាក្រណាត់ជូត ហើយពេលខ្លះទៀត ក៏មានម៉ូយដែលតែងតែមកយកប្រភេទក្រណាត់នោះ ៣០០០ទៅ៤០០០ ក្រណាត់រៀងរាល់សប្តាហ៍ប្រើប្រាស់សម្រាប់សិប្បកម្ម។

លោក ខាត់ សុខទី កំពុងរៀបចំខោអាវជជុះដាក់លក់ នៅជិតផ្សារបឹងកេងកង១ រាជធានីភ្នំពេញ ថ្ងៃអង្គារ ទី២៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៤។ (រូបភាព៖ ហេង ស៊ីម៉ី)

លោក ខាត់ សុខទី និងភរិយាកំពុងរៀបចំខោអាវជជុះដាក់លក់ នៅជិតផ្សារបឹងកេងកង១ រាជធានីភ្នំពេញ ថ្ងៃអង្គារ ទី២៧ ខែសីហា ឆ្នាំ២០២៤។ (រូបភាព៖ ហេង ស៊ីម៉ី)

បទយកការណ៍៖ អ្នករត់កង់បីខ្លះរកចំណូលមិនគ្រប់គ្រាន់ ត្រូវស្នាក់នៅតាមដងផ្លូវជំនួសផ្ទះ

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Thu, 22 Aug 2024 11:58:23 +0000

ភ្នំពេញ៖ អង្គុយបញ្ឈរជង្គង់ក្នុងកង់បី ភ្នែកសម្លឹងមើលទូរស័ព្ទរង់ចាំភ្ញៀវជិះកង់បីនៅតំបន់ផ្សារធំថ្មី លោក ម៉ែន សុខន បានឆ្លៀតពេលរៀបរាប់ពីបញ្ហាជីវភាពរបស់អ្នករត់កង់បីដូចជារូបលោក។ អ្នករត់កង់បី៣៩ឆ្នាំរូបនេះ ថាបច្ចុប្បន្នខ្លួនរកចំណូលមិនសូវបានដូចកាលពីមុនដោយសារតែវិបត្តសេដ្ឋកិច្ច។

លោក ម៉ែន សុខន ថ្លែងថា៖ «ពីមុនរៀងគ្រាន់បើដែល យើងមកដឹងតែមានម៉ូយ(ភ្ញៀវ)ដឹកពីមុន បើឥឡូវមកអង្គុយតែលេង មួយថ្ងៃៗចង់ដាច់បាយដែរ។ ពីមុនរកបានមួយថ្ងៃ៨ម៉ឺន ៩ម៉ឺនអីដែរ ដល់ឥឡូវបានតែ៥ម៉ឺនពេកហើយ»។

លោក ម៉ែន សុខន និងអ្នករត់កង់បីផ្សេងទៀតដែលអ្នកសារព័ត៌មាន Newsroom បានជួបសម្ភាស អះអាងថា ចាប់តាំងពីពេលកើតមានកូវីដមក ចំណូលពីរបររត់កង់បីនេះពិតជាធ្លាក់ចុះ ទន្ទឹមពេលចំនួនអ្នករត់កង់បីមានច្រើន។ ពួកគេយល់ថា បញ្ហានេះអាចមកពីកត្តាសេដ្ឋកិច្ចមិនទាន់ត្រឡប់ទៅរកភាពប្រសើរដូចមុន។

លោក ម៉ែន សុខន ថ្លែងបន្តថា៖ «វាមានច្រើនមែនកង់បី យើងអ្នករកមានច្រើនតែអ្នកដើរអត់សូវមាន ចឹងយើងពិបាកដែរ។ ដូចយើងដឹងចឹងបើតាមទីផ្សារឥឡូវ នៅហាងមួយៗអត់សូវមានអ្នកដើរ ដល់ចឹងយើងដឹកក៏អត់សូវមានអ្នកជិះដែរ»។

លោក ម៉ែន សុខន អ្នករត់កង់បី។ (រូបភាព៖ ចិត្ត ស្រីយ៉ា)

មិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីលោកម៉ែន សុខន លោក នាង វណ្ណាង អាយុ៣៥ឆ្នាំ ក៏កំពុងអង្គុយរង់ចាំភ្ញៀវនៅក្បែរផ្សារថ្មីដែរ។ លោកបញ្ជាក់ថា បន្ទាប់ពីកាត់កងចំណាយប្រចាំថ្ងៃរួច លោកនៅសល់លុយតិចតួចប៉ុណ្ណោះ។

លោក នាង វណ្ណាង ថ្លែងថា៖ «កាលពីមុនចំណូលថេរ អន់បំផុតក៏៧ម៉ឺន ៨ម៉ឺនដែល តែឥឡូវកំណត់អត់បាន រកអត់ទៀង ជួនកាលបានតិចក្រោម១០ដុល្លារ ហើយយើងចាក់សាំងហូបចុកអស់ហើយសល់តិចតួច បើពីមុនហូបអីហើយក៏សល់៥ម៉ឺន ៦ម៉ឺនដែរ»។

លោក វណ្ណាង លើកឡើងនៅពេលដែលមិនសូវមានភ្ញៀវជិះដូចមុនធ្វើឱ្យចំណូលក្នុងគ្រួសារធ្លាក់ចុះ ហេតុនេះប្រពន្ធរបស់លោកត្រូវចេញទៅធ្វើការរោងចក្របន្ថែមដើម្បីជួយទ្រទ្រង់ជីវភាពគ្រួសារ។

លោកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី អ្នករត់កង់បី។ (រូបភាព៖ ចិត្ត ស្រីយ៉ា)

រត់កង់បីមួយរូបទៀត លោកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី អាយុ៤២ឆ្នាំ ក៏ជួបវិបត្តិចំណូលធ្លាក់ចុះដូចគ្នា។ ក្រៅពីបញ្ហាចំណូលហើយ អ្នកស្រី វ៉ារីដែលរត់កង់បីចាប់ពីពេលរសៀលរហូតទល់ភ្លឺរូបនេះ លើកឡើងការប្រើប្រាស់ App សម្រាប់រកភ្ញៀវមកជិះនេះ ក៏មានបញ្ហាខកចិត្តផ្សេងទៀតដែរ ដូចជាភ្ញៀវខ្លះកម្មង់ហើយ តែបែរជាប្តូរចិត្តមិនជិះវិញ ព្រមទាំងការចំណាយជួសជុសកង់បីជាដើមជាពិសេសក្នុងរដូវភ្លៀងនេះ។

អ្នកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី ថ្លែងថា៖ «បញ្ហាប្រឈមរបស់ខ្ញុំទី១ ពិបាករកអតិថិជនជិះ ហៅកង់បីយើងជិះ។ ទី២ ភ្ញៀវ Booking ភាគច្រើនចូលចិត្តកូរ Cancel យើងទទួល Booking ហើយផ្តាច់ចេញ អ៊ីចឹងពេលយើងទៅដល់ហើយខាតពេលវេលា ខាតហ្គាស[…]គាត់អត់យល់យើងទេ គាត់យល់តែអារម្មណ៍របស់គាត់អ៊ីចឹងណាភ្ញៀវ»។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «អារកលុយមិនបានហើយអាកង់បីងាកខូចងាកខូច ជាពិសេសខែហ្នឹងខែភ្លៀងទៀត ងាកលិចទឹក»។

លោកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី ប្រកបរបររត់កង់បីឥណ្ឌា។ (រូបភាពផ្តល់ឲ្យដោយអ្នកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី)

ចំនួនអ្នករត់កង់បីនៅទូទាំប្រទេសកម្ពុជា មានប្រហែលជាង៨ម៉ឺននាក់ ហើយអ្នកដែលបានចុះបញ្ជីជាសមាជិកនៃសមាគមអ្នកប្រជាធិបតេយ្យឯករាជ្យនៃសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ (IDEA) មានចំនួនជាង១ម៉ឺននាក់។ នេះបើយោងតាម លោក វន់ ពៅ ប្រធានសមាគម IDEA។

លោក វន់ ពៅ ឱ្យដឹងថា ក្រុមអ្នកប្រកបរបរសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ ជាពិសេសអ្នករត់កង់បីនេះ កំពុងប្រឈមនឹងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចពិតមែន ហើយនេះជារឿងដែលត្រូវព្រួយបារម្ភ។ លោកឱ្យដឹងទៀតថាពួកគេប្រឈមនឹងអតុល្យភាពរវាងចំណូល និងចំណាយ ជាពិសេសបន្ទុកបំណុលធនាគារ។

លោក វន់ ពៅមានប្រសាសន៍ថា៖ «ប្រសិនបើរឿងហ្នឹងកាន់តែអូសបន្លាយយូរទៅៗ ធ្វើឱ្យគាត់ធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពវិបត្តិសង្គមមួយដែលគាត់ធ្លាក់ខ្លួនក្នុងបន្ទាត់នៃភាពក្រីក្រច្រើន ហើយគាត់អាចបោះបង់មុខរបរ ទៅចំណាកស្រុកទៅក្រៅប្រទេសទាំងប្រថុយប្រថាន អាហ្នឹងជាបញ្ហាដែលយើងមើលឃើញជាក់ស្តែង»។

លោក វន់ ពៅ សង្កេតឃើញថា ក្រុមអ្នករត់កង់បីមួយចំនួនដែលមានបញ្ហាលំបាកខ្លាំងក៏ជ្រើសរើសយកការស្នាក់នៅតាមដងផ្លូវនៅពេលរាត្រី ដោយសារប្រាក់ចំណូលមិនគ្រប់សម្រាប់បង់ថ្លៃផ្ទះជួលដូចមុន។

លោក វន់ ពៅ បានសង្កត់ធ្ងន់ថា រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាគួរតែដោះស្រាយបញ្ហានេះ ជូនក្រុមអ្នកប្រកបរបរសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ ជាពិសេសក្រុមអ្នករត់កង់បីនេះ តាមរយៈការទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរណ៍ឱ្យច្រើនមកកម្ពុជា។ បន្ថែមពីនេះ លោកថា រដ្ឋគួរសម្របសម្រួលជួយពន្យាពេលនៃការបង់បំណុលធនាគារ និងជួយឧបត្ថម្ភធនធានខ្លះដល់ក្រុមអ្នកសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធដែលកំពុងតែរងនូវភាពដុនដាបបែបនេះផងដែរ។

លោកវន់ ពៅ បន្តថា៖ «ប្រព័ន្ធជំនួយសង្គមត្រូវគិតទៅដល់ពួកគាត់ឱ្យបានដិតដល់ដើម្បីធានានៃការបន្តជីវិតជាអាជីវកម្មដើម្បីរកប្រាក់ចំណូលផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពនេះផងដែរ ហើយម្យ៉ាងទៀតរដ្ឋគួរគិតពិចារណារឿងអ្នកប្រកបរបរអាជីវកម្មដែលជនជាតិខ្មែរនៅក្នុងប្រទេសហ្នឹង ទប់ស្កាត់កុំឱ្យបរទេសមកដណ្តើមការងាររបស់យើងជាខ្មែរម្ចាស់ស្រុកដែលប្រកបមុខរបរតូចតាចនេះ ប្រសិនជានៅតែបណ្តាយបែបនេះ អាហ្នឹងស្ថានភាពកាន់តែធ្ងន់ទៅៗ»។

ចំណែកលោក មាស នី អ្នកវិភាគសង្គម មើលឃើញថាទាំងអ្នកប្រកបរបរសេដ្ឋកិច្ចក្រៅប្រព័ន្ធ និងរបរផ្សេងទៀតសុទ្ធតែជួបការប្រឈមនឹងបញ្ហាចំណូលរកមិនសូវបាន ដោយសារតែបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចពិភពលោក និងមិនសូវមានភ្ញៀវទេសចរណ៍។

លោក មាស នី ថ្លែងថា៖ «យើងដឹងហើយថាបើយើងមើលវិស័យទេសចរណ៍មួយធ្លាក់ បានន័យថាវិស័យរបររកស៊ីភាគច្រើនពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យទេសចរណ៍ អាហ្នឹងវាធ្លាក់ដូចគ្នា ដូចកង់បី អ៊ីចឹង។ បើកាលណាធ្លាក់(សេដ្ឋកិច្ច) មនុស្សត្រូវកាត់បន្ថយការដើរហើរ គ្នាដែលរកស៊ីដឹកជញ្ជូនក៏គ្មានអីរកដែរ។ នៅតាមផ្សារអ្នកលក់ដូរក៏មានការត្អូញត្អែរដែរ ថ្ងៃខ្លះស្ងាត់ឈឹងតែម្តង»។

លោក មាស នី លើកឡើងថារដ្ឋាភិបាលអាចជួយដល់អ្នកមានជីវភាពលំបាកតាមរយៈ
បណ្ណប.ស.ស បណ្ណសមធម៌សម្រាប់គ្រួសារក្រីក្រ។ ក៏ប៉ុន្តែ លោកមិនទាន់មើលឃើញមានការជួយពួកគេនៅឡើយ ដែលបញ្ហានេះអាចធ្វើឱ្យពួកគេធ្លាក់ទៅក្រោមបន្ទាត់ក្រីក្រ។

វត្តមាននៃកង់បី(ឥណ្ឌា) បាននាំចូលមកក្នុងទីផ្សារកម្ពុជាតាំងពីឆ្នាំ២០១២ និងចាប់ផ្តើមមានកំណើនខ្ពស់នៃការបើកបរ និងប្រើប្រាស់កង់បីប្រភេទនេះនៅអំឡុងឆ្នាំ ២០១៧។ នេះបើតាមការផ្សាយនៅលើគេហទំព័រ RFI កាលពីឆ្នាំ២០១៧។

រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងសង្គមកិច្ច អតីតយុទ្ធជន និងយុវនីតិសម្បទា លោក ទូច ចាន់នី ឱ្យដឹងថា ប្រសិនបើអ្នកប្រកបរបរសេដ្ឋក្រៅប្រព័ន្ធមានបណ្ណសមធម៌ ឬបណ្ណក្រីក្រ ពួកគេនឹងទទួលបានប្រាក់ឧបត្ថម្ភ និងអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងពីបណ្ណនោះ។ លោកថា អ្នកដែលមានជីវភាពលំបាកក្រីក្រអាចដាក់ពាក្យស្នើសុំបណ្ណសមធម៌ពីឃុំសង្កាត់ខ្លួន ហើយអាជ្ញាធរមូលដ្ឋាននឹងចុះទៅពិនិត្យវាយតម្លៃ។

លោក ទូច ចាន់នី ថ្លែងថា៖ «អ្នកផ្ដល់បណ្ណគឺក្រសួងផែនការ តាមរយៈសមីខ្លួនគាត់ស្នើសុំ គាត់រស់នៅតំបន់ណាសង្កាត់ណាគាត់ស្នើសុំទៅខាងហ្នឹងទៅ ហើយមូលដ្ឋានគេចុះទៅវាយតម្លៃ បើស្ថានភាពគាត់ក្រពិតប្រាកដមែនទើបបានបណ្ណហ្នឹង»។

បន្ថែមពីជំនួយផ្នែកជីវភាពក្នុងគ្រាលំបាកនេះ អ្នករត់កង់បីដូចអ្នកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី ចង់ឃើញអាជ្ញាធរជួយសម្រួលកន្លែងចតកង់បីសាធារណៈដល់ពួកគេ ដើម្បីរក្សាសណ្ដាប់ធ្នាប់ និងអាចផ្ដល់ភាពងាយស្រួល ក្នុងការចតរង់ចាំភ្ញៀវ។

អ្នកស្រី សុវណ្ណ វ៉ារី ថ្លែងថា៖ «យើងតែងតែស្នើសុំថាឲ្យមានកន្លែងសមរម្យត្រឹមត្រូវប្រកបដោយអនាម័យ សុខសុវត្ថិភាព។ កុំឱ្យខូចសណ្តាប់ធ្នាប់ កុំឱ្យថាយើងចតទៅថាអាកង់បីចតរញ៉េរញ៉ៃអត់មានរបៀបទេ ខូចសណ្តាប់ធ្នាប់អស់ហើយ។ ចុះបើបងៗអស់លោកអត់រៀបចំឱ្យពួកខ្ញុំមានសុវត្ថិភាពមានរបៀបរៀបរយផងឱ្យខ្ញុំទៅចតឯណា គេចតបានយើងចតបានហើយមិនអញ្ចឹង»៕

ក្រសួងសុខាភិបាលណែនាំឱ្យបរិភោគអំបិល ខ្លាញ់ និងស្ករតិច ដើម្បីសុខភាពបេះដូង

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Fri, 26 Jul 2024 03:23:24 +0000

ក្រសួងសុខាភិបាលដាក់ចេញវិធានការផ្សព្វផ្សាយសារណែនាំអំពីរបបអាហារប្រចាំថ្ងៃ «តិចអំបិល តិចខ្លាញ់ តិចស្ករ សុខភាពបេះដូង អាយុយឺនយូរ» ដើម្បីកាត់បន្ថយជំងឺបេះដូង និងឡើងសម្ពាធឈាម។

វិធានការរបស់ក្រសួងសុខាភិបាលដាក់ចេញនាពេលថ្មីៗនេះជាបន្តបន្ទាប់ តាមរយៈទូរស័ព្ទនៅពេលខលចេញ (call tune) ការផ្សាយលើផ្ទាំងបដាតាមដងផ្លូវ និងតាមបណ្តាញអ៊ីនធឺណិតជាដើម ដោយណែនាំឱ្យកាត់បន្ថយការទទួលទានសារជាតិប្រៃ ដូចជាអំបិល ទឹកស៊ីអ៊ីវ ទឹកត្រី ប៊ីចេង និងម្សៅស៊ុប។ កាត់បន្ថយការទទួលទានខ្លាញ់សត្វ ខ្លាញ់កៃច្នៃ អាហារបំពង ចៀន និងកាត់បន្ថយការទទួលទានភេសជ្ជៈផ្អែម អាហារដែលមានជាតិស្ករ។

បើតាមសារលើទំព័រហ្វេសប៊ុករបស់ក្រសួងសុខាភិបាលកាលពីថ្ងៃទី២៤ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ ការបរិភោគអំបិលតិច ស្ករតិច និងខ្លាញ់តិច គឺដើម្បីចូលរួមបង្ការជំងឺមិនឆ្លង រួមមាន ជំងឺទឹកនោមផ្អែម ជំងឺលើសសម្ពាធឈាម និងជំងឺបេះដូង សសៃឈាម។

ក្រសួងសុខាភិបាលបានណែនាំពីរបបអាហារមនុស្សពេញវ័យដូចជា៖ «កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់អំបិលឱ្យតិចជាង៥ក្រាម ឬ ១ស្លាបព្រាកាហេ្វ។ កាត់បន្ថយការបន្ថែមទឹកជ្រលក់ពេលទទួលទានអាហារ។ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ស្ករឱ្យតិចជាង ៥០ក្រាម ឬ១២ ស្លាបព្រាកាហ្វេ ហើយកាន់តែល្អ ប្រសិនជាកាត់បន្ថយតិចជាង២៥ក្រាមនៃបរិមាណថាមពលដែលត្រូវការ។ កាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ខ្លាញ់សត្វ ខ្លាញ់កែច្នៃ និងប្រេង។ មនុស្សពេញវ័យម្នាក់ត្រុវការថាមពលប្រចាំថ្ងៃពីខ្លាញ់ ប្រេង តិចជាង៣០% នៃថាមពលសរុប គឺតិចជា៥ស្លាបព្រាបាយក្នុងមួយថ្ងៃ»។

ក្រសួងសុខាភិបាលបន្ថែមថា ការហាត់ប្រាណទៀងទាត់ ឬធ្វើសកម្មភាពអាចឱ្យរាងកាយបញ្ចេញញើស ការយកចិត្តទុកដាក់សុខភាពដោយមិនបណ្តោយឱ្យប្រែប្រួលទម្ងន់លឿនពេក និងអនុវត្តតាមក្បួនរបស់ក្រសួងសុខាភិបាលដើម្បីបង្ការជំងឺមិនឆ្លង។

Newsroom Cambodia មិនអាចទាក់ទងសុំការអត្ថាធិប្បាយបន្ថែមពីអ្នកនាំពាក្យក្រសួងសុខាភិបាល លោកស្រី ឱ វណ្ណឌីន និងលោកកស្រី យក់ សម្បត្តិបានទេ។

ការប្រើប្រាស់បរិមាណអំបិលច្រើន បង្កឱ្យលើសសម្ពាធឈាម និងហានិភ័យជំងឺសសៃឈាមបេះដូង។ មនុស្ស ១.៨៩លាននាក់បានស្លាប់ជារៀងរាល់ឆ្នាំដោយសារការទទួលទានអំបិលលើសតម្រូវការសារពាង្គកាយ។ នេះបើ តាមតួលេខដែលចេញផ្សាយដោយអង្គការសុខភាពពិភពលោក (WHO) កាលពីថ្ងៃទី១៤ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២៣៕

Q&A: យុវជនគួរត្រៀមខ្លួនជ្រើសរើសមុខជំនាញ និងអាជីពក្រោយបញ្ចប់មធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Thu, 25 Jul 2024 02:56:07 +0000

ក្រោយបញ្ចប់ការសិក្សា មធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ យុវជនតែងស្វែងរកសាកលវិទ្យាល័យ និងមុខជំនាញនៅថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាសម្រាប់អាជីពនាពេលអនាគត។ ហើយការជ្រើសរើសជំនាញទាមទារឲ្យមានចំណេះដឹងមូលដ្ឋាន ក្នុងការជ្រើសរើសជំនាញសម្រាប់ការសម្រេចចិត្តច្បាស់លាស់។

ខាងក្រោមនេះជាកិច្ចសម្ភាសរវាង កញ្ញា លីម ហ៊ូង អគ្គនាយិកាក្រុមហ៊ុនហ្វឺស សឹលូសិន ខេមបូឌា ជាមួយកញ្ញា ហេង ស៊ីម៉ី សិក្ខាកាមញូវសន៍រូមខេមបូឌា៖

Q: ជម្រាបសួរ កញ្ញា លីម ហ៊ូង!

A: ចាសជម្រាបសួរ!

Q: តើកញ្ញាយល់ឃើញថាការសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាមានសារៈសំខាន់យ៉ាងដូចម្តេចខ្លះ?

A: ទីមួយខ្ញុំសុំឆ្លើយឲ្យខ្លីថា ការសិក្សាមានសារៈសំខាន់ មិនគិតថាជាថ្នាក់មធ្យមសិក្សាឧត្តមសិក្សា ឬលើឧត្តមនោះទេ។ ទី២ ការសិក្សាឧត្តមសិក្សាក៏មានសារៈសំខាន់ដែរដោយសារតែបន្ទាប់ពីថ្នាក់មធ្យមសិក្សាដែលជាការសិក្សាចំណេះដឹងទូទៅ នេះគ្រាន់តែជាគ្រឹះមួយដែលអាចឱ្យយើងបន្តការសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា ប្រសិនបើយើងមានសញ្ជាតិខ្មែរមិនមានសញ្ញាបត្រ ថ្នាក់ទុតិយភូមិយើងមិនអាចនបន្តការសិក្សាទៅលើជំនាញមួយចំនួនមិនបាននោះទេ។

ឧទាហរណ៍ ជំនាញមួយចំនួនដូចជា ជំនាញនីតិសាស្រ្តប្រសិនយើងបន្តការសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សានៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាដោយពុំមានសញ្ញាបត្រមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិ សាកលវិទ្យាល័យមិនអនុញ្ញាតឲ្យបន្តការសិក្សាលើជំនាញនេះនោះទេ។ ថ្នាក់វិទ្យាសាស្រ្ត ក៏ដូចគ្នាដែរ។ប៉ុន្តែប្រសិនបើគាត់បញ្ចប់មធ្យមសិក្សានៅក្រៅប្រទេស ជំនាញមួយចំនួននឹងអនុញ្ញាតឲ្យគាត់បន្តការសិក្សាលើជំនាញមួយចំនួនបានដោយសារគាត់បញ្ចប់ការសិក្សាពី សាលាលំដាប់អន្តរជាតិ។ ឧត្តមសិក្សាមានសារៈសំខាន់ក្រៅពីមធ្យមសិក្សា ព្រោះការសិក្សាពីឧត្តមសិក្សាសិក្សាពីជំនាញ ដោយសារជំនាញចាប់ពីឧត្តមសិក្សាទៅដូចតម្រង់ទិសជីវិត និងជំនាញគាត់ចាប់ពីឥឡូវទៅ ព្រោះការសិក្សាថា្នក់ឧត្តមសិក្សានេះជាលើកទីមួយនៅក្នុងជីវិតដែលសម្រេចចិត្តក្នុងការជ្រើសរើសជំនាញរបស់គាត់។

ការសិក្សាពីទី១ ដល់១២ដែលយើងហៅថាមធ្យមសិក្សា គាត់មិនធ្លាប់បានសម្រេចចិត្តខ្លួនឯងទេ លើការសម្រេចចិត្តថា គាត់រៀនអ្វី ឬធ្វើអ្វី។ គាត់បានត្រឹមតែធ្វើការអង្កេតថាតើ ការប្រកបមុខរបរមួយគេរៀនអ្វី ឬធ្វើអ្វី ដូច្នេះគាត់បានត្រឹមតាមដានរហូតមក។

ដូច្នេះលើកទីមួយក្នុងជីវិតរបស់គាត់គឺការសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសជំនាញសិក្សាក្នុងថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា។ ដូច្នេះហើយ សិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សានេះទាមទារឲ្យគាត់ជ្រើសរើសជំនាញឲ្យត្រូវ និងដុងពីកំណើតទើបអនាគតរបស់គាត់ធ្វើការទៅតាមជំនាញ។

Q: តើយុវជនគួរតែរើសមុខជំនាញដែលខ្លួនស្រលាញ់ ឬស្របនឹងទីផ្សារដែលកំពុងមានតម្រូវការ?

A: ចំពោះខ្ញុំផ្ទាល់ការសិក្សាលើជំនាញដែលខ្លួនឯងស្រលាញ់ និងតម្រូវការទីផ្សារសំខាន់ដូចគ្នា ប៉ុន្តែក្នុងនាមខ្ញុំជាអ្នកកាន់ជំនាញផ្នែកធនធានមនុស្សម្នាក់ បុគ្គលម្នាក់ៗមានទេពកោសល្យ គាត់មាននូវថ្វីប្រសព្វរៀងៗខ្លួន។ ដូច្នេះពីកំណើតមកពូកែខាងអ្វីយើងគួរបណ្តុះទៅតាមទេពកោសល្យគាត់ពីកំណើត អ៊ីចឹងជំនាញគឺជ្រើសរើសតាមគាត់ខ្លួនឯង ជាជាងបត់បែនភ្លាមៗទៅតាមសង្គមភ្លាមៗ។ ខ្ញុំយល់ថាការបត់បែនតាមសង្គមហ្នឹង គឺអាចបត់បែននៅឆ្នាំបន្ទាប់មកទៀត ព្រោះអាជីពអាចបត់បែនបាននៅពេលក្រោយ ប៉ុន្តែចំណេះ និងជំនាញពីកំណើតមិនអាចបត់បែនបានទេ។

ហេតុអ្វីបានខ្ញុំនៅតែគាំទ្រឲ្យគាត់ជ្រើសរើសជំនាញដែលខ្លួនឯងចង់រៀន និងចង់ធ្វើពីធម្មជាតិ និងពីសមត្ថភាពមកពេលដែលគាត់រៀនតាមអ្វីដែលគាត់ចង់គាត់ចេះ ពេលដែលគាត់រៀនអ្វីដែលគាត់ចង់គាត់មិនខ្វះការងារនោះ។ ជាការលើកទឹកចិត្តដល់ប្អួនចង់រៀននូវអ្វីដែលប្អួនៗចង់ធ្វើ។ ទី២គាត់មិនចាំបាច់ត្រូវបត់បែនតាមសង្គមពេកព្រោះជំនាញនីមួយៗមានតម្រូវការទាំងអស់ អាស្រ័យលើពេលដែលគាត់ដាក់ពាក្យធ្វើការគាត់អាចបត់បែនប៉ុណ្ណា។

ឧទាហរណ៍ អ្នកធ្វើការផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យា (IT) ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នឃើញមានតម្រូវការទីផ្សារការងារពេញនិយមផ្នែកធនាគារ ជំនាញដែលត្រូវនឹងធនាគារមានដូចជាគណនេយ្យ ហិរញ្ញវត្ថុជាដើម ដូច្នេះនៅពេលវិស័យធនាគារមានកំណើន ស្ថាប័នដែលពាក់ព័ន្ធនឹងគណនេយ្យច្រើន ដូច្នេះគេច្បាស់ជាប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា ដូចនេះប្រព័ន្ធទាំងអស់នឹងត្រូវការ អ្នកជំនាញបច្ចេកវិទ្យាទៅជួសជុល។

សរុបមកបច្ចេកវិទ្យាក៏ដើរទន្ទឹមគ្នា វិស័យច្បាប់ក៏មានតម្រូវការដែរ ដូច្នេះអ្នកសិក្សាជំនាញទាំងអស់នឹងអាចធ្វើការក្នុងស្ថាប័នធនាគារបាន។

មួយវិញទៀតវិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ច ក៏មានកំនើនតាមហ្នឹងដែរ ប៉ុន្តែវិស័យដែលអមមេកានិចខល និងវិស័យជួសជុល ខ្ញុំលើកទឹកចិត្តឲ្យជ្រើសរើសជំនាញដែលខ្លួនឯងស្រលាញ់ មិនចាំបាច់ទៅរៀនជំនាញដែលគេពេញនិយមទាំងអស់គ្នា ព្រោះវិស័យដែលអមនឹងតម្រូវការទីផ្សារ និងខ្វះអ្នកជំនាញ មិនតែប៉ុណ្ណោះអាចបណ្តាលឲ្យទីផ្សារការងារធ្លាក់ចុះមកវិញកាលណាបោះបង់ដែលត្រូវនឹងជំនាញនោះស្រាប់ ហើយការបំពេញការងារមិនបាន ដល់ចំណុចមួយដែលខ្ពស់។

Q: បច្ចុប្បន្នប្រទេសកម្ពុជាមាននិស្សិតបញ្ចប់ការសិក្សាមួយចំនួនគាត់បំពេញការងារខុសពី ជំនាញដែលគាត់សិក្សាក្នុងសាកលវិទ្យាល័យ តើកញ្ញាមានទស្សនៈបែបណាចំពោះបញ្ហាមួយនេះ?

A: ត្រង់ចំណុចនេះនាងខ្ញុំអាចនិយាយបានថា ទី១ នៅពេលគាត់រៀនចប់គាត់ឃើញការងារខុសជំនាញអាចផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ខ្ពស់ជាងការងារដែលត្រូវជំនាញដូចជាប្រាក់ខែ។ ទី២បរិយាកាសការងារ ស្ថានភាពការងារមានទីតាំងជិតជាងល្អជាងនូវជំនាញរបស់គាត់ ហើយមួយវិញទៀតគាត់អាចធ្វើការងារនោះបានដែរ។ ចំណុចទាំងអស់នេះ នាងខ្ញុំផ្ទាល់ ពុំលើកទឹកចិត្តនោះទេ មិនមែនមានន័យថាការធ្វើការខុសជំនាញអត់ល្អទាំងអស់នោះទេ ល្អប្រសិនធ្វើការឲ្យត្រូវនឹងជំនាញរៀនល្អជាង។

ការលើកទឹកចិត្តឲ្យធ្វើការត្រូវនឹងជំនាញនេះ មូលហេតុទី១ គឺរកព័ត៌មានពីសិស្សច្បងដែលគាត់មានបទពិសោធន៍ច្រើន ឃើញពីសមិទ្ធផលគាត់បែបណាខ្លះដោយមធ្យោបាយបែបណាខ្លះ ដូច្នេះគាត់អាចត្រៀមខ្លួនដើរលើវិថីខ្លួនឯង និងរកឃើញភាពជោគជ័យរបស់របស់ខ្លួន ឬអាចល្អប្រសើរជាងសិស្សច្បងក៏ថាបាន។ ប្រសិនបើយើងមិនបានមើលសិស្សច្បងជាគំរូការសិក្សាជំនាញរបស់ខ្លួនគឺមិនអាចសម្រេចបាននូវក្តីស្រមៃ ស្មើនឹងការបោះបង់ចោលក្តីស្រមៃ។

មូលហេតុដែលទាញគាត់ឲ្យធ្វើការខុសជំនាញ អាចមកពីកត្តាសេដ្ចកិច្ចផ្ទាល់ខ្លួនគាត់ អាចធ្វើបណ្តោះអាសន្នបានដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាបច្ចុប្បន្នបាន ប៉ុន្តែកុំភ្លេចស្រាវជ្រាវនូវជំនាញរបស់ខ្លួន ហើយត្រឡប់មកបំពេញការងារដែលត្រូវនឹងជំនាញរបស់ខ្លួន បើទោះបីទទួលបានប្រាក់បៀរវត្សតិចជាងមុនក៏ដោយ ព្រោះថាការធ្វើតាមជំនាញរបស់ខ្លួនអាចក្លាយជាអាជីពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់យើង អាចក្លាយខ្លួនជាអ្នកជំនាញលើជំនាញដែលយើងបានសិក្សា។

យើងអាចក្លាយជាអ្នកជំនាញលើអ្វីដែលយើងបានសិក្សា ប៉ុន្តែយើងមិនអាចក្លាយជាអ្នកជំនាញលើជំនាញដែលយើងមិនមានមូលដ្ឋានគ្រឹះបានទេ។

Q: ក្នុងករណីដែលសិស្សបញ្ចប់ការមធ្យមសិក្សាទុតិយភូមិប៉ុន្តែមិនមានលទ្ធភាពបង់ថ្លៃសិក្សា និងស្វែងរកអាហារូបករណ៍មិនបាន តើពួកគាត់គួរធ្វើបែបណា?

A : ករណីសិស្សដែលគាត់មិនមានលទ្ធភាពបន្តការសិក្សានៅថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា មាន២។ ជម្រើសទី១ តើគាត់ចង់រៀនជំនាញសម្រាប់រកការងារធ្វើ? ឬចង់រៀនថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា? ប្រសិនគាត់ចង់បន្តនៅថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាគាត់អាចរៀនបណ្តើរ ធ្វើការបណ្តើរបាន។ ការរៀនបណ្តើរធ្វើការបណ្តើរគាត់អាចលទ្ធភាពផ្គត់ផ្គង់ការសិក្សាដោយខ្លួនឯងបាន ឬការសិក្សាដោយអាហារូបករណ៍ក្នុងស្រុក។ ម្យ៉ាងទៀត ប្រសិនបើគាត់មានសមត្ថភាពអាចដាក់សម្រាប់ការសិក្សាទៅក្រៅប្រទេសបាន។ មួយវិញទៀត ប្រសិនបើគាត់មកពីគ្រួសារងាយរងហានិភ័យ មានប័ណ្ណបញ្ជាក់ពីគ្រួសារងាយរងហានិភ័យ គាត់អាចសិក្សាវគ្គខ្លី រយៈពេល៤ខែនៅក្រសួងការងារ ព្រមទាំងទទួលបានប្រាក់ឧត្តម្ភប្រចាំខែ ២សែន ៨ ម៉ឺនរៀល និងធានាថាគាត់អាចមានការងារបាន។

Q : តើក្នុងនាមកញ្ញាជាអ្នកផ្នែកធនធានមនុស្ស ថាតើកញ្ញានឹងសម្រេចចិត្តជ្រើសរើសបុគ្គលិកដោយផ្អែកលើបុគ្គលិកលក្ខណៈបែបណាខ្លះ?

A : ក្នុងនាមនាងខ្ញុំផ្នែកធនធានមនុស្សក្នុងការជ្រើសរើសបុគ្គលិក គឺផ្អែកលើជំនាញទន់ សំដៅលើអត្តចរិត លក្ខណៈ របៀបរបបនៃការរស់នៅ របៀបគិតរបស់គាត់ ការគោរពពេលវេលា ពាក្យសម្តី អាកប្បកិរិយាជាអាទិ៍។ ចំណុចទី២ ពិនិត្យលើជំនាញសិក្សារបស់គាត់ ប្រសិនការសិក្សាលើជំនាញណា គួរផ្តោតលើជំនាញដែលខ្លួនឯងរៀនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ព្រោះនៅពេលចេញធ្វើការគួរតែមានចំណេះដឹងច្បាស់លើជំនាញនោះ បើទោះបីមិនធ្លាប់មានបទពិសោធន៍ការងារក៏ដោយ។

Q : តើកញ្ញាមានដំបូន្មានបែបណាចំពោះយុវជនដែលត្រៀមខ្លូនក្នុងសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាឬ បិរញ្ញាប័ត្រ?

A : ចំពោះនាងខ្ញុំវិញ យុវជនដែលត្រៀមខ្លួនបន្តសិក្សាថ្នាក់ឧត្តមសិក្សាជាការផ្តាំផ្ញើ មុននឹងចូលរៀនឧត្តមសិក្សាគាត់ត្រូវត្រៀមខ្លួនជាច្រើនជុំវិញខ្លួន។ ទី១ ព័ត៌មានការសិក្សាថាតើជំនាញដែលគាត់ត្រូវសិក្សាគួរត្រៀមខ្លួនបែបណាខ្លះ ទី២ សម្រេចចិត្តជ្រើសរើសជំនាញដែលគាត់ចង់សិក្សា។ មុនពេលចូលរៀនគាត់ត្រូវស្វែងរកព័ត៌មាន ប្រសិនគាត់មិនមានព័ត៌មានទេ គាត់មិនមានទិសដៅរៀបចំផែនការអនាគតជីវិតគាត់ទេ គាត់រើសមុខជំនាញនោះមិនទាន់បានទេ។ នេះការផ្តាំផ្ញើ ដល់អ្នកចង់បន្តការសិក្សាលើជំនាញក្នុងថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា។

Q : តើអ្នកនាងមានអ្វីចែករំលែកទៅកាន់យុវជនជំនាន់ក្រោយក្នុងការជ្រើសរើសជំនាញដែលមានតម្រូវការសម្រាប់ ៥ឆ្នាំខាងមុខ?

A : ក្នុងនាមខ្ញុំដែលជាទីភ្នាក់ងារជ្រើសរើសបុគ្គលិក និងទីភ្នាក់ងារការងារផងចក្ខុវិស័យដែលនាងខ្ញុំមើលឃើញថាវិស័យសេដ្ឋកិច្ចនាពេលប្រាំឆ្នាំខាងមុខរួមមាន៖

វិស័យទី១ បដិសណ្ឋារកិច្ច៖ អ្នកទាំងអស់គ្នាប្រហែលជាឃើញបញ្ហាប្រឈមរាល់ថ្ងៃ ឃើញភ្ញៀវទេសចរណ៍ឃើញមានការថយចុះភ្ញៀវទេសចរណ៍ ដូចនេះសិស្សនិស្សិតបោះបង់ចោលវិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ច។ វិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ចគឺរៀនអំពីការធ្វើម្ហូប រៀបចំបន្ទប់បែបទទួលភ្ញៀវសេវាកម្ម ការគ្រប់គ្រង Hotel [សណ្ឋាគារ]។

វិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ចជារឿងសំខាន់មួយដែលនៅតែទាមទារចង់ឲ្យគិតថា៤ ទៅ៥ឆ្នាំខាងមុខទៀត នៅពេលប្អូនៗគាត់ត្រៀមខ្លួនហើយរៀនចប់ គាត់អាចមានការងារធ្វើល្អ។ វិស័យទេសចរណ៍មិនអាចបាត់បង់នោះទេ ព្រោះថាមុននឹងវិនិយោគគិនមកវិនិយោគ គេត្រូវមកសិក្សាស្វែងយល់ពីប្រទេសកម្ពុជា។ ដូច្នេះដើម្បីជួយសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាទាំងមូល គឺពឹងផ្អែកលើវិស័យបដិសណ្ឋារកិច្ច។

វិស័យទី២ គឺហិរញ្ញវត្ថុ គណនេយ្យ៖ វិស័យនេះមានភាពពាក់ព័ន្ធនឹងវិស័យជាច្រើន ទាំងក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ និងឯកជន នៅពេលសេដ្ឋកិច្ចទាំងមូលងើបឡើងមកវិញ មានពាណិជ្ជកម្មគេចូលមកច្រើន មានការវិនិយោគចូលមកច្រើន វិស័យធនាគារ គណនេយ្យនឹងមានតម្រូវការ ទោះបីក្នុងពាណិជ្ជកម្មបែបណា ឬក៏ការងារបែបណា អាជីពអ្វីក៏ត្រូវការ យ៉ាងហោចណាស់យើងចង់ធ្វើជាសហគ្រិនខ្លួនឯង ក៏ត្រូវការចេះគណនេយ្យ ហរិញ្ញវត្ថុហ្នឹងដែរ។
វិស័យទី៣ ស្ថាបត្យកម្ម៖ នៅតែជាវិស័យអាទិភាព មិនបើទោះបីជាបច្ចុប្បន្នមានអគារប្រើប្រាស់មិនទាន់អស់ ប៉ុន្តែព្រោះនៅពេលមានកំណើនសសេដ្ឋកិច្ចច្រើន អគារក៏ត្រូវការជួសជុល អគារថ្មីនឹងក្លាយជាអគារចាស់ កន្លែងមួយចំនួនក៏ត្រូវសាងសង់ឡើងវិញ កំណែទម្រង់នូវប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលគ្រប់គ្រងប្រទេសទាំងមូលនឹងមានកំណែទម្រង់អគារដើម្បីតម្រូវការទៅតាមប្រព័ន្ធរដ្ឋបាលរបស់រដ្ឋ។

ទី៤ វិស័យច្បាប់៖ បើទោះបីមានកំណើនខាងអ្វី ឬមានបញ្ហាក្តី ចាំបាច់ខ្លាំង ទោះបីជាកាលៈទេសៈបែបណាក៏ត្រូវការដែរ។ នៅពេលសង្គមមានបញ្ហាក៏ត្រូវការ ពេលសេដ្ឋកិច្ចមានកំណើនកាន់តែត្រូវការថែមទៀត ដោយសារសេដ្ឋកិច្ចកើន គេត្រូវការការច្បាប់សម្រាប់គ្រប់គ្រងច្រើន។ ដូច្នេះ វិស័យច្បាប់គឺយើងអាចធ្វើការទាំងក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ និងឯកជន។

ទី៥ ជំនាញទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ៖ ការប្រើប្រាស់ភាសាសម្រាប់ទំនាក់ទំនងជាចម្បង យ៉ាងហោចណាស់២ភាសាឡើងទៅ។ បច្ចុប្បន្ននៅទីណាក៏ដោយ យើងអាចដើរចូលគ្នាបានដោយប្រើភាសាអង់គ្លេសជាភាសាទី២។ បន្ទាប់ពីការធ្វើសមាហរណកម្មទីផ្សារអាស៊ានប្រទេសទាំងអស់ចេះភាសាអង់គ្លេសជាភាសាទី២ ស្រាប់ទៅហើយ។ ដូច្នេះបើមានភាពងាយស្រួលក្នុងការរកការងារ គឺយើងត្រូវចេះភាសានៅក្នុងអាស៊ានខ្លួនឯង អាស៊ានបូកមួយជាដើម។ ជំនាញទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិអាចប្រើក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ និងឯកជន និងអាចប្រើនៅពេលអនាគតសម្រាប់អាជីពមុខរបររបស់ខ្លួនឯងដែរ។ មួយវិញទៀត ជំនាញទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ អាចធ្វើការជាអ្នកបកប្រែ ជាអ្នកសម្របសម្រួលក្នុងកម្មវិធី ហើយអាចសិក្សាបន្ថែមចូលទៀត សម្រាប់បន្ថែមជំនាញថែមទៀត ឬ អាចបណ្តុះបណ្តាលបន្ថែមនៅក្រៅប្រទេសដោយងាយស្រួល។

Q : សូមអគុណ! កញ្ញា លីម ហ៊ូង សម្រាប់ការផ្តល់បទសម្ភាស។

A: ចាស អរគុណ!៕

កម្ពុជាថា សាលាក្តីខ្មែរក្រហម ក្លាយជាតុលាការគំរូអន្តរជាតិក្នុងការកាត់ទោសឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Tue, 16 Jul 2024 09:25:59 +0000

ភ្នំពេញ៖ អង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា(អ.វ.ត.ក.) ដែលគេស្គាល់ថាជាសាលាក្តីខ្មែរក្រហម បានក្លាយជាគំរូរបស់អន្តរជាតិមួយ ក្នុងការកាត់ទោសឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ ក្រោយស្ថាប័ននេះត្រូវបានបង្កើតឡើង ដើម្បីស្វែងរកយុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះពីរបបកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ។ នេះបើតាមការលើកឡើងរបស់ភាគីពាក់ព័ន្ធ នៅក្នុងកម្មវិធីដាក់សម្ពោធសមិទ្ធផលនៅអគារអនុវត្តមុខងារសេសសល់របស់អ.វ.ត.ក. នាព្រឹកថ្ងៃអង្គារ៍ទី១៦ ខែកក្កដា។

លោក វង្សី វិស្សុត ជាប្រធានក្រុមការងាររបស់រដ្ឋាភិបាលទទួលបន្ទុកដំណើរការអនុវត្តមុខងារសេសសល់របស់អ.វ.ត.ក. ឱ្យដឹងថាកម្ពុជាបានផ្តល់យុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះនៅក្នុងរបបខ្មែរក្រហម ក្រោយអតីតនាយករដ្ឋមន្រ្តីកម្ពុជា លោក ហ៊ុន សែន បានផ្តួចផ្តើមគំនិតបង្កើតអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញក្នុងតុលាការកម្ពុជា ដែលមានអង្គការសហប្រជាជាតិជួយគាំទ្រក្នុងដំណើរការកាត់ក្តី។

លោក វង្សី វិស្សុត មានប្រសាសន៍ថា៖«អ.វ.ត.ក. បានបង្កើតតុលាការ កំពូលអន្តរជាតិគំរូមួយក្នុងការកាត់ទោសឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ដែលបានប្រើយុត្ថាធិការរបស់ប្រទេសម្ចាស់បញ្ហាហើយប្រើច្បាប់ Civil law Common Law ហើយឆ្លុះបញ្ចាំងពីសក្តានុពលភាពនៃនិតីវិធីតុលាការកម្ពុជា ក្នុងការបង្រួបបង្រួមជាតិ ផ្សះផ្សារជាតិ សម្រេចបានយុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះ ព្រមទាំងធានាបាននូវ និរន្តភាពនៃសុខសន្តិភាពសម្រាប់ជាតិ»។

លោក មីហ្គែល ឌីសែប៉ា សូអារ៉េស (Miguel de Serpa Soares) ជាទីប្រឹក្សាច្បាប់របស់អង្គការសហប្រជាជាតិ ថ្លែងថាទាំងអស់គ្នាត្រូវតែរក្សាកេរតំណែលដ៏ល្អជាប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់កម្ពុជា ពីព្រោះ អ.វ.ត.ក.នេះជាអង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញាដ៏ពិសេសមួយរបស់កម្ពុជាធ្វើការលាតត្រដាងនូវឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ទៅកាន់អន្តរជាតិ។

លោកមានប្រសាសន៍ជាភាសាអង់គ្លេស ហើយបកប្រែជាខេមរភាសាថា៖«អង្គជំនុំជម្រះវិសាមញ្ញ គឺជាគំរូតុលាការមូយគត់ដែលមានភាពជាម្ចាស់ លើគម្រោងយុត្តិធម៌អន្តរកាលអ.វ.ត.ក. គឺជាតុលាការពិសេសមួយដែលទទួលបានជំនួយអន្តរជាតិ តាមរយៈអង្គការសហប្រជាជាតិ និងស្ថាប័នមានលក្ខណៈខុសប្លែកពីគេជាច្រើន គំរូតុលាការនេះត្រូវបានសម្តេចបង្កើតឡើងពីព្រោះប្រជាជនកម្ពុជាចង់បាននូវយុត្តិធម៌»។

លោកបានបន្ថែមថា កម្ពុជាមិនមែនអំពាវនាវ ដល់សហគមន៍អន្តរជាតិឱ្យមកទទួលភារកិច្ចស្វែងរកយុត្តិធម៌ជំនួសកម្ពុជានោះឡើយ ប៉ុន្តែកម្ពុជាបានអញ្ជើញសហគមន៍អន្តរជាតិឱ្យជួយកម្ពុជាក្នុងដំណើរផ្លូវស្វែងរកយុត្តធម៌ និងការផ្សះផ្សារជាតិ។

លោកនាយករដ្ឋមន្រ្តី ហ៊ុន ម៉ាណែត មានប្រសាសន៍នៅក្នុងកម្មវិធីសម្ពោធនោះថា ប្រវត្តិសាស្ត្រដែលកម្ពុជាមាន គឺមិនត្រឹមតែទុកនៅកម្ពុជា សម្រាប់កូនខ្មែរនោះទេ យើងក៏ចែករំលែកទៅបណ្ដាតំបន់ផ្សេងៗតាមរយៈការបើកឲ្យស្រាវជ្រាវ និងចែករំលែកបទពិសោធន៍នៅកម្ពុជា ជាពិសេសអំពីតុលាការដែលមានចរិតប្រវត្តិសាស្ត្រនេះ។

លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលជាភាពចាំបាច់ទៅក្នុងការរៀបចំថែរក្សាអគារនេះ ថ្ងៃនេះជាជំហានមួយ ថ្ងៃក្រោយយើងរៀបចំវិទ្យាស្ថានមួយដើម្បីពង្រីកសក្ដានុពល ដើម្បីទុកជាតម្លៃសម្រាប់កូនខ្មែរជំនាន់ក្រោយរបស់យើង។ ទាំងវប្បធម៌នៃការជឿជាក់ និងប្រវត្តិសាស្ត្រដែលលំបាកវាបង្ហាញឲ្យភាពចាំបាច់នៅក្នុងការថែរក្សាសន្តិភាពជាប់គ្នា វាភ្ជាប់គ្នានូវអ្វីដែលជាប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់យើងតាំងពីសម័យមហានគរ»។

ក្នុងដំណើរការកាត់ក្តី រយៈពេល១៦ឆ្នាំ របស់ អ.វ.ត.ក. ក្រៅពីបានក្លាយជាគំរូតុលាការអន្តរជាតិហើយនោះ អ.វ.ត.ក.ក៏មានសមិទ្ធផលផ្សេងទៀតជាអាទ៍ ប័ណ្ណសារតុលាការចំនួនជាង២ទំព័រ ចងក្រងជាបីភាសាគឺខ្មែរ អង់គ្លេស និងបារាំង ការស្វែងរកការពិត និងពង្រឹងនីតិរដ្ឋពិសេសការផ្តល់យុត្តិធម៌ជូនជនរងគ្រោះ ព្រមទាំងការពង្រឹងសមត្ថភាពតុលារការនិងមន្រ្តីច្បាប់តាមរយៈការផ្ទេរចំណេះដឹង និងបទពិសោធន៍ពីអ.វ.ត.ក.ជាដើម។

សូមបញ្ជាក់ថា តុលាការគំរូកូនកាត់អ.វ.ត.ក. មាន លក្ខណៈខុសប្លែកពីតុលាការអន្តជាតិ ផ្សេងៗទៀតដូចជា ការកាត់ទោសនិងផ្តន្ទាទោសអស់មួយជីវិតលើអតីតប្រមុខរដ្ឋចំពោះឧក្រិដ្ឋកម្មប្រល័យពូជសាសន៍ ការអនុញ្ញាតឲ្យជនរងគ្រោះចូលរួមជាដើមបណ្តឹងរដ្ឋប្បវេណី ការផ្សព្វផ្សាយដោយផ្ទាល់ដល់អ្នកចូលរួមប្រមាណ៦៥០០០០នាក់ និងជនរងគ្រោះចូលរួមតាមដានសវនាការជំនុំជម្រះក្តីដោយផ្ទាល់ ព្រមទាំងការចំណាយថវិកាតិចក្នុងដំណើរការតុលារការជាដើម។ ចាប់ពីឆ្នាំ ២០០៦ដល់ ២០២៣ អ.វ.ត.ក. បានចំណាយអស់ថវិកាសរុបចំនួន ៤០៧លានដុល្លារអាមេរិក៕

នាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទលើ្មសបច្ចេកវិទ្យាប្រាប់ពលរដ្ឋឱ្យប្រយ័ត្នចំពោះការសាកថ្ម ឬប្រើគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចសាធារណៈ

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Tue, 09 Jul 2024 03:07:12 +0000

នាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទលើ្មសបច្ចេកវិទ្យា ប្រាប់ឱ្យប្រជាពលរដ្ឋប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការប្រើប្រព័ន្ធសាកថ្ម ឬគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចផ្សេងៗនៅទីកន្លែងសាធារណៈដែលមិនមានប្រភពច្បាស់លាស់ ដើម្បីចៀសវាងការលួច និងប្រើប្រាស់ទិន្នន័យពីជនអនាមិក។

យោងតាមសារដែលបង្ហោះលើទំព័រហ្វេសប៊ុករបស់នាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទលើ្មសបច្ចេកវិទ្យាកាលពីថ្ងៃទី៧ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០២៤ បញ្ជាក់ថា ជូស៍ ជេឃីង (Juice Jacking) ជាបច្ចេកទេសដែលជនអនាមិកប្រើប្រាស់ដើម្បីចូលមើល និងលួចទិន្នន័យពីឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចដោយប្រើប្រាស់ប្រព័ន្ធសាកថ្ម ឬភ្ជាប់ទៅនឹងឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចផ្សេងៗក្នុងទីសាធារណៈ ឬឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចគ្មានប្រភពច្បាស់លាស់។

នាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទលើ្មសបច្ចេកវិទ្យាបន្ថែមថាគោលបំណងនៃការប្រើប្រាស់បច្ចេកទេសនេះ គឺដើម្បីលួចព័ត៌មានផ្ទាល់ខ្លួន ដុចជាអ៊ីមែល អ៊ីនឌឺណិត ឯកសារ រូបភាព និងវីដេអូ។ លួចព័ត៌មានហិរញ្ញវត្ថុ ដូចជាគណនីធនាគារ ឬព័ត៌មានផ្សេងៗពាក់ព័ន្ធនឹងសេវាហិរញ្ញវត្ថុ និងដំឡើងមេរោគ (Malware)ដើម្បីត្រួតពិនិត្យឧបករណ៍របស់អ្នកប្រើប្រាស់នៅពេលក្រោយ។

ដើម្បីចៀងវាងបញ្ហាខាងលើ នាយកដ្ឋានប្រឆាំងបទលើ្មសបច្ចេកវិទ្យាអំពាវនាវឱ្យអ្នកប្រើប្រាស់កន្លែងសាកថ្ម ឬភ្ជាប់ជាមួយគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចដែលជឿជាក់បាន និងមកពីក្រុមហ៊ុនដែលទទួលស្គាល់។ អនុវត្តការការពារ និងចាក់សោរឧបករណ៍ទូរស័ព្ទ ចៀសវាងការភ្ជាប់ឧបករណ៍អេឡិចត្រូនិចទៅនឹងកន្លែងសាកថ្ម ឬគ្រឿងអេឡិចត្រូនិចផ្សេងៗនៅទីសាធារណៈ និងប្រើខ្សែសាកមានតួនាទីសាកថ្មតែប៉ុណ្ណោះ។

Vox Pop៖ ទស្សនៈពលរដ្ឋលើការប្រើប្រាស់ Cool App ដែលកម្ពុជាទើបបង្កើតលើកដំបូង

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) — Wed, 03 Jul 2024 03:52:58 +0000

មួយរយៈចុងក្រោយនេះ មានការជជែកគ្នាច្រើនពីសាធារណជនតាមរយៈបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម និងមជ្ឈដ្ឋាននានាអំពី Cool App ក្រោយពេលប្រធានព្រឹទ្ធសភា លោក ហ៊ុន សែន បានប្រកាស នៅលើទំព័រហ្វេសប៊ុក និងតេឡេក្រាមផ្ទាល់ខ្លួនពីវត្តមាននៃ App មួយនេះ។ Cool App នេះ គឺជាកម្មវិធីបណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គមឆាត (Chat) ដំបូងរបស់កម្ពុជា ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងតាមលក្ខណៈស្តង់ដារអន្តរជាតិដូចទៅនឹង Telegram និងWhat App។ នេះបើតាមការអះអាងរបស់ប្រធានព្រឹទ្ធសភា លោក ហ៊ុន សែន កាលពីថ្ងៃទី២១ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៤កន្លងទៅ។

Newsroom Cambodia បានសម្ភាសប្រជាពលរដ្ឋចំនួន៧នាក់ ដែលរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញជុំវិញការយល់ឃើញចំពោះការប្រើប្រាស់ Cool App ថ្មីនេះ។

លោក ប្រាក់ សុថេព្វ មានអាយុ២២ឆ្នាំ មកពីខេត្តបាត់តំបង ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ដេប៉ាតេម៉ង់គីមីវិទ្យា នៅសាកលវិទ្យាល័យ ភូមិន្ទភ្នំពេញ (RUPP) ថ្លែងថាខ្លួនមានមោទនភាពចំពោះ Cool App នេះ។ លោកថា កម្មវិធីនេះមានសារៈសំខាន់ ហើយប្រជាជនកម្ពុជាអាចប្រើប្រាស់ដោយទុកចិត្តបាន ដោយសារកម្មវិធីនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយក្រុមអ្នកជំនាញបច្ចេកទេសរបស់កម្ពុជាផ្ទាល់។

លោក សុថេព្វនិយាយថា៖ «សម្រាប់ Cool App ហ្នឹងខ្ញុំគិតថាល្អប្រសើរសម្រាប់ប្រជាជនខ្មែរដោយសារតែ App ហ្នឹងជា App របស់ខ្មែរយើង។ ហើយមួយទៀតខ្ញុំគិតថា App ហ្នឹងវាផ្តល់ផល ប្រយោជន៍ច្រើនសម្រាប់យើង ក្នុងនាមយើងជាកូនខ្មែរយើងគួរតែជួយគាំទ្រអ្វីៗដែលខ្មែរយើងអ្នកបង្កើត ទើបវាមានភាពរីកចម្រើន ហើយApp ហ្នឹងដូចតាមខ្ញុំឮគេនិយាយថា App ហ្នឹងប្រើមានសុវត្ថិភាពខ្ពស់»។

លោក ប្រាក់ សុថេព្វ មានអាយុ២២ឆ្នាំ មកពីខេត្តបាត់តំបង ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ដេប៉ាតេម៉ង់គីមី នៅសាកលវិទ្យាល័យ ភូមិន្ទភ្នំពេញ (RUPP)។ (រូបភាព៖ ដាញ់ បូរ៉ាត់)

ចំណែកកញ្ញា រួម ឆាដា មានអាយុ២២ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកច្បាប់ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទនីតិសាស្រ្ត និងវិទ្យាសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ច (RULE) បានរៀបរាប់ដោយទឹកមុខរីករាយ និងបង្ហាញការគាំទ្រចំពោះ Cool App នេះ។ កញ្ញាបានប្រើប្រាស់ App នេះរួចហើយ និងបានដឹងថាពីភាពសាមញ្ញ ភាពងាយស្រួល និងភាពជឿជាក់ដែលApp នេះដល់អ្នកប្រើប្រាស់បាន។ កញ្ញា ចង់ឃើញមានការគាំទ្រ Cool App នេះកាន់តែច្រើនបន្ថែមទៀត។

កញ្ញាឆាដាលើកឡើងថា៖ «[…] សម្រាប់ខ្ញុំ Cool App នេះ វាៗ ងាយស្រួលប្រើប្រាស់ ហើយទាក់ទងនឹង Security (សុវត្ថិភាព) ក៏វាអាចធានាពីឯកជនភាពរបស់យើងបានល្អដែរ ហើយទំនាក់ទំនងក៏វាដើរលឿន រហ័ស ការផ្ញើរូបភាពនេះក៏ច្បាស់អត់មានកាត់ទំហំមេ(Megabyte ឬ MB)ធំទេ»។

កញ្ញាបន្ថែមថា៖ «ខ្ញុំសប្បាយរីករាយមែនទែន ហើយក៏មានមោទនភាពផងដែរ ដែលកូនខ្មែរគាត់អាចបង្កើតនូវ App(អេប) មួយ […] សូម្បីតែប្រធានព្រឹទ្ធសភា សម្តេចតេជោ ក៏គាត់ជួយជ្រោមជ្រែងលើកទឹកចិត្ត។ ហើយ App មួយនេះ ខ្ញុំសូមអំពាវនាវដល់សាធារណជនទាំងអស់ចូលរួមគាំទ្រសមិទ្ធផលរបស់ខ្មែរ ហើយ App នេះគឺមិនមានការធ្វើឱ្យលេចធ្លាយនូវឯកជនភាពរបស់យើងទេ»។

កញ្ញា រួម ឆាដា មានអាយុ២២ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកច្បាប់ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទនីតិសាស្រ្ត និងវិទ្យសាស្រ្តសេដ្ឋកិច្ច (RULE)។ (រូបភាព៖ ហេង ស៊ីម៉ី)

លោកវី មានអាយុ៣៤ឆ្នាំ បម្រើការជាមន្រ្តីរាជការក្នុងក្រសួងមួយនៃស្ថាប័នរដ្ឋ អស់រយៈពេលជិត១១ឆ្នាំមកហើយ។ បន្ទាប់ពីលោកបាន ដោនឡូត Cool App និងដំឡើងដើម្បីប្រើប្រាស់រួចហើយ លោកយល់ឃើញថា Cool App មានដំណើរការល្អ បើធៀបទៅនឹងកម្មវិធីផ្សេងៗទៀតដែលលោកធ្លាប់បានដំឡើងនៅក្នុងទូរស័ព្ទអាយហ្វូន (iPhone) របស់លោក។

លោកអះអាងថា៖ «ទី១ការDownload (ដោនឡូត) និងInstall (ដំឡើង) គឺអត់មានការលំបាកទេ មានការងាយស្រួលបើធៀបជាមួយនឹង Program (កម្មវិធី) [Applications] របស់អាយហ្វូន (iPhone) ផ្សេងដែលទើបបង្កើតដំបូងហ្នឹងមានភាពងាយស្រួលជាង។ ហើយទី២ នៅពេលដែលយើង Set Up (ដំឡើង) Register Account (ចុះឈ្មោះគណនី) អីហ្នឹងក៏អត់មានការលំបាកដែរ ព្រោះវាមានភាពងាយស្រួលគ្រាន់តែយើងផ្ញើលេខទៅតាម Instruct (ណែនាំ) គេទៅគេផ្ញើលេខកូដមកលឿនៗ យើងអាច Register ប្រើបានតែម្តង»។

ប៉ុន្តែលោកវីបានសង្កត់ធ្ងន់ថា Cool App មិនទាន់មានលក្ខណៈល្អប្រសើរគ្រប់ជ្រុងជ្រោយនោះទេ ព្រោះវាមិនទាន់ឆ្លើយតបគ្រប់លក្ខខណ្ឌដែលលោកចង់បាននៅឡើយ។

លោកបន្ថែមថា៖ «[…] តែការប្រើសង្កេតឃើញថាមិនទាន់លឿនដូចតេឡេក្រាម (Telegram) ទេ វារៀង Slow (យឺតយ៉ាវ) អ៊ីនធឺរណេត (Internet) អីហ្នឹងបាទ រៀង Slow ហើយផលវិបាកមួយទៀត ត្រង់ថាតេឡេក្រាមទូរស័ព្ទមួយអាច Add (បន្ថែម) Account (គណនី) បានច្រើនតែ Cool App អត់ទាន់បានទេ អ៊ីចឹងបើចង់បាន២ Account ៣ Account ទាល់តែយើងមានទូរស័ព្ទ២ឬ៣ដែរ។ បាទក៏ប៉ុន្តែបើយើងប្រើនៅលើកុំព្យូទ័រ យើងអាចដោនឡូតប្រើនៅលើកុំព្យូទ័របាន ក៏មានភាពងាយស្រួលដែរ»។

លោកថា៖«[…] អានេះខ្ញុំគិតថា ការយល់ឃើញរបស់ពលរដ្ឋយើងជាទូទៅ ការយល់ឃើញរួម ទី១សុវត្ថិភាព (Security) ហ្នឹងក៏មិនទាន់មានការជឿជាក់១០០ភាគរយដែរ យើងក៏រៀងនៅមានមន្ទិលដែរ ទាក់ទងនឹងសុវត្ថិភាព Data (ទិន្នន័យ) ឯកជនភាពរបស់យើង យើងខ្លាចបែកធ្លាយអីចឹង[…]»។

ចំណែក កញ្ញា កេត ម្លិសមុនីពេជ្រ មានអាយុ១៨ឆ្នាំ មកពីខេត្តកណ្តាល ដែលបច្ចុប្បន្នរស់នៅក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ ជានិស្សិតឆ្នាំទី១ ផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យា (IT) នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ យល់ថា Cool App នេះ មិនទាន់មានលក្ខណៈរលូននៅឡើយទេ ប៉ុន្តែអាចទទួលយកបានក្នុងការប្រើប្រាស់។

កញ្ញា ម្លិសមុនីពេជ្រលើកឡើងថា៖ «ខ្ញុំយល់ថាវានៅមានកម្រិតដោយសារតែការចូល Log In ប្រើប្រាស់ដំបូងវាមានបញ្ហាច្រើន វាដំណើរការយឺតហើយវាមានបញ្ហាខ្លះទៅលើ Android Link (ការភ្ជាប់ Android) ចឹងទៅ Cool App នៅមានកម្រិត។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលយើងចូលប្រើប្រាស់ហើយ គឺវាអាចយកជាការបានដោយសារវាដំណើរការអីធម្មតាស្រួលទេ គ្រាន់ថាវាមានបញ្ហានៅពេល Setting (ការកំណត់) ប្រើដំបូង»។

ទោះយ៉ាងណា កញ្ញា ម្លិសមុនីពេជ្រ នៅតែបង្ហាញការសាទរចំពោះការបង្កើត Cool App នេះដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយក្រុមអ្នកជំនាញបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មានកម្ពុជា។

កញ្ញាពេជ្របន្ថែមថា៖ «[…]តាមបទពិសោធន៍ខ្ញុំប្រើប្រាស់ ខ្ញុំគិតថា Cool App ល្អ។ និយាយរួមទៅយើងអាចប្រើប្រាស់បានទំនាក់ទំនងគ្នាងាយស្រួល ហើយវាជារបស់ខ្មែរយើងសុទ្ធតែម្តង»។

កញ្ញា កេត ម្លិសមុនីពេជ្រ មានអាយុ១៨ឆ្នាំ មកពីខេត្តកណ្តាល ជានិស្សិតឆ្នាំទី១ ផ្នែកព័ត៌មានវិទ្យា (IT) នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ។ (រូបភាព៖ រិន សុធារ័ត្ន)

ព្រះសង្ឃ ម៉ៅ វណ្ណា មានព្រះជន្ម៣០វស្សា មកពីខេត្តស្ទឹងត្រែង ខណៈបច្ចុប្បន្ន ព្រះអង្គគង់នៅវត្តឧណ្ណាលោមក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ មានសង្ឃដីកាថាការបង្កើត Cool App ដោយក្រុមអ្នកបច្ចេកទេសព័ត៌មានវិទ្យាកម្ពុជានេះជារឿងល្អ ប៉ុន្តែព្រះអង្គចង់ឱ្យមានការពង្រឹងគុណភាពបន្ថែមដើម្បីប្រកួតប្រជែងជាមួយបរទេសបាន។ ព្រះអង្គ ស្នើឱ្យប្រជាជនកម្ពុជាចូលរួមចែករំលែកអំពីផលិតផលក្នុងស្រុករបស់ខ្លួនឱ្យគេស្គាល់កាន់តែច្រើនបន្ថែមទៀត។

ព្រះអង្គម៉ៅ វណ្ណា មានសង្ឃដីកាថា៖ «អាត្មាយល់ឃើញថាការបង្កើតហ្នឹង ប្រសិនបើខាងIT កូនខ្មែរបង្កើតបាន App មួយពិតជាល្អប្រសើរ ប៉ុន្តែចង់ឱ្យពង្រឹងបន្ថែមទៀតក្នុងការប្រើប្រាស់ដើម្បីឱ្យទាន់សម័យ ណាមួយសម័យឥឡូវជាសម័យឌីជីថលទាំងការរកស៊ីទាំងការអីវាទូលំទូលាយហា អាហ្នឹងយើងខ្វះមិនបានទេអាហ្នឹង យើងត្រូវការប្រកួតប្រជែងជាមួយខាងប៉ែកអ៊ឺរ៉ុបដែរ អឺរ៉ុបវាខ្លាំងៗដោយសារខាងហ្នឹង ការរកស៊ីរបស់គេក៏ទូលំទូលាយ»។

ព្រះអង្គវណ្ណាបន្ថែមថា៖«មានបំណងថាចង់ឱ្យបងប្អូនខ្មែរ Shareឱ្យបានច្រើនដើម្បីឱ្យគេទទួលស្គាល់បានច្រើនដោយសារតែយើង Cool App ហ្នឹងយើងប្រើជាផ្លូវការ […] ឱ្យដឹងពីស្នាដៃកូនខ្មែរយើង»។

ព្រះអង្គ ម៉ៅ វណ្ណា មានព្រះជន្ម៣០វស្សា មកពីខេត្តស្ទឹងត្រែង ដែលបច្ចុប្បន្នព្រះអង្គគង់នៅវត្តឧណ្ណាលោមក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ (រូបភាព៖ រិន សុធារ័ត្ន)

និស្សិតស្រីម្នាក់ទៀត មកពីខេត្តព្រៃវែង កញ្ញាពក ម៉ារី មានអាយុ ២១ឆ្នាំ សិក្សាផ្នែកគណិតវិទ្យាស្ថិតិ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ (RUPP)។ កញ្ញាបានដឹងរួចហើយអំពី Cool App តាមរយៈ
បណ្តាញសង្គមហ្វេសប៊ុក តែកញ្ញាមិនទាន់បានដោនឡូតយកមកប្រើប្រាស់នៅឡើយទេ។

ទោះមិនទាន់បានប្រើ Cool App នេះក៏ដោយ កញ្ញាម៉ារី មានការភ្ញាក់ផ្អើល និងមិននឹកស្មានថាកម្ពុជាមាន App អាចប្រើប្រាស់បានដូចបរទេសដែរ។

កញ្ញាម៉ារីនិយាយថា៖ «ចំពោះ App ថ្មីហ្នឹង ខ្ញុំចំណាប់អារម្មណ៍ដំបូងខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា WOW! ខ្មែរយើងអាចបង្កើតកម្មវិធីហ្នឹងដែលប្រើប្រាស់ដូចនឹងកម្មវិធីបរទេសដូចជាតេឡេក្រាម ឬក៏ឆាតអីចឹង។ តែខ្ញុំអត់ដឹងថាប្រើទៅវាងាយស្រួលប៉ុណ្ណាអត់ទាន់ដឹងទេ គ្រាន់តែមុខងារវាដូចកម្មវិធីអស់ហ្នឹងដែរ ហើយចំណាប់អារម្មណ៍បន្ទាប់ ខ្ញុំអាចនឹងសាកល្បងវានៅពេលណាមួយចឹង តែឥឡូវអត់ទាន់បានទេ»។

ទន្ទឹមនឹងការចង់ដោនឡូតប្រើប្រាស់ Cool App នៅពេលខាងមុខនេះ កញ្ញាម៉ារី ក៏បានបង្ហាញពីក្តីបារម្ភ និងអារម្មណ៍ស្ទាក់ស្ទើរ ចំពោះបញ្ហាសុវត្ថិភាពនៃព័ត៌មានផ្ទាល់់ខ្លួនអាចបែកធ្លាយផងដែរ។

កញ្ញា ពក ម៉ារី មានអាយុ ២១ឆ្នាំ សិក្សាផ្នែកគណិតវិទ្យាស្ថិតិ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ (RUPP)។ (រូបភាព៖ រិន សុធារ័ត្ន)

ចំណែកលោក សំ សឿន មានអាយុ៣០ឆ្នាំ កំពុងរស់នៅក្នុងសង្កាត់ទឹកល្អក់១នៃរាជធានីភ្នំពេញ និងជាអ្នកបម្រើការងារនៅអង្គការភាពញញឹមនៃកុមារ(PSE)។ លោកបានដឹង និងគំាទ្រ Cool App នេះ ព្រោះជាស្នាដៃរបស់កម្ពុជាផ្ទាល់ ប៉ុន្តែលោកក៏ចង់ឱ្យក្រុមអ្នកផលិតខិតខំកែលម្អកម្មវិធីនេះឱ្យកាន់តែប្រសើរផងដែរ។

លោក សំ សឿន លើកឡើងថា៖ «[…]ខ្ញុំគាំទ្រយ៉ាងពេញទំហឹងព្រោះថាApp នេះជា App របស់ស្នាដៃកូនខ្មែរ ហើយវាក៏ជាឯកជនភាពមួយដើម្បីយើងប្រើនៅក្នុង[ចំណោម]ប្រជាពលរដ្ឋកម្ពុជា នៅក្នុងប្រទេសដើម្បីមានសុវត្ថិភាព ហើយក៏ដូចជាធ្វើនូវអាជីវកម្មអីផ្សេងៗក្នុងនេះបានវាទូលំទូលាយ។ ហើយមួយទៀតខ្ញុំក៏ចង់សំណូមពរឱ្យខាងApp ឱ្យមានការលក្ខណៈ Update ឱ្យវាមានកាន់តែទូលំ ទូលាយ ហើយឱ្យកាន់វាល្អដើម្បីប្រជាពលរដ្ឋយើងប្រើទៅកាន់តែមានភាពងាយស្រួល ប្រៀបធៀបទៅដូចហ្វេសប៊ុកដែរ»។

លោក សំ សឿន បានចែករំលែកពីបទពិសោធន៍ ក្រោយលោកបានប្រើប្រាស់ Cool App នេះ ក្នុងនោះលោកលើកឡើងទាំងចំណុចល្អ និងភាពខ្វះខាតដែលត្រូវការកែលម្អ។

លោក សំ សឿនថា៖«ចំពោះផលវិជ្ជមានគឺលក្ខណៈថាជាភាពងាយស្រួលមួយដូចបណ្តាញសង្គមមួយដែលយើងអាចចូលលេងបានដូចជាហ្វេសប៊ុកដែរ ប៉ុន្តែវាអត់សូវជាទូលំទូលាយច្រើនទេដោយសារអីប្រជាពលរដ្ឋយើងអត់ទាន់ងាកមកប្រើច្រើន។ ហើយគុណវិបត្តិនោះវាអត់សូវទូលំទូលាយដូចហ្វេសប៊ុកបាទសម្រាប់Media ក៏ដូចជាប្រព័ន្ធវីដេអូដូចជាផុស(Post)ទៅវាអត់ទាន់Smoothទេបាទ វានៅErrorម្តងម្កាលអ៊ីចឹងហា៎។ ហើយមួយទៀតចង់លើកទឹកចិត្តឱ្យពលរដ្ឋប្រើច្រើនទៅ ហើយខាងអ្នកដែលបង្កើតហ្នឹងឱ្យមានការកែលម្អឱ្យដូចហ្វេសប៊ុកទៅ គឺប្រសិនបើល្អប្រជាពលរដ្ឋយើងចូលលេងច្រើនដែរ»។

ចំណែកលោកជួន សំណាង មានអាយុ៣៦ឆ្នាំ ជាអាជីវករលក់ដូរ រស់នៅសង្កាត់ព្រែកប្រា ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ បានកោតសរសើរដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរពី Cool App ដែលជាស្នាដៃរបស់កម្ពុជានេះ ។

លោកជួន សំណាងអះអាងថា៖«ខ្ញុំគិតថាល្អ បាទល្អៗខ្លាំងដែលប្រទេសកម្ពុជាយើងដែលមានដែលបានបង្កើតនូវ Cool App ដំបូងរបស់ប្រទេសកម្ពុជារបស់យើង។ Cool App នេះ ការប្រើប្រាស់ងាយស្រួលក្នុងការទំនាក់ទំនងនិយាយបាទ»។

លោកជួន សំណាង មានអាយុ៣៦ឆ្នាំ ជាអាជីវករលក់ដូរ រស់នៅសង្កាត់ព្រែកប្រា ក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ (រូបភាព៖ រិន សុធារ័ត្ន)

គួរបញ្ជាក់ថាកម្មវិធី Cool App ដែលមានមុខងារជាច្រើនដូចជា Chat និង Call បូករួមទាំង Video Call ផងនោះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងក្រោមស្នាដៃ ក្រុមអ្នកជំនួញបច្ចេកទេសរបស់កម្ពុជាជាច្រើននាក់ ដែលជាអ្នកជំនាញផ្នែកបច្ចេកវិទ្យាព័ត៌មាន(IT)។ ខណៈកម្មវិធីនេះបានចំណាយពេលជាង៣ឆ្នាំដើម្បីបង្កើតឱ្យចេញជារូបរាងឡើង គិតតាំងពីឆ្នាំ២០២១មកម្ល៉េះ និងបានដាក់ឱ្យដំណើរការនៅលើ App Store និង Play Store នៅឆ្នាំ២០២៤នេះ។ នេះបើយោងតាមទំព័រហ្វេសប៊ុក និងតេឡេក្រាមរបស់ លោក ហ៊ុន សែន៕

ហេង ស៊ីម៉ី (Heng Simey) – Newsroom Cambodia

បទយកការណ៍៖ អង្រឹងក្រណាត់​​ក្រងពីកាកសំណល់រោងចក្រ​កាត់ដេរ​​​​ជួយ​ដល់បរិស្ថានមួយផ្នែក​

កម្រងរូបភាព៖ មុខរបរលក់ខោ​​​អាវ​​ជជុះ​​នៅជិត​​ផ្សារ​​បឹង​​កេង​​កង ក្រុងភ្នំពេញ

បទយកការណ៍៖ អ្នក​រត់​កង់បីខ្លះរកចំណូលមិនគ្រប់គ្រាន់ ត្រូវស្នាក់​នៅ​​​តាម​ដង​ផ្លូវ​ជំនួសផ្ទះ

ក្រសួង​សុខា​ភិ​បាលណែនាំ​ឱ្យ​បរិភោគ​អំបិល​ ខ្លាញ់​ ​និង​​ស្ករតិច​​ ដើម្បី​សុខភាព​​​បេះ​ដូង​​​