ក្រួច ចំរើន (Kruoch Chamroeun) – Newsroom Cambodia

សង្គមស៊ីវិល និងកម្មករនិយោជិតចង់ឃើញអត្ថប្រយោជន៍ប័ណ្ណប.ស.ស កាន់តែទូលំទូលាយ និងស្នើឲ្យមានសេវាកាន់តែប្រសើរ

ក្រួច ចំរើន (Kruoch Chamroeun) — Fri, 14 Jun 2024 12:30:25 +0000

ភ្នំពេញ៖ ក្នុងបរិវេណមួយដែលមានផ្ទះល្វែងព័ទ្ធជុំវិញបង្កជាបរិយាកាសអ៊ូអរដោយសំឡេងក្មេងរត់លេងលាយឡំជាមួយធុងបាស់បន្លើគ្រប់ទិសផង អ្នកស្រី វ៉ាន់ ផាន់ណា អាយុ៣៤ឆ្នាំ កំពុងបោកខោអាវនៅក្នុងបន្ទប់ជួលមួយកន្លែងក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។

អ្នកស្រី វ៉ាន់ ផាន់ណា សព្វថ្ងៃជាកម្មការីនីរោងចក្រក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ដែលបានប្រើប័ណ្ណប.ស.សអស់៥ឆ្នាំមកហើយ។ អ្នកស្រីត្អូញថាមន្ទីរពេទ្យដៃគូរបស់ប.ស.សមួយចំនួនដែលអ្នកស្រីធ្លាប់ទៅ មិនសូវយកចិត្តទុកដាក់មកលើខ្លួនទេ និងបញ្ចេញអាក្បកិរិយាមិនសមរម្យផងដែរ។

អ្នកស្រីថ្លែងប្រាប់ Newsroom Cambodiaថា៖ «ពេលពួកខ្ញុំទៅមន្ទីពេទ្យគឺពួកគាត់មិនយកចិត្តទុកដាក់ទេហើយយកទុកចោលអ៊ីចឹងទៅ និយាយរួមគឺពិបាក។ ពេលទៅពេទ្យអត់មានអ្នកណាមកមើល ការដាក់ថ្នាំនិងដាក់សេរ៉ូមអីតែងតែទុកពួកយើងចោលអ៊ីចឹង។ ទាល់តែយើងមានការងារដែលត្រូវតវ៉ាជាមួយពួកគាត់ច្រើនអ៊ីចឹងទៅបានគាត់ឆ្លៀតមកមើលយើង»។

អ្នកស្រី សង្គេតឃើញថា អ្នកចំណាយលុយពីហោប៉ៅផ្ទាល់ខ្លួនមានឥទ្ធិពល និងទទួលបានសេវាល្អជាងអ្នកប្រើប្រាស់សេវាប.ស.ស។

អ្នកស្រី វ៉ាន់ ផាន់ណា ជាម្នាក់ក្នុងចំណោមកម្មករនិយោជិតយ៉ាងហោចណាស់៦៦ម៉ឺននាក់នៅកម្ពុជា ជាប្រទេសដែលមានរោងចក្រសហគ្រាសចំនួនប្រមាណជាង៩ពាន់កន្លែង។ នេះបើតាមតួលេខក្រសួងការងារ និងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ គិតត្រឹមឆ្នាំ២០២៣។

ថ្វីត្បិតតែច្បាប់ស្តីពីរបបសន្តិសង្គមកំណត់ថាកម្មករទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍នានាពីមន្ទីរពេទ្យដៃគូ ក៏ប៉ុន្តែមិនមែនគ្រប់កម្មករទាំងអស់ដែលប្រើប្រាស់ប័ណ្ណប.ស.ស សុទ្ធតែទទួលបានផលប្រយោជន៍ពេញលេញដោយគ្មានបញ្ហាប្រឈមនោះទេ។ សង្គមស៊ីវិល និងកម្មករកម្មការនីស្នើឱ្យរាជរដ្ឋាភិបាលផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍បន្ថែមលើសមាជិកប្រើប្រាស់ប័ណ្ណប.ស.ស និងសំណូមពរឱ្យពេទ្យដែលជាដៃគូយកចិត្កដាក់ស្មើៗគ្នាចំពោះអ្នកប្រើប្រាស់សេវាប.ស.ស និងអ្នកប្រើលុយផ្ទាល់ខ្លួន។

អ្នកស្រី វ៉ាន់ ផាន់ណា រៀបរាប់ពីបទពិសោធន៍ខ្លួនថាពេលខ្លះទាល់តែមានខាងសហជីពជួយសម្របសម្រួល ទើបខាងពេទ្យមកអើពើជាមួយពួកគាត់។ អ្នកស្រីបានសំណូមពរឱ្យរាជរដ្ឋាភិបាលនិងស្ថាប័នប.ស.ស ផ្តល់សេវាឱ្យកម្មករកម្មការិនីឱ្យបានល្អ។ នេះក៏ដោយសារកម្មករបានចូលរួមបង់សេវារាល់ខែ ទោះជាពួកគេទៅ ឬមិនទៅទទួលសេវាជាប្រចាំក៏ដោយ។

អ្នកស្រីសង្ឃឹមថាពេទ្យនៅបម្រើការងារតាមស្ថាប័ននានាមិនរើសអើងកម្មកររោងចក្រពេលទៅទទួលសេវាផ្សេងៗនៅមន្ទីពេទ្យដៃគូ និងព្យាបាលដោយស្មើភាពគ្នាទាំងចំពោះអ្នកប្រើប័ណ្ណប.ស.ស និងអ្នកប្រើលុយផ្ទាល់ខ្លួន។

អ្នកស្រី វ៉ាន់ ផាន់ណា នៅតែសង្ឃឹមថារាជរដ្ឋាភិបាលនឹងយកចិត្តទុកដាក់ស្តាប់ និងឆ្លើយតបទៅនឹងបញ្ហារបស់កម្មករនិយោជិត ហើយអ្នកស្រីចង់ឃើញការសន្យានានាដែលក្រសួងធ្លាប់ផ្តល់ឲ្យក្លាយជាការពិត និងចេញជាផ្លែផ្កានាពេលឆាប់ៗខាងមុខ។

ទោះជាយ៉ាងណា អ្នកស្រីក៏កត់សម្គាល់ឃើញពីភាពប្រសើរជាបន្តបន្ទាប់ និងផលប្រយោជន៍កាន់តែទូលាយជាងមុន បើទោះជានៅមានការរើសអើងខ្លះៗមកលើក្រុមកម្មករនៅឡើយ។

អ្នកស្រី សុខ សាវ៉េត មានអាយុ៣២ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃជាកម្មការីនីរោងចក្រក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ បានប្រាប់ Newsroom Cambodia ថាបទពិសោធន៍ប្រើប្រាស់សេវាកម្មប.ស.ស មានទាំងល្អ និងរកាំរកោះ ហើយការទិញថ្នាំប្រើប្រាស់ខ្លះត្រូវចំណាយលុយផ្ទាល់ខ្លួន។ អ្នកស្រីបន្តថា ពេលខ្លះទៀតគ្រូពេទ្យមួយចំនួនក៏មានប្រើប្រាស់ពាក្យសម្តីគំរោះគំរើយ ជាពិសេសនៅពេលមមាញឹកខ្លាំង។

អ្នកស្រីថ្លែងថា៖ «ដោយពេទ្យដែរ ពេទ្យខ្លះរាងស្រួលជាមួយយើង ពេទ្យខ្លះរាងសម្តីអត់សូវស្រួលជាមួយយើងដែរអ៊ីចឹងទៅ មិនទាំងអស់គ្នា។ ពេទ្យខ្លះគេស្តីឱ្យយើងដែរ មិនល្អទាំងអស់ទេ ទ្រាំទៅធ្វើម៉េចវាមិនអស់លុយ»។

ចំណែក អ្នកស្រី ប៉ូច វណ្ណា មានអាយុ៥៣ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃជាកម្មការនីរោងចក្រនៅ សង្កាត់កាកាប នៃខណ្ឌពោធិ៍សែនជ័យ ប្រាប់ Newsroom Cambodia ពីបទពិសោធន៍វិជ្ជមានចំពោះការប្រើប្រាស់ប័ណ្ណប.ស.សអស់រយៈពេល២០ឆ្នាំកន្លងមកហើយ។ អ្នកស្រីថា ប័ណ្ណប.ស.សបានជួយសម្រាលបន្ទុក ចំណាយថ្លៃថ្នាំពេទ្យ និងអត្ថប្រយោជន៍ផ្សេងៗទៀត។

អ្នកស្រីរំឮកពីការលំបាកមុនពេលខ្លួនមានប័ណ្ណប.ស.សយ៉ាងដូច្នេះ៖ «ខ្ញុំបានប្រើប័ណ្ណប.ស.ស តាំងពីឆ្នាំ២០០៧ វាមានផលប្រយោជន៍ច្រើនពេលអ្នកជំងឺឈឺទៅពេទ្យអត់អស់លុយ ហើយគេពិនិត្យយើងដោយយកចិត្តទុកដាក់ទាំងអស់ដែលអត់មានរើសអើងថាអ្នកមានប័ណ្ណក្រីក្រប.ស.ស និងអ្នកមានលុយទេគឺមើលស្មើៗគ្នា»។

ទោះបីជាកម្មករកម្មការនីមួយចំនួនដែល Newsroomបានជួបសម្ភាសលើកឡើងពីអត្ថប្រយោជន៍ និងបញ្ហាប្រឈមនៃប័ណ្ណប.ស.សយ៉ាងណា ក៏ប៉ុន្តែប្រធានសហព័ន្ធសហជីពកម្ពុជា អ្នកស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ មើលឃើញពីគម្លាតរវាងកម្មករកម្មការនីប្រើប័ណ្ណប.ស.ស និងអ្នកប្រើលុយផ្ទាល់ខ្លួន។ ប្រធានសហព័ន្ធសហជីពរូបនេះថា រាជរដ្ឋាភិបាលគួរយកចិត្តទុកដាក់ជាអាទិភាពចំពោះសុខមាលភាព និងការព្យាបាលរបស់អ្នកជម្ងឺ ជាពិសេសមិនគួរតម្រូវឲ្យកម្មករបង់ប្រាក់ជាមុន មុនពេលព្យាបាលនោះទេ។

អ្នកស្រីពន្យល់បន្ថែមថា កម្មករក៏មានការលំបាកទទួលបានសំបុត្រពេទ្យ ឬការអនុញ្ញាតិឲ្យសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យដែលជាលក្ខខណ្ឌតម្រូវដើម្បីបានច្បាប់សម្រាកពីការងារថែមទៀតផង។

យ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ ទទួលស្គាល់អត្ថប្រយោន៍នៃប័ណ្ណប.ស.សមានបីចំណុចសំខាន់ៗ ជាអាទ៍ការផ្តល់ការថែទាំសុខភាព របបហានិភ័យការងារ និងរបបសោធននិវត្តន៍។ ហើយជាពិសេសនោះ អ្នកស្រី យ៉ាង សុភ័ណ្ឌ កោតសរសើរពីភាពប្រសើរឡើងចំពោះកម្មករនិយោជិកជាស្ត្រីមានផ្ទៃពោះ ដោយសារពួកគេអាចទទួលបានការចាក់វ៉ាក់សាំងតាំងពីគាត់ចាប់ផ្តើមមានផ្ទៃពោះរហូតដល់កូនគាត់សម្រាល ព្រមទាំងទទួលបានប្រាក់ឧបត្ថម្ភ៤០ម៉ឺនរៀលពីរដ្ឋផងដែរ។

អ្នកស្រីលើកឡើងថា៖ «នៅពេលដែលកម្មករគាត់ឈឺគាត់អីអ៊ីចឹងទៅគាត់ទៅទទួលសេវារ៉ាប់រងផ្នែកព្យាបាលហ្នឹងពីមន្ទីពេទ្យសាធារណៈរបស់រដ្ឋឬក៏មន្ទីពេទ្យដៃគូររបស់រដ្ឋ។ នៅពេលកម្មករគាត់គ្រោះថ្នាក់គឺគាត់នយោជិកហ្នឹងគាត់មានសិទ្ធិទៅទទួលសេវាកម្មពីពេទ្យដូចគ្នាដែរហើយមួយទៀតពាក់ព័ន្ធជាមួយថ្មីៗហ្នឹង គឺរដ្ឋាភិបាលបានប្រកាសឱ្យយើងបានរបបសោធននិវត្តន៍»។

ច្បាប់ស្តីពីរបបសន្តិសុខសង្គម ដែលត្រូវបានដាក់ឲ្យប្រើកាលពីឆ្នាំ២០១៩នេះ បង្កើតឡើងដើម្បីធានាឲ្យមានសមធម៌ និងដើម្បីលើកកម្ពស់សុខុមាលភាព និងជីវភាពរបស់ប្រជាពលរដ្ឋ ក្នុងនោះគិតទាំង ប្រាក់សោធន ផ្នែកថែទាំសុខភាព ផ្នែកហានិភ័យការងារ និងផ្នែកនិកម្មភាពការងារនានា។ បេឡាជាតិរបបសន្តិសុខសង្គម(ប.ស.ស) គឺជាគ្រឹះស្ថានសាធារណៈរដ្ឋបាលដែលផ្តល់ការធានាសន្តិសុខប្រាក់ចំណូលជាមូលដ្ឋានរបស់កម្មករនិយោជិត ដើម្បីរួមចំណែកកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រនិងលើកកម្ពស់ស្ថេរភាពសង្គម។

ប័ណ្ណប.ស.ស (ប្រភព៖ ក្រសួងព័ត៌មាន)

លោក ហេង សុផាន់ណារិទ្ធ អគ្គនាយករងបេឡាជាតិសន្តិសុខសង្គមបានប្រាប់ Newsroom Cambodia ថាចំនួនកម្មករនិយោជិតដែលប្រើប្រាស់ប័ណ្ណប.ស.សមានទាំងកម្មករនិយោជិតឯកជន និងវិស័យវាយនភ័ណ្ឌ។ ហើយប័ណ្ណសមាជិកនេះ ផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍ដល់ទាំងបុគ្គលក្នុងវិស័យសាធារណៈ បុគ្គលវិស័យឯកជន បុគ្គលស្វ័យនិយោជន៍ [សំដៅដល់បុគ្គលដែលប្រកបការ ងារ ឬមុខរបរ រកប្រាក់ចំណូលដោយខ្លួនឯង] និងអ្នកក្នុងបន្ទុកគ្រួសារសមាជិក ប.ស.ស.។ អត្ថប្រយោជន៍ទាំងនេះក៏គ្របដណ្តប់លើគ្រោះថ្នាក់ការងារនានា ដែលនឹងរួមចំណែកលើកកម្ពស់សុវត្ថិភាពនិងសុខភាពនៅកន្លែងការងារតាមរយៈការផ្តល់ជូនអត្ថប្រយោជន៍ដល់សមាជិក។

លោកបន្តថា៖ «គឺមានសេវាព្យាបាលនិងថែទាំវេជ្ជសាស្រ្ត ប្រាក់បំណាច់សម្រាប់ការបាត់បង់សមត្ថភាពការងារបណ្តោះអាសន្ន វិភាជន៍សម្រាប់ការបាត់បង់សមត្ថភាពការងារអចិន្ត្រៃយ៍ធនលាភសម្រាប់ការបាត់បង់សមត្ថភាពការងារអចិន្ត្រៃយ៍ សេវាស្តារនីតិសម្បទា វិភាជន៍បូជាសព និងធនលាភឧត្តរជីវីអីជាដើម»។

គិតត្រឹមថ្ងៃ១៥ ខែឧសភា ឆ្នាំ២០២៤ បេឡាជាតិសន្តិសុខសង្គមនៃក្រសួងការងារនិងបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈមានសមាជិក ២លាន ១៥ម៉ឺននាក់ មានកម្មករនិយោជិតក្នុងវិស័យឯកជនប្រមាណ ១លាន ៥០ម៉ឺននាក់។ ដោយឡែកបើគិតតែវិស័យវាយនភ័ណ្ឌកាត់ដេរ ផលិតផលស្បែកជើង ផលិតផលធ្វើដំណើរនិងកាបូប មានសរុបចំនួនជាង៨១ម៉ឺននាក់៕

Voxpox: ការយល់ឃើញរបស់ប្រជាពលរដ្ឋលើការប្រើប្រាស់ធនាគារអេឡិចត្រូនិច ឬ E -banking

ក្រួច ចំរើន (Kruoch Chamroeun) — Thu, 04 Apr 2024 04:52:08 +0000

ចាប់តាំងពីមានការរីករាលដាលជំងឺកូវីដ១៩ ធនាគារអេឡិចត្រូនិច ឬ E-Banking ទទួលបានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំងក្នុងការធ្វើប្រតិបត្តិការទូទាត់សាច់ប្រាក់ ជាពិសេសការទិញទំនិញដោយមិនប្រើប្រាស់ក្រដាសប្រាក់។

Newsroom Cambodia បានសម្ភាសន៍ប្រជាពលរដ្ឋចំនួន៥នាក់ដែលរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ ជុំវិញការយល់ឃើញចំពោះការប្រើប្រាស់ ធនាគារអេឡិចត្រូនិច ឬ E-Banking៖

លោក វ៉ា ឃីម អាយុ២៤ឆ្នាំ ជាអ្នកលក់បន្លែ យល់ថា ការប្រើប្រាស់ Qr code មានភាពងាយស្រួល ហើយរហ័ស និងមិនពិបាកទូទាត់ជាសាច់ប្រាក់សុទ្ធ។

លោកនិយាយថា៖ «ស្រួលហើយលឿនរហ័ស កុំពិបាកទូទាត់លុយសុទ្ធ យើងប្រើតាម QR Code លឿន ស្រួលក្នុងការទូទាត់ ចំណេញពេលវេលានៅពេលយើងឆ្ងាយពីគ្នា គឺយើងអាចបាញ់ឱ្យគ្នា»។

លោក វ៉ា ឃីម អាយុ២៤ឆ្នាំ ជាអ្នកលក់បន្លែ

លោក ផាន់ណា អ្នកលក់ទឹកអំពៅ រស់នៅទឹកថ្លា មានអាយុ៣៥ និយាយថា ការប្រើប្រាស់ទូរស័ព្ទដើម្បីទូទាត់ការទិញ និងលក់ចេញ ងាយស្រួលជាងការប្រើប្រាស់ក្រដាសប្រាក់។

លោកបន្ថែមថា៖ «ការប្រើវាស្រួល។ ភាគច្រើនពេលយើងដាក់លុយនៅហោប៉ៅវាពិបាក ដាក់តាមទូរស័ព្ទដើរទៅណាឆ្ងាយវាងាយស្រួល។ គុណសម្បិត្តិ ពេលយើងដើរទៅណាឆ្ងាយអត់ព្រួយបារម្ភ យើងដាក់ក្នុងធនាគារមានសុវត្ថិភាពជាង»។

លោក ផាន់ណា អ្នកលក់ទឹកអំពៅ

អ្នកស្រី ស្រីមុំ អាយុ៤១ អ្នកលក់នំបុ័ងសាច់ យល់ឃើញថា អ្នកស្រីចូលចិត្តប្រើ QR Code ក្នុងការប្រកបរបរ។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា៖ «នៅពេលគេអត់មានលុយទិញនំប័ង គេស្កេន QR Code ស្រួល។ ពេលខ្លះគាត់អត់មានលុយតាមខ្លួនមកទិញ សួរអ៊ី [មីង] មាន QR Code អ៊ីថាមាន ដូច្នេះស្រួលបាញ់ អ៊ីចឹងក៏គាត់បាញ់មក»។

លោក គឹម រឿន អាយុ ៥៤ឆ្នាំ ជាអ្នកយាមម៉ូតូនៅអន្តេវាសិកដ្ឋាននិស្សិត យល់ថា ការប្រើប្រាស់ធនាគារអេឡិចត្រូនិចមានប្រយោជន៍ទាំងសម្រាប់ផ្ទេរលុយចេញ និងចូល។

លោកបន្ថែមថា៖ «មានប្រយោជន៍សម្រាប់ដាក់លុយបាញ់ចូល និងបាញ់ចេញ។ គុណវិបត្តិរបស់វាជួនកាលវាអត់ដំណើរការ វាគាំង ដើរយឺតវាជាការលំបាក»។

លោក គឹម រឿន អ្នកយាមម៉ូតូនៅអន្តេវាសិកដ្ឋាននិស្សិត

កញ្ញា ចរិយា អាយុ៣៤ ជាអ្នកលក់ម្ជូរ និងទឹកអំពៅ និយាយថា បច្ចុប្បន្ននេះការស្កេន QR Codeងាយស្រួលមិនចាំបាច់អាប់លុយទៅវិញទៅមក និងមានសុវត្ថិភាព។

កញ្ញាបញ្ជាក់ថា៖ «ការស្កេនវាងាយស្រួល ដែលមិនចាំបាច់អាប់លុយមក ដោយសារបាញ់ទៅវាមានសុវត្ថិភាពផង ហើយបច្ចេកវិទ្យាឥឡូវវាជឿនលឿនផង។ អ្នកខ្លះគេអត់សូវប្រើលុយផ្ទាល់ទេ គេអត់ដាក់តាមខ្លួនផ្ទាល់ទេ ដូច្នេះគេប្រើ QR Code ចឹងអ្នកប្រើ QR Code មានសុវត្ថិភាព ទាំងអ្នកលក់ និងអ្នកទិញវាងាយស្រួល»៕

Vox Pop៖ ទស្សនៈប្រជាពលរដ្ឋលើការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង

ក្រួច ចំរើន (Kruoch Chamroeun) — Sat, 02 Mar 2024 04:53:49 +0000

ការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង តាមរយៈទូរទស្សន៍ បណ្តាញទំនាក់ទំនងសង្គម និងតាមដងផ្លូវ ក្លាយជាប្រធានបទក្តៅនៅកម្ពុជា ដែលធ្វើឲ្យមានការពិភាក្សាអំពីភាពសមរម្យ គ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ និងបញ្ហាផ្សេងទៀតជុំវិញការផ្សព្វផ្សាយនេះ។

ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤ កន្លងមកនេះ Newsroom Cambodia បានសម្ភាសប្រជាពលរដ្ឋចំនួន៦រូប ជុំវិញការយល់ឃើញរបស់ពួកគាត់ទៅលើបញ្ហានៃការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹងលើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងនៅតាមទីសាធារណៈ។

អ្នកស្រី គិម ពុទ្ធារី អាយុ ៥៨ឆ្នាំ មុខរបរមេផ្ទះ រស់នៅសុ្រកកៀនស្វាយ ខេត្តកណ្តាល លើកឡើងថាប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយគួរតែផ្តោតសំខាន់លើការផ្សាយពីអ្វីដែលផ្តល់ប្រយោជន៍ដល់សង្គម ដូចជាការសម្អាតបរិស្ថានជាងការផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង ។

អ្នកស្រីបានថ្លែងថា៖ «បើចិត្តអ៊ំ អ៊ំអត់ចង់ឲ្យផ្សព្វផ្សាយច្រើនពេកទេ ប៉ះពាល់ដល់សីលធម៌ សុខភាពប្រជាជន ផឹកច្រើន ស្រវឹងច្រើន […] វាប៉ះពាល់ដល់សុខភាព វាប៉ះពាល់ដល់អាយុជីវិតប្រជាជន»។

អ្នកស្រី គិម ពុទ្ធារី (រូបថតដោយ៖ ហុង សេងលី ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤)

លោក ប៊ុន ស៊ឺង អាយុ ១៨ឆ្នាំ និស្សិតឆ្នាំទី១ នៃវិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាកម្ពុជា មកពីខេត្តកំពត យល់ឃើញថាការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹងច្រើនលើសលុប អាចជំរុញឲ្យមានអ្នកប្រើប្រាស់គ្រឿងស្រវឹងកាន់តែច្រើន ជាពិសេសក្មេងមិនទាន់គ្រប់អាយុ។

លោក ប៊ុន ស៊ឹង បញ្ជាក់ថា៖ «ខ្ញុំគិតថា វាអត់សូវជាល្អប៉ុន្មានទេ ដោយសារតែនៅពេលដែលផ្សព្វផ្សាយបែបនេះទៅ យើងដឹងហើយថា អ្នកខ្លះ គឺក្មេងខ្លះ មិនទាន់គ្រប់១៨[ឆ្នាំ]ផង គាត់ប្រើប្រាស់គ្រឿងស្រវឹងបណ្តើរៗហើយ»។

លោក ប៊ុន ស៊ឹង បន្ថែមទៀតថាការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹងច្រើនបែបនេះ ក៏អាចបង្កឲ្យមានបញ្ហាហិរញ្ញវត្ថុ និងអំពើហិង្សាក្នុងគ្រួសារផងដែរ។

លោក ប៊ុន ស៊ឹង ថ្លែងថា៖ «ជះឥទិ្ធពលលើវិស័យសេដ្ឋកិច្ច ជីវភាពគ្រួសារយើង នៅពេលយើងបរិភោគគ្រឿងស្រវឹងទៅ តែងតែមានបញ្ហាទាស់ទែងក្នុងគ្រួសារ ឬមួយក៏វិបត្តិគ្រួសារ ដោយសារតែប្តីចេះតែទារលុយប្រពន្ធ នៅពេលប្រពន្ធអត់ឲ្យចឹង ឈ្លោះគ្នាចឹង»។

លោក ប៊ុន ស៊ឹង (រូបថតដោយ៖ ក្រួច ចំរើន ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤)

កញ្ញាសុខឡាង អាយុ២៦ឆ្នាំ មកពីខេត្តតាកែវ បម្រើការងារនៅស្ថាប័នឯកជនមួយ មិនគាំទ្រដល់ ការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹងជាសាធារណៈនោះទេ។ កញ្ញា យល់ថាគ្រឿងស្រវឹងមិនធ្វើឱ្យចំណេញទេ តែប៉ះពាល់សុខភាព និងជះឥទ្ធិពលអវិជ្ជមានដែលធ្វើឲ្យការបាត់បង់ធនធានមនុស្ស។

កញ្ញាបាននិយាយថា៖ ‍‍‍«ខ្ញុំមិនចេះហូបស្រាទេ នៅពេលជួបជុំមិត្តភក្តិ និងគ្រួសារ ពួកគាត់ឱ្យខ្ញុំហូប ឬរៀនសាកល្បង ខ្ញុំតែងតែនិយាយថា “ទេ”។ យុវជនឬក្មេៗ ជាទំពាំងស្នងឫស្សីរបស់សង្គម បើសិនជាពួកគាត់ហូបស្រា ទីមួយ ធ្វើឱ្យបាត់បង់ធនធានមនុស្ស ទីពីរ ធ្វើឱ្យមានបញ្ហាដល់សុខភាព ហើយបើសិនយើងជាអ្នកបើកបរ អាចនឹងធ្វើឱ្យមានបញ្ហាដល់អ្នកផ្សេង»។

កញ្ញាបន្តទៀតថា៖ «ស្រាមិនមែនជាចំណែកមួយក្នុងការជួយលើកស្ទួយសេដ្ឋកិច្ចជាតិទេ វាដូចជាបំផ្លាញទៅវិញ»។

កញ្ញា សុខ ឡាង (រូបថតដោយ៖ ក្រួច ចំរើន ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤)

លោករិទ្ធី អាយុ១៨ មកពីខេត្តកំពត ទើបបញ្ចប់វិទ្យាល័យ បានបង្ហាញទស្សនៈថា ការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឺងជាសាធារណៈ បានជំរុញឱ្យយុវជនចូលចិត្តសេពសុរាពេលជួបជុំគ្នា។

លោកបាននិយាយថា៖ «ការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹងនៅលើបណ្ដាញសង្គម និងតាមដងផ្លូវ ធ្វើឱ្យមានផលប៉ះពាល់ច្រើន ជាពិសេសយុវវ័យជំនាន់ក្រោយដែល[ជាវ័យ]កំពុងពេញសប្បាយ។ វាធ្វើឱ្យពួកគាត់ជូបជុំដើរលេង ផឹកស៊ីជាមួយមិត្តភក្ដិ ភាគច្រើនពួកគាត់ចូលចិត្តផឹកគ្រឿងស្រវឹងច្រើន»។

លោករិទ្ធី (រូបថតដោយ៖ ក្រួច ចំរើន ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤)

ព្រះតេជគុណ សារ័ត្ន ព្រះជន្ម ២១ឆ្នាំ មកពីខេត្តស្វាយរៀង បច្ចុប្បន្នគង់នៅរាជធានីភ្នំពេញ យល់ឃើញថា ការផ្សព្វផ្សាយស្រាបៀរនៅប្រទេសកម្ពុជា មានភាពទូលំទូលាយពេក ដែលអាចបង្កផលអវិជ្ជមាន និងមានគុណវិបត្តិជាច្រើនសម្រាប់សង្គម។ ព្រះតេជគុណ បន្ថែមទៀតថាគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍ជាញឹកញាប់ អំពើឃាតកម្ម ការរំលោភសេពសន្ថវៈ និងផ្សេងទៀតបណ្តាលពីការពិសារគ្រឿងស្រវឹង។

ព្រះអង្គសំណូរពរដល់រដ្ឋាភិបាល និងថ្នាក់ដឹកនាំជាតិគ្រប់ជាន់ថ្នាក់ឲ្យមានការគ្រប់គ្រង និងរឹតត្បិតការផ្សព្វផ្សាយស្រាបៀរយ៉ាងដូច្នេះ៖ «[…] កុំមានភាពទូលំទូលាយពេក។ យើងក្រឡេកមើលប្រទេសគេជឿនលឿនដទៃដូចជាអាមេរិក ឬសិង្ហបុរីដែលនៅជិតយើងនេះដែរយើងឃើញថាការគ្រប់គ្រងការផ្សព្វផ្សាយរបស់គេគឺមានកម្រិតហើយវាមានភាពអវិជ្ជមានតិចតួចបំផុតសម្រាប់គ្រឿងស្រវឹង»។

ព្រះតេជគុណ សារ័ត្ន (រូបភាព៖ ហុង សេងលី ថ្ងៃទី២៥ ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ២០២៤)

កញ្ញា វិច្ឆិកា អាយុ ២០ឆ្នាំ ជានិស្សិតមកពីខេត្តកណ្តាល កំពុងបន្តសិក្សានៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ (RUPP) លើកឡើងថា កម្ពុជាគប្បីមានការកាត់បន្ថយការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង ដោយសារការផ្សាយទូលំទូលាយពេក ធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់កុមារ។ កញ្ញា បានលើកឧទាហរណ៍ពីពេលថ្មីៗនេះ ដែលមានករណីរថយន្តបើកបរ ពេលពិសារគ្រឿងស្រវឹងបណ្តាលឲ្យមានគ្រោះថ្នាក់ចរាចរណ៍។

កញ្ញាបានពន្យល់បន្ថែមដោយយកប្រទេសជប៉ុនជាគំរូយ៉ាងដូច្នេះ៖ «ខ្ញុំជិះរាល់ថ្ងៃពេលយប់ ខ្ញុំក៏រៀងភ័យដែរ ខ្ញុំគិតថាបើសិនជាធ្វើដូចនៅជប៉ុនគេកាត់បន្ថយអត់ឲ្យញ៉ាំគ្រឿងស្រវឹងហើយគេក៏អត់ផ្យព្វផ្សាយ ខ្ញុំគិតថាកាត់បន្ថយដូចនៅជប៉ុនគឺល្អ»៕

ក្រួច ចំរើន (Kruoch Chamroeun) – Newsroom Cambodia

Voxpox: ការយល់ឃើញរបស់ប្រជាពលរដ្ឋលើការប្រើប្រាស់ធនាគារអេឡិចត្រូនិច ឬ E -banking

Vox​ Pop៖ ទស្សនៈ​ប្រជាពលរដ្ឋ​លើការផ្សព្វ​ផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង​

Vox Pop៖ ទស្សនៈប្រជាពលរដ្ឋលើការផ្សព្វផ្សាយគ្រឿងស្រវឹង