ករណី​ប្រើប្រាស់​គ្រឿងញៀន​មិនមែន​កើត​ទៅលើតែ​កូនប្រុស​របស់​អ្នកស្រី ឈួន តូច តែម្នាក់​នោះ​ទេ គ្រួសារ​ខ្លះ​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ភូមិ​វត្ត​លៀប ឃុំ​ចំការ​សំរោង ក្រុង​បាត់ដំបង ខេត្តបាត់ដំបង ក៏​កំពុង​ជួបប្រទះនិង​ប្រឈម​នឹង​បញ្ហា​នេះ​ដូចគ្នា។ អ្នកខ្លះ​ត្រូវ​គេច​ចេញពីផ្ទះ​ ដោយសារតែ​សមាជិក​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន​ដែល​ប្រើប្រាស់​គ្រឿងញៀន ធ្វើទុក្ខ​បុកម្នេញ គំរាម និង​ប្រើ​ហិង្សា​ម​កលើ​ខ្លួន ខណៈ​គ្រួសារ​ខ្លះទៀត​ត្រូវ​បាត់បង់​សម្ភារ ដោយសារ​កូន​យក​ទៅ​លក់ឬបញ្ចាំ​ដើម្បី​បាន​លុយ​ទិញ​គ្រឿងញៀន។ 

https://vodkhmer.news/2021/02/15/people-in-watleap-village-in-battambong-province-worry-about-drug/?fbclid=IwAR2AzkvP1DMmIZHd1POoHevPg__k3jcKDUnABzHDXrphHdkal398dymhuZE

សាលាខេត្តបន្ទាយមានជ័យបាននិយាយតាមសេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានថា បុរសរូបនះបានចូលមកកម្ពុជាកាលពីថ្ងៃទី១៧ ខែមករា ឆ្នាំ២០២១ វេលាម៉ោង ១១ និង២០នាទីយប់ តាមច្រកចំបក់​ ស្ថិតក្នុងម៉ាឡៃ ហើយត្រូវបានដឹកយកជញ្ជូនយកទៅកាន់មណ្ឌលចត្តឡីស័កនៅទីរួមស្រុក។

រដ្ឋបាលខេត្ត បានបញ្ចាក់ថា «ករណីបុរសជាពលករដែលទទួលមរណភាពខាងលើនេះ មិនទាន់ចូលមណ្ឌលចត្តាឡីស័កមួយណាទេ ហើយក៏មិនស្លាប់ដោយសារជំងឺកូវីត-១៩ ដែរ គឺស្លាប់ដោយសារឧបទ្ទវហេតុ ដោយដួលបោកក្បាល»។

បុរសម្នាក់ទៀត ដែលបានរួមដំណើរជាមួយជនរងគ្រោះ បានជួយលើកបុរសដែលដួលនោះ ឲ្យអង្គុយនិងសួរនាំ ហើយបុរសដែលដួលនោះបានប្រាប់ថាខ្លួនអស់កំលាំង ហើយគាត់បានហូបស្រាបៀរលីអូថៃអស់២ដប។ នេះយោងតាមរដ្ឋបាលខេត្តដដែល។

រដ្ឋបាលខេត្តបានអះអាងបន្តថាកំលាំងនគបាលដែលប្រចាំការនៅទីនោះបានហៅរថយន្ដសង្រ្គោះរបស់មន្ទីពេទ្យបង្អែកស្រុកម៉ាឡៃមកទទួលយកអ្នករបួសទៅព្យាបាលនៅ​ម៉ោង​ ១២​យប់​រំលង​អ​ធ្រា​ត ហើយ​គ្រានោះ​អាកា​រៈគាត់មាន​សភាព​ធម្មតា​វិញ ក្រោយពី​ទទួលបាន​ការព្យាបាលរ​បួស​ក្បាលផ្នែកខាងក្រោយ ប្រវែង​២​សង់ទីម៉ែត្រ ដោយ​ដេរ​អស់​៥​ថ្នេរ​។

ស្ថានភាពបុរសនោះបានមានអាការ:ប្រែប្រួលនៅម៉ោង៤ភ្លឺ ដោយមានការឈឺក្បាល វិលមុខ និងក្អួត រួចក៏សន្លប់បាត់បង់ស្មារតីតែម្ដង ហើយបន្ទាប់មកបានស្លាប់នៅវេលាម៉ោង៧ព្រឹក គឹមុនទៅដល់មន្ទីពេទ្យនៅក្រុងប៉ោយប៉ែត។ នេះយោងតាមរដ្ឋបាលខេត្តបន្ទាយមានជ័យ។

មន្រ្តីសម្របសម្រួលនៃអង្គការលីកាដូនៅបន្ទាយមានជ័យ លោកភួន ឈិន បាននិយាយថាករណីស្លាប់របស់ពលករខ្មែរដែលវិលត្រឡប់មកពីប្រទេសថៃនេះ មិនត្រូវនឹងគោលការណ៏របស់អង្គការលោកទេ អីចឹងហើយលោកសូមមិនឆ្លើយសំណួរ ហើយលោកគ្រាន់តែបានដឹងថាមានករណីស្លាប់នេះពីសេចក្ដីជួនដំណឹងរបស់រដ្ឋបាលខេត្តបន្ទាយមានជ័យតែប៉ុណ្ណោះ។

លោក ស៊ុំ ចាន់គា មន្រ្តីសម្របសម្រួលនៃអង្គការអាដហុកខេត្តបន្ទាយមានជ័យ បាននិយាយថាករណីស្លាប់នេះវាពិបាកនិយាយ ហើយលោកក៏បានប្រាប់អ្នកសារព័ត៌មានឲ្យទៅសួរអាជ្ញាធរអំពីករណីនេះ៕ 

យោងតាមសេចក្ដីប្រកាសព័ត៌មានរបស់​ក្រសួងសុខាភិបាល​ចេញ​នៅ​ថ្ងៃទី​១៨ ខែ​មករា ឆ្នាំ​២០២១ នេះ​បញ្ជាក់​​​ថា ស្រ្តីជាជនជាតិខ្មែរ ដែលជាពលករធ្វើដំណើរមកពីប្រទេសថៃ មក​ដល់​កម្ពុជា​នៅថ្ងៃទី០៨ ខែ​មករា ឆ្នាំ២០២១ ត្រូវ​បាន​​ព្យាបាលជាសះស្បើយ ដោយ​ទទួល​បាន​លទ្ធ​ផល​តេស្ដ​អវិជ្ជមាន​​​ជំងឺ​កូវីដ​១៩ ចំនួន​០២លើក។ សេចក្តី​ប្រកាស​ដដែល​បន្ថែម​ថា ក្រោយ​ការ​ព្យាបាល​ជាសះ​ស្បើយ​ ស្រ្តី​រូបនោះ​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ចេញ​ពី​មន្ទីពេទ្យ​បង្អែក​ខេត្ត​បន្ទាយ​មានជ័យ នៅថ្ងៃទី១៧​ ខែមករា ឆ្នាំ២០២១​។

ចំំណែក​កាលព្រឹកថ្ងៃទី១៦ ខែមករា ឆ្នាំ២០២១ មានបុរសខ្មែរសញ្ជាតិអាមេរិកាំងម្នាក់ បាន​រត់​ចេញ​ពី​ទីតាំង​ធ្វើចត្តាឡីស័ក នៅ​សណ្ឋាគារទ្បងលីវ នៅផ្លូវលេខ៣១២ សង្កាត់ទន្លេបាសាក់ ខណ្ឌចំការមន រាជធានីភ្នំពេញ។ បើ​តាមការ​ផ្សាយ​របស់​ទូរទស្សន៍ជាតិ​ទទក នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៧​ ខែ​មករា ឆ្នាំ​២០២១​នេះ​បញ្ជាក់​ថា អាជ្ញាធរ​បាន​រក​ឃើញ​បុរស​ដែល​រួច​រត់ពីចត្តាឡីស័កនោះ​មក​វិញ​នៅរសៀល​​​ថ្ងៃ​ទី​១៧ ខែ​មករា នៅសណ្ឋាគារមួយ ក្នុងខណ្ឌដូនពេញ រាជធានីភ្នំពេញ។

ក្រោយ​រក​ឃើញ មន្ត្រីជំនាញសុខាភិបាល បាន​បញ្ជូន​បុរស​នោះ​ទៅ​មណ្ឌល​ចត្តា​ឡីស័ក​នៅ​ខណ្ឌ​ព្រែកព្នៅ និង​យកសំណាកបុរសនេះទៅពិនិត្យភ្លាមៗ ហើយបន្តដាក់ឲ្យធ្វើចត្តាឡីស័ករយ:ពេល ១៤ថ្ងៃ នៅមណ្ឌលចត្តាឡីស័កព្រែកព្នៅ រាជធានីភ្នំពេញ។

គិតត្រឹមព្រឹកថ្ងៃទី១៨ ខែមករា ឆ្នាំ២០២១នេះ កម្ពុជាបានរកឃើញអ្នកឆ្លងជំងឺកូវីដ១៩  សរុប​ចំនួន​៤៣៩​នាក់ ក្នុង​នោះអ្ន​កព្យាបាលជាសះស្បើយចំនួន៣៨៦ និងអ្នកកំពុងសម្រាកនៅមន្ទីរពេទ្យចំនួន ៥៣​នាក់៕​

តួនាទីជាមេដឹកនាំ ឬក៏ជាអ្នកគ្រប់គ្រងក្នុងស្ថាប័នណាមួយ ប្រហែលមិនមានការកំណត់អំពីយេនឌ័រទេ ហើយសមត្ថភាពដឹកនាំរបស់មនុស្សម្នាក់ៗគួរតែពឹងផ្អែកលើភាពខ្លាំង និងលក្ខណៈបុគ្គលរបស់ពួកគេ ដូច្នេះការងារធំៗ និងលំបាក មិនមែនមានតែបុរសអាចធ្វើបាននោះទេ។ នេះបើយោងតាមបទសម្ភាសន៍ជាមួយមនុស្សមួយចំនួន។

ស្ដ្រីក៏មានសមត្ថភាពក្នុងការគ្រប់គ្រង និងដោះស្រាយបញ្ហាលំបាកបានដែរ ហើយម្យ៉ាងវិញទៀត ស្ដ្រីក៏ជាអ្នករួមចំណែកក្នុងការកសាងប្រទេស និងអភិវឌ្ឍន៍​ប្រទេសឲ្យមានការរីកចម្រើនផងដែរ។

នៅខាងក្រោមនេះ ជាការយល់ឃើញរបស់សាធារណជនចំពោះស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ និងឯកជនណាមួយ៖

កញ្ញា ឡុង ចរិយា អាយុ ២០ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៤ មុខជំនាញវិទ្យាសាស្ត្រសេដ្ឋកិច្ច នៃសាកលវិទ្យាល័យសេដ្ឋកិច្ច និងហិរញ្ញវត្ថុ បានប្រាប់ Newsroom Cambodia ថា ស្ដ្រីកាន់តំណែងធំៗ ក្នុងស្ថាប័នរដ្ឋ ឬក៏ឯកជនណាមួយគឺគួរឲ្យកោតសរសើរ ចំពោះភាពរឹងមាំ ភាពម្ចាស់ការលើខ្លួនឯង មានទំនួលខុសត្រូវខ្ពស់ ដែលអាចដឹកនាំ និងគ្រប់គ្រងមនុស្សជាច្រើននាក់បាន​។ នេះបានសរបញ្ជាក់ថា មិនមែនមានតែមនុស្សប្រុសទេដែលអាចដឹកនាំបាន។

កញ្ញាបានបន្ថែមថា ការផ្ដល់ឱកាស និងឃោសនាស្ដ្រីក្នុងការធ្វើការងាររអ្វីមួយ គឺមិនទាន់មានលក្ខណៈគ្រប់គ្រាន់នៅឡើយទេ ហើយបុរសតែងតែមានអទិភាពច្រើនជាងស្ដ្រី។

កញ្ញាថា៖ «ខ្ញុំនៅតែបន្តគាំទ្រ និងចង់ឲ្យមានស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំបន្ថែម ហើយនឹងមានការជំរុញស្ដ្រីឲ្យមានភាពជាអ្នកដឹកនាំ និងមានភាពជឿជាក់ជាងមុនទៀត»។

កញ្ញា ចេង រដ្ឋា អាយុ២៥ឆ្នាំ យល់ឃើញថា ប្រសិនបើស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំ វាជារឿងល្អមួយ ដោយសារពួកគេក៏មានសិទ្ធិគ្រប់គ្រាន់ និងចំណេះដឹងក្នុងការប្រកួតប្រជែងជាមួយបុរសផងដែរ។

កញ្ញានិយាយថា នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាមានផលលំបាកសម្រាប់ស្ដ្រីក្នុងការតែងតាំង ឬតំឡើងឋាន: ដោយសារគេមិនពុំសូវឱ្យតម្លៃ និងគាំទ្រស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំ។​ មួយវិញទៀត ពួកគេគិតថាស្រ្តីមានភាពទន់ខ្សោយ និងឆាប់ភ័យខ្លាច។

លោក ហួន សុវត្ថិ អាយុ ២៨ឆ្នាំ មានតួនាទីជាទាហាន ហើយលោកបានយល់ឃើញថា ស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំជារឿងល្អដែរ។ ប៉ុន្តែស្ដ្រីត្រូវមានភារកិច្ចច្រើន ពួកគាត់ត្រូវមើលថែគ្រួសារ និងការងារ វាគឺជារឿងពិបាកសំរាប់ស្ដ្រី។

ការឡើងតំណែង និងការលើកទឹកចិត្តសម្រាប់ស្ដ្រី និងបុរសមានលក្ខណៈស្មើគ្នា ពីព្រោះវាអាស្រ័យទៅលើការខិតខំប្រឹងប្រែងធ្វើការ និងសមិទ្ធផលការងារ។

លោក សុខ ចាន់ផល អាយុ ៣២ឆ្នាំ មានតួនាទីជាប្រធានផ្នែកគណនេយ្យ និងហិរញ្ញវត្ថុ បាននិយាយថា ប្រសិនបើមានស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំជារឿងល្អ ពីព្រោះស្ដ្រីមានការគ្រប់គ្រងល្អ មិនមានភាពលំអៀង និងមានភាពម៉ត់ចត់ខ្ពស់។

លោកបន្តថា «ការឡើងតំណែង និងការជំរុញទឹកចិត្ត វាអាស្រ័យទៅលើស្ថានភាពរបស់ស្ថាប័នដូចគ្នា ប្រសិនបើស្ថាប័នណាឯករាជ្យ មិនមានភាពបក្សពួក ឬខ្សែ នោះស្រី្តមិនពិបាកអីក្នុងការក្លាយជាអ្នកដឹកនាំឡើយ ឲ្យតែពួកគេមានសមត្ថភាពហើយ នឹងអាចមានឱកាសច្រើនជាងបុរសថែមទៀតផង» ។

លោកបានបន្ថែមថា គាត់នៅបន្តគាំទ្រ និងលើកស្ទួយទៅលើស្រ្តី ប្រសិនណាមានស្រ្តីជាអ្នកដឹកនាំបន្ថែមទៀត ហើយលោកក៏មានការជំរុញចង់ឱ្យស្ដ្រីមានការប្រឹងប្រែងប្រើប្រាស់សមត្ថភាពឲ្យបានច្រើន។

លោក សុន រស្មី អាយុ ២១ឆ្នាំ មុខជំនាញ ភាសាវិទ្យា នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ លើកឡើងថា វាជារឿងល្អប្រសើរ នៅពេលដែលស្ដ្រីជាអ្នកដឹកនាំ ពីព្រោះវាបានជះឥទ្ធិពលឲ្យសង្គមខ្មែរមានការអភិវឌ្ឍ និងរីកចម្រើន។

លោកបាននិយាយថា៖ «ក្នុងប៉ុន្មានទសវត្សរ៍ចុងក្រោយនេះ ប្រទេសកម្ពុជាបានផ្ដល់ឱកាស និងលើកតម្កើងស្រ្តីបានច្រើនក្នុងការចូលរួមសកម្មភាពដឹកនាំសង្គម ហើយខ្ញុំនៅតែមានការគាំទ្រ និងបន្តលើកទឹកចិត្តឱ្យស្រ្តីមានឱកាសក្នុងការដឹកនាំ និងកិច្ចការផ្សេងៗ​ក្នុងសង្គម» ។

លោកសំណូមពរឱ្យសង្គមខ្មែរលុបបំបាត់ការរើសអើងលើស្ដ្រី ហើយងាកមកជំរុញ និងលើកទឹកចិត្តស្រ្តី​ឱ្យក្លាយជាបុគ្គលសំខាន់ក្នុងការជួយដឹកនាំ និងអភិវឌ្ឍសង្គម ពីព្រោះស្រ្តីក៏មានសិទ្ធិសេរីភាព​​ស្មើគ្នាដូចភេទដទៃទៀតដែរ៕

ក្រុម​សិក្ខាកាម​របស់ Newsroom Cambodia បាន​សម្ភាសន៍​អ្នក​រត់​កង់​បី​ខ្មែរ​មួយ​ចំនួន អំពី​ការ​កើន​ឡើង​នៃ​ចំនួន​កង់​បី​ឥណ្ឌានៅ​កម្ពុជា។​

លោក សុខ លាភ អាយុ ៣២ឆ្នាំ មកពីខេត្ត ត្បូងឃ្មុំ ដែលជាអ្នកប្រកបមុខរបរបើកបរកង់បីខ្មែរ រយៈពេល​៣ឆ្នាំ បានប្រាប់ Newsroom Cambodia ​ថា សព្វថ្ងៃនេះ ប្រាក់​ចំណូលដែ​លរ​កបា​ន​ពី​ការបើកបរ​​កង់បី​មាន​ការធ្លាក់ចុះជាខ្លាំង ដោយសារតែការវាយលុករបស់​កង់បី​ឥណ្ឌា​ក្នុង​ទីផ្សារ និងការរាលដាលវីរុសកូវីដ​១៩ ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ លោកបន្ថែម​ថា  ពេលខ្លះ​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ​មិនមានអ្នកដំណើរធម្មតា​មកជិះកង់បីរបស់លោកទេ ដោយសារ​តែ​ពួកគេ​គិតថា​តម្លៃ​កង់បី​ខ្មែរថ្លៃជាង​កង់បីឥណ្ឌា។

លោក​ថា៖​ «កាលពីមុន​ក្នុងមួយថ្ងៃ ខ្ញុំរកបាន​២០ ទៅ​៣០​ដុល្លារ តែតាំងពីមានជម្ងឺកូវីដ​មក ខ្ញុំរកបានត្រឹមតែ​៥ ទៅ​១០ដុល្លារ ហើយបច្ចុប្បន្នប្រជាជនខ្មែរច្រើនតែជិះ​កង់បីឥណ្ឌាទៀត កាន់តែពិបាករកជាងមុន»។

លោក ប្រាក់ វុទ្ធី អាយុ​៦០ ឆ្នាំ មកពី​ខេត្ត​កំពង់ស្ពឺ ជាអ្នកប្រកបមុខរបរបើកបរកង់បីខ្មែរ រយៈពេល​៥ឆ្នាំ និយាយថា កាលពីមុន​លោកអាចរកប្រាក់ចំណូលបានពី ៨០,០០០ ដល់ ៩០,០០០​រៀល ក្នុងមួយថ្ងៃ។ បច្ចុប្បន្ននេះ លោករកបានត្រឹមតែ​១០,០០០រៀល ក្នុងមួយថ្ងៃ ហើយពេលខ្លះសឹងតែរកមិនបានប្រាក់ចំណូលទៀតផង។

លោកនិយាយ​ថា៖ «រាល់ថ្ងៃនេះ រកស៊ីចិញ្ចឹមខ្លួនឯងមិនចង់រស់ផង គ្រួសារ​នៅ​ស្រុក​មិន​ដែល​បាន​ផ្ញើអី​ឲ្យទេ ដោយសាររកពុំសូវបាន»។

លោក​ សុខ ធី មានអាយុ​៤៧ឆ្នាំ បានប្រកបមុខរបររត់កង់បីខ្មែរ​អស់រយៈពេលជាង ២០ឆ្នាំ​មកហើយ​ ​ប្រាប់ថា បច្ចុប្បន្ននេះអ្ន​កធ្វើដំណើរ​តែងតែ​ប្រើប្រាស់​បច្ចេកវិទ្យា​លើ​ទូរស័ព្ទដៃ​សម្រាប់​ស្វែងរកមធ្យោបាយធ្វើដំណើរ ហើយភាគច្រើន កង់បីឥណ្ឌា មាន​ការ​តភ្ជាប់​ប្រព័ន្ធ​បច្ចេកទេស​ជាមួយ​ក្រុមហ៊ុន​មធ្យោបាយ​ធ្វើ​ដំណើរ។

លោក​ថា៖ «ភ្ញៀវភាគច្រើនជា​ជនបរទេសដែលជិះកង់បីខ្មែរ តែដោយសារ​ឥឡូវ​នេះមាន​បញ្ហា​ជំងឺកូវីដ​១៩ ទើបធ្វើឲ្យ​កំណើន​ភ្ញៀវបរទេសធ្លាក់ចុះ ចឹង​ហើយ​វា​កាន់​តែពិបា​ក​រក​លុយ​ទៀត»​។

លោក វ៉ាន់ នី អាយុ​៥៥ឆ្នាំ ដែលប្រកបរបរកង់បីរយៈពេល​១៥ឆ្នាំ បាននិយាយថា ប្រាក់​ចំណូល​​ដែល​លោក​រកបានសព្វថ្ងៃនេះ ត្រូវយកមកផ្គត់ផ្គង់ជីវភាពគ្រួសារ ដូចជា​ថ្លៃជួលផ្ទះ​ ការសិក្សា​របស់កូន និងចំណាយផ្សេងៗទៀត។

លោកបន្តថា៖​ «ខ្ញុំមិនមានអ្វីសំណូមពរទេ​ គ្រាន់តែចង់អោយអ្នកធ្វើដំណើរជួយជិះកង់ខ្មែរ និងបន្តគាំទ្រកង់ខ្មែរទៀត ហើយតម្លៃកង់បីខ្មែរ និងកង់បីឥណ្ឌាក៏មិនមានភាពខុសគ្នាដែរ»៕

អ្នកនាំពាក្យក្រសួងការបរទេស និងសហប្រតិបត្តិការអន្តរជាតិ បានប្រកាសក្នុងសេចក្តីថ្លែងការណ៍ដ៏ខ្លីមួយកាលពីថ្ងៃទី២២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២០ថា ស្ថានទូតកម្ពុជានៅមីយ៉ាន់ម៉ាបានជួយសម្របសម្រួលជូនពលរដ្ឋខ្មែរចំនួន ២១រូប រួមទាំងព្រះសង្ឃ និងដូនជី ឲ្យត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញតាមជើងយន្តហោះ Charter Flight របស់ក្រុមហ៊ុនអាកាសចរណ៍ប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា។

យោងតាមសេចក្តីថ្លែងការណ៍ ពលរដ្ឋខ្មែរនៅប្រទេសមីយ៉ាន់ម៉ា នឹងវិលត្រឡប់មកកម្ពុជាវិញនៅ ថ្ងៃទី២២ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០២០ ក៏ប៉ុន្តែអ្នកនាំពាក្យក្រសួងមិនបានឆ្លើយសំនួររបស់អ្នកសារព័ត៌មាន​ ថាមកពីមូលហេតុអ្វីនោះទេ៕