សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) – Newsroom Cambodia

បញ្ហាប្រឈមនៅតែមានសម្រាប់អាជីវករខេត្តសៀមរាប បើទោះជាប្រទេសបើកដំណើរការឡើងវិញក៏ដោយ

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Mon, 27 Dec 2021 02:39:46 +0000

សៀមរាប៖ អាជីវករមួយរូបអង្គុយយ៉ាងស្រងូតស្រងាត់លើគ្រែលក់ស្ពៃជ្រក់ និងក្តាមប្រៃ រងចាំមើលអ្នកមកទិញម្ហូប ហើយកាលពីពេលថ្មីៗនេះ មិនសូវមានអ្នកមកទិញច្រើននោះ បន្ទាប់ពីមានការរាតត្បាត ជំងឺកូវីដ១៩មក ទោះបីមានការបើកប្រទេស និងផ្សារគ្រប់ទីកន្លែងកាលពីខែវិច្ឆិកាក៏ដោយ។

អ្នកស្រីទេរ នឿន អាយុ ៤៦ឆ្នាំ ជាអាជីវករលក់ស្ពៃជ្រក់ និងក្តាមប្រៃ នៅផ្សារលើរយៈពេល ៤ឆ្នាំ ហើយអ្នកស្រីត្រូវទទួលរ៉ាប់រងចិញ្ចឹមកូនចំនួន ៣នាក់។ គាត់បានពោលទាំងទឹកភ្នែក និងអួលដើមកថា៖ «ប្ដីខ្ញុំបានស្លាប់ចោល ៣ឆ្នាំហើយ កូនប្រុសបងរៀន ទី១២ឈប់រៀនដោយអត់លទ្ធភាព និងទប់ទល់លែងកើត កូននៅរៀនពីរនាក់ដែរ ខ្ញុំត្រូវរកម្នាក់ឯងឲ្យកូនបានរៀនត»។

ក្នុងបទសម្ភាសន៍ថ្មីៗនេះជាមួយអាជីវករតូចៗក្នុងខេត្តសៀមរាប ខេត្តដែលពឹងផ្អែកខ្លាំងលើវិស័យទេសចរណ៍ ពួកគាត់បាននិយាយថាបានរងផលប៉ះពាល់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដោយសារកូវីដ ហើយទោះបីជាមានការបើកដំណើរការឡើងវិញក៏ដោយ ក៏នៅតែជួបការលំបាក ជាពិសេសការព្រួយបារម្ភថ្មីអំពីមេរោគអូមីក្រុង។

បើយោងតាមអាជីវករនៅតាមទីផ្សារក្នុងក្រុងនិងនៅតំបន់អង្គរបានឲ្យដឹងថា ពួកគាត់នៅតែមានការលំបាកទោះបីជាបើកប្រទេសឡើងវិញក៏ដោយ ព្រោះភ្ញៀវទេសចរណ៍ហាក់នៅមានកម្រិតដែលធ្វើឲ្យការរកចំណូលពួកគាត់នៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ផ្គត់ផ្អង់គ្រួសារ។

អ្នកស្រីទេស នឿន

អ្នកស្រីទេស នឿនបានបន្តទាំងកំសត់ថា មុនសម័យកូវីដ គាត់មានលទ្ធភាពរស់នៅបាន មានលទ្ធភាពឲ្យកូនរៀនបាន ក៏ប៉ុន្តែពេលកំឡុងពេលកូវីដ គាត់មិនរកចំណូលបាននោះទេ ហើយរកលុយឲ្យកូនសឹងមិនបានទៅរៀន អត់បានលក់ គេបិទផ្សារ ជាប់កន្លែងឃុំកូវីដម្ភៃថ្ងៃ ហើយបន្ទាប់ពីហ្នឹងលក់តែបន្លែនៅផ្លូវ៦០ម៉ែត្រ។

«ពេលខ្លះ ប៉ូលីសដេញ ហើយរត់ទៅលក់តាមផ្លូវថ្នល់ម្តង»។

អ្នកស្រីបាននិយាយថាទើបតែបានមកលក់នៅផ្សារបានមួយខែជាង មួយថ្ងៃចំណាយពីរម៉ឺនរៀនសម្រាប់កូន

ទុក ១៥០ដុល្លារ សម្រាប់បង់កន្លែងជួលមួយខែៗ។

អ្នកស្រីទេស នឿន «រាល់ថ្ងៃនេះនៅលំបាកខ្លាំងដោយត្រូវដោះស្រាយថ្លៃតូប ហើយកូនពីរនាក់ត្រូវចូលរៀនហើយទិញខោអៅ សៀវភៅគ្រប់មុខដែលត្រូវទទួលបន្ទុកតែម្នាក់ឯង»។

អ្នកស្រីបានសម្តែងការព្រួយបារម្ភចំពោះជំងឺកូវីដអូមីក្រុងថ្មីដោយក្តីអស់សង្ឃឹម ព្រោះបើមានទៀតគាត់ប្រឈមមុខនឹងការគ្មានចំណូល និងគ្មានអីហូបដូចមុនទៀត។

អ្នកស្រីទេរ នឿន៖«ខ្ញុំសុំសំណូមពរឲ្យរាជរដ្ឋាភិបាលជួយឧបត្ថម្ភឲ្យកូនពីរនាក់ហ្នឹងបានរៀន ខ្ញុំគ្មានចង់បានអ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែចង់ឲ្យកូនបានរៀន»។

ស្រដៀងគ្នាផងដែរ អ្នកស្រី ឈ្មោះដា នី អាយុ៤២ឆ្នាំ ជាអាជីវករលក់ចេកអាំង នៅលើរ៉ីម៉កម៉ូតូ ម្តុំមន្ទីរពេទ្យកុមារអង្គរ បានលើកឡើងថា កាលមុនកូវីដគឺអ្នកស្រីរកចំណូលមានភាពល្អប្រសើរក្នុងមួយថ្ងៃបាន ៣ម៉ឺនរៀល តែមកដល់ឥឡូវបានត្រឹមតែ ១ម៉ឺនប៉ុណ្ណោះ។

អំឡុងពេលកូវីដមានសភាពពិបាក គ្មានលទ្ធភាពបង់ការប្រាក់ធនាគារ ព្រោះលក់មិនដាច់ រួមទាំង មានការ

បិទខ្ទប់ទៀត។

អ្នកស្រីដា នី

លោកស្រី និយាយបណ្តើរប្រែចេកអាំងបណ្តើរថា «ពេលកូវីដពីរឆ្នាំហ្នឹង បើខាតមិនបាច់និយាយទេ ហើយបើយើង លក់អត់ដាច់មានជាប់លុយធនាគារ មិនមានអ្វីដើម្បីផ្គត់ផ្គង់កូនរៀនដូច្នេះបានឲ្យកូនឈប់រៀន។ កាលកូវីដហ្នឹង លក់រហូតអត់ឈប់ទេ មកលក់រាល់ថ្ងៃ ប៉ុន្ដែពេលបិទខ្ទប់អត់បានមក ព្រោះគេបិទមកអត់កើត នៅនេះក៏គេបិទនៅនោះក៏គេបិទ គេបិទខេត្តសៀមរាបទាំងមូលតែម្តង »។

លោកស្រីបង្ខំចិត្តឲ្យកូនឈប់រៀនដើម្បីឲ្យកូនជួយរកចំណូលផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ ព្រោះគ្មានលទ្ធភាពបង់ការប្រាក់ធនាគារឡើយ។

អ្នកលក់ចេកអាំងរូបនេះបន្ថែមទាំងទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនថា «បើថានិយាយរឿងពិបាកនិយាយមិនចេញទេ ជំពាក់ធនាគារ សុំគេបង់តែការហ្នឹង យើងយកលុយធនាគារយកមកធ្វើផ្ទះ ទិញដីនៅរកស៊ីអីចឹងណាមួយប្រាក់ចំណូលពីកូនផង ហើយឥលូវដល់ថ្ងៃទៀតហើយគ្មានលទ្ធភាពបង់មិនបានឲ្យគេទេ រកមិនបានតែម្តងរកត្រឹមបានតែការប្រាក់សម្រាប់បង់ធនាគារ លក់មួយថ្ងៃទាល់ល្ងាច អីចឹងកូនសុំឈប់រៀនហើយ កូនសុំទៅធ្វើការនៅប៉ោយប៉ែតដើម្បីទៅរកលុយបង់លុយធនាគារព្រោះមិនចង់ឲ្យលក់ផ្ទះលក់សម្បែងសងគេ»។

បន្ទាប់ពីបើកប្រទេសឡើងចំណូលអ្នកស្រីមានការល្អប្រសើរជាងអំឡុងពេលកូវីដ ព្រោះបានចំណូលច្រើនជាងអំឡុងពេលកូវីដ ប៉ុន្ដែចំណូលនៅតែមិនដូចមុនកូវីដទេ។

អ្នកស្រីបន្តទៀតថា «ព្រួយបារម្ភណាស់អំពីជំងឺកូវីដ-១៩ បម្លែងខ្លួនថ្មីអូមីក្រុង ចាំតែមើលទៅណាស់អូន ឲ្យតែយើងចេះការពារអីចឹងទៅ មានពាក់ម៉ាស់មានអាកុលតាមខ្លួន បើយើងលក់ដូរធ្វើម៉េចយើងការពារបានល្អអាជំងឺហ្នឹងក៏មិនអាចចូលមកស្រុកយើងកើត ហើយណាមួយយើងក៏បានចាក់វ៉ាក់សាំងដែរ»។

អ្នកស្រី ម៉េ ស្រ៊ីម អាយុ៤២ឆ្នាំ មានកូន៣នាក់ ស្រី២ប្រុស១ ជាអ្នកកោះធំ ដែលលក់នៅតំបន់អង្គរតូចខេត្តសៀមរាបរយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំ ទីលំនៅបច្ចុប្បន្ននៅខេត្តសៀមរាបតែម្តង។

អ្នកស្រីអង្គុយលើកៅអីជ័រ ក្តោបដៃ និយាយដោយទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ថា៖«មុនពេលដែលមានកូវីដ ខ្ញុំអាចលក់បានម៉ាហូបៗ ឬក៏នៅសល់តិចតួច ទុកគ្រាន់បង់ឲ្យអង្គការដែលគាត់ជំពាក់បំណុលគេ និងឲ្យកូនរៀនសូត្រ។»

អ្នកស្រី ម៉េ ស្រ៊ីម

តែនៅពេលកំឡុងពេលកូវីដនោះអ្នកស្រីមិនអាចរកចំណូលនបាននោះទេ អ្នកស្រីយកដៃអេះស្មាបណ្តើរនិយាយបណ្តើរថា៖ «នៅក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំអំឡុងពេលកូវីដនេះខ្ញុំរកបានខ្លះអត់ខ្លះព្រោះពេលនោះ គាត់នៅតំបន់ក្រហមហើយគាត់មិនអាចមកលក់បាន គេបិទខ្ទាប់កន្លះខែទើបគាត់អត់មានអ្វីហូប ទោះបីគេបើកឲ្យលក់វិញថ្ងៃខ្លះខ្ញុំមកលោកទាំងអត់បានចំណូលអ្វីទាំងអស់ ព្រោះលក់អត់ដាច់សូម្បីតែមួយ ថ្ងៃខ្លះលក់ដាច់បានត្រឹមតែ១ម៉ឺន ២ម៉ឺនរៀល តែទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំខំរកលុយដើម្បីបង់ការប្រាក់សម្រាប់លុយចងការគេនិងទុកខ្លះសម្រាប់កូនរៀនអនឡាញផង»។

បន្ទាប់ពីមានការបើកប្រទេសឡើងវិញ និងមានភ្ញៀវទេសចរមកទស្សនានៅប្រាសាទអង្គរវត្តអ្នកស្រីបានឲ្យដឹងថាគាត់អាចលក់បានប្រាំពីរទៅប្រាំបីម៉ឺនរៀលដែលធ្វើឲ្យគាត់អាចផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារគាត់បានឡើងវិញអាចឲ្យកូនរៀនបាន។

អំឡុងពេលផ្ទុះខ្លាំងលោកស្រី និងស្វាមីក៏បានទៅធ្វើការនៅភ្នំពេញជាអ្នកសម្អាតបន្ទប់សណ្ឋាគារនិងស្វាមីធ្វើជាកម្មករសំណង់ ដោយការធ្វើការនៅភ្នំពេញជាមួយស្វាមីអ្នកស្រីមានការលំបាកនិងបែកពីកូននិងចៅរបស់គាត់គាត់ក៏សម្រេចចិត្តថាមកនៅសៀមរាបវិញដើម្បីជុំគ្រួសារ ដោយអ្នកស្រីបាននិយាយថា៖«ទោះមានរឿងអ្វីក៏បាននៅជុំគ្រួសារដែរ សុខចិត្តនៅជុំគ្នាកុំឲ្យព្រាត់កូនព្រាត់ចៅ។»

អ្នកស្រីនិយាយដោយទឹកមុខស្លេកស្លាំងនិងការភ័យខ្លាចថា៖ «បារម្ភខ្លាចប្រសិនបើមានមេរោគបម្លែងថ្មីអូមីក្រុងចូលមកកម្ពុជាដែលអាចបណ្ដាលឲ្យមានការបិទប្រទេសសារជាថ្មី ខ្ញុំព្រួយបារម្ភខ្លាំងដោយសារតែយើងអត់មានមុខរបរ និងលុយសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារនិងត្រូវបង់អង្គការទៀត»។

អ្នកស្រីសៀន អូន អាយុ៥៩ឆ្នាំ ជាអាជីវករលក់ផ្លែឈើនៅមុខផ្សារលើធំថ្មី កំពុងអង្គុយនៅលើកៅអីជ័រ នៅខាងមុខដងផ្លូវពោរពេញទៅដោយឡាន ម៉ូតូ ក្នុងខេត្តសៀមរាប បានលើកឡើងទាំងទឹកមុខក្រៀមក្រំអំពីចំណូលប្រចាំថ្ងៃរបស់គាត់។

អ្នកស្រីសៀន អូន

អ្នកស្រីបានលើកឡើងថា ការលក់មុនពេលកូវីដបាន១លានជាងក្នុងមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលកូវីដផ្ទុះខ្លាំងគេមិនឱ្យលក់ទេហើយមានពេលខ្លះរហូតដល់ដាច់បាយគ្មានអ្វីហូប ហើយអ្នកស្រីត្រូវនៅលក់ដាច់យប់មានពេលខ្លះទាល់ភ្លឺទៀតក៏មានដែរ។ បញ្ហាប្រឈមខ្លាំងរបស់អ្នកស្រីគឺអត់បាយគ្មានអ្វីហូបដោយមិនបានលក់ដូរអ្វីទាំងអស់ រហូតមកទាល់ពេលនេះទោះបីប្រទេសបានបើកឡើងវិញក៏ដោយក៏អ្នកស្រីលក់មិនដាច់ដែរ ដោយមួយថ្ងៃលក់បានតែ៣ទៅ១០ម៉ឹនរៀលតែប៉ុណ្ណោះ។

លោក គី សេរីវុឌ្ឍន៍ ប្រធាននៃមជ្ឍមណ្ឌលសិក្សាចិន និងជាអ្នកជំនាញសេដ្ឋកិច្ចនៃរាជបណ្ឌិតសភាកម្ពុជាបានប្រាប់ Newsroom Cambodiaថាវិស័យទេសចរណ៍គឺជាតួនាទីស្នូលមួយក្នុងការស្តារសេដ្ឋកិច្ចក៏ប៉ុន្តែអ្វីដែលជំរុញឲ្យទេសចរមានការដំណើរការខ្លាំងជាងនេះ វាត្រូវការជំនាញវិជ្ជាជីវៈនិងការរៀបចំវិស័យទេសចរឲ្យបានល្អ។ «ចឹងយើងសង្កេតឃើញថាមានការរៀបចំហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធបានល្អប្រសើរហើយ រដ្ឋាភិបាលបានធ្វើផ្លូវនៅក្រុងព្រះសីហនុនិងខេត្តសៀមរាប មួយកន្លែងៗចំនួន៣៨គម្រោងឯណោះ»។

បន្ថែមលើសពីនេះទៀត លោកបានបន្តថារចនាសម្ព័ន្ធលក់ដូរតាមឆ្នេរក៏មានលក្ខណៈល្អប្រសើរ ហើយមើលទៅលើស្ថានភាពនៃការផ្តល់មគ្គុទេសទេសចរណ៍ សហគមន៍ទេសចរណ៍ការលក់ផលិតផលនៅមានកម្រិតនៅឡើយចឹងហើយទាមទារឲ្យមានការពង្រឹងនិងជំរុញបន្ថែមទៀតដើម្បីឲ្យវិស័យទេសចរណ៍ដើរជាតួនាទីស្នូលក្នុងការទាញកំណើនសេដ្ឋកិច្ចបន្ទាប់ពីវិបត្តិកូវីដ១៩។

អ្នកសេដ្ឋកិច្ចរូបនេះក៏បានបន្តទៀតថា៖ «ជាមួយគ្នាផងដែរ វិស័យកសិកម្មសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់លើទេសចរណ៍ក៏ដើរតួនាទីសំខាន់ណាស់គឺកសិកម្មសិរីរាង្គដែលភ្ញៀវទេសចរហ៊ានចំណាយលុយយ៉ាងសម្បើមដើម្បីទទួលទានអាហារដែលគ្មានសារធាតុគីមី ទទួលទានអាហារមានវិជ្ជាជីវៈខ្ពស់ អនាម័យ ជាមួយការផ្តល់សេវាទេសចរណ៍ដ៏ល្អ សេវាបម្រើភោជនីយដ្ឋានដ៏ល្អមានការបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈ ដូច្នេះការបណ្តុះបណ្តាលវិជ្ជាជីវៈមានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការជំរុញវិស័យនេះផងដែរ។»

លោកគី សេរីវុឌ្ឍន៍បាននិយាយថា៖«លោកមិនអាចនិយាយបានទេថាពេលណាទើបសេដ្ឋកិច្ចកម្ពុជាអាចដូចកាលពីមុនកូវីដឡើងវិញបាន ព្រោះជំងឺកូវីដវាអត់ប្រាកដច្បាស់ ចឹងពេលដែលជំងឺកូវីដអស់ ហើយការធ្វើដំណើរបើកឡើងវិញហ្នឹង ទើបអាចនិយាយបាន បើមិនមានភាពច្បាស់លាស់នៃជំងឺកូវីដទេយើងមិនអាចនិយាយបានទេ។»

លោកទៀ សីហា អភិបាលខេត្តសៀមរាបបានប្រាប់ Newsroom Cambodia ថាក្នុងអន្តរកាលកំពុងផ្ទុះកូវីដ-១៩ នៅពេលនោះ រដ្ឋបាលខេត្តបានចេញវិធានការមួយចំនួនដើម្បីកាត់ផ្ដាច់ជំងឺរាតត្បាតកូវីដ-១៩ ឈានទៅដល់ការបិទខ្ទប់ដែលបែងចែកជាតំបន់ក្រហម លឿនទុំ បៃតង។

«ចំពោះការបិទខ្ទប់នៅក្នុងតំបន់ក្រហមនានា វាធ្វើឲ្យមានការប៉ះពាល់ដល់អាជីវកម្មចំពោះពុកម៉ែបងប្អូន ដែលប្រកបមុខរបរ មិនត្រឹមតែប៉ះពាល់តែវិស័យទេសចរណ៍ ឬមួយប្រតិបត្តិទេសចរណ៍នោះទេ ប៉ុន្ដែប៉ះពាល់ដល់ការលក់ដូរផ្សេងៗ គឺត្រូវបានផ្អាកទាំងស្រុងក្នុងតំបន់ក្រហម វាធ្វើឲ្យមានផលលំបាកប៉ះពាល់ដល់ប្រជាពលរដ្ឋតែម្ដង»។

លោកអភិបាលខេត្តបានបន្តថា «រដ្ឋបាលខេត្តក៏បានជួយពាក់ព័ន្ធការបិទខ្ទប់នេះ ជួយទី១គឺការចែកស្បៀងឲ្យបានគ្រប់ៗគ្នា ថ្វីត្បិតថាមានការយឺតយ៉ាវក៏ដោយ បង្កើតជាអេប(App)ដែលសំណមពរបងប្អូន រត់រម៉កនិងកង់បីជួយដឹងជញ្ចូនស្បៀង បើកជាផ្សារតូចៗដែលអាចទិញតាមលទ្ធភាព ហើយចំពោះអ្នកដែលខ្លះខាតមែនទែន គឺតាមចៅសង្កាត់ មេឃុំគឺផ្ដល់ព័ត៌មានដល់រដ្ឋបាលខេត្ត ហើយយើងបានរៀបចំស្បៀងអាហារចំពោះគាត់ផង»។

យ៉ាងណាមិញ តំបន់ផ្សារ និងតំបន់ប្រាសាទ មានផលប៉ះពាល់ច្រើនដោយសារមានការរឹតបន្ទឹង ដែលធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់ជីវភាពខ្លាំង ប៉ុន្ដែរដ្ឋបាលខេត្តក៏បានដាក់វិធានការរៀបចំថ្មី រក្សាគម្លាត និងដាក់វេនឲ្យអាជីវករលក់ ដើម្បីដោះស្រាយជីវភាពពួកគាត់់ផងដែរ។

លោកបានមានប្រសាសន៍បន្ថែមថា «តំបន់ផ្សារ និងតំបន់ប្រាសាទ គឺមានផលប៉ះពាល់ច្រើន យើងចាត់វិធានការមួយ គឺការចុះសម្អាតផ្សារ ដូចជាដាក់គម្លាត ដាក់វេនលក់ជូនបងប្អូនប្រជាពលរដ្ឋដែលលក់ដូរនៅក្នុងផ្សារគឺមួយអាទិត្យមួយចំហៀង ហើយមួយអាទិត្យមួយទៀតចំហៀងទៀត ហើយយើងក៏បើកផ្សារបណ្ដុះអាសន្ននៅផ្សារកុងទីន័រដល់អ្នកលក់ដូរ ដែលត្រូវឆ្លាស់គ្នាមួយអាទិត្យម្ដង ទោះបីដោះស្រាយបញ្ហាពួកគាត់មិនពេញលេញ ប៉ុន្ដែក៏ដោះស្រាយជីវភាពពួកគាត់បានខ្លះៗដែរ»។

ប្រជាពលរដ្ឋអាចបើកអាជីវកម្មឡើងវិញ មកដល់បច្ចុប្បន្ននេះផ្សារទាំងអស់ត្រូវបើកឡើងវិញ ដោយមានរក្សាគម្លាត ស្កេន QR code តំបន់អង្គរត្រូវបានបើកឡើងវិញ ដូច្នេះជីវៈភាពរបស់ប្រជាពលរដ្ឋជាពិសេសអ្នកលក់ដូរបានប្រសើរជាងមុនខ្លាំងណាស់ ឥឡូវនេះបើកស្ទើរតែ៥០ភាគរយនៅសណ្ឋាគារ និងផ្ទះសំណាក់។ នេះយោងតាមលោកអភិបាលខេត្ត។

លោកក៏បាននិយាយថាសៀមរាបនឹងមានការចាប់ផ្តើមចាក់វ៉ាក់សាំងដូសទី៣ជូនប្រជាពលរដ្ឋនៅដើមខែមករានេះផងដែរ៕

Challenges Remain for Siem Reap Businesses Despite the Country Reopening

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Mon, 27 Dec 2021 01:44:03 +0000

Siem Reap businesses say they are still struggling for survival despite the country reopening, and face fresh fears with the emergence of Omicron

Full story here: https://kiripost.com/stories/challenges-remain-for-siem-reap-businesses-despite-the-country-reopening

Q&A ជាមួយលោកស្រី សេង រាសី នៃអង្គការសីលការ អំពីការរំលោភបំពានផ្លូវភេទនៅកម្ពុជា

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Fri, 03 Dec 2021 07:35:34 +0000

លោកស្រី សេង រាសី នាយិកាប្រតិបត្តិអង្គការសីលការ (SILIKA) បានផ្តល់បទសម្ភាសដល់លោក សេង ម៉េងហេង នៃ Newsroom Cambodia កាលពីពេលថ្មីៗនេះ អំពីការរំលោភបំពានផ្លូវភេទនៅកម្ពុជា និងបានលម្អិតបន្ថែមអំពីចំណុចដែលក្នុងនាមជាបុគ្គល គ្រួសារ ស្ថាប័ន សង្គម និងរដ្ឋាភិបាលគួរធ្វើដើម្បីចូលរួមចំណែកលុបបំបាត់ការរំលោភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្តី និងកុមារ។

Q: តើអ្វីទៅជាការរំលាភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្ដី?

A: ការរំលាភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្ដី គឺជាការប្រព្រឹត្តិទៅលើស្រ្ដី រួមទាំងការរំលាភសេពសន្ថវៈ រួមទាំងការបៀតបៀនផ្លូវភេទ ការរុកគួន ឬការប្រទូស្តកេរ្តិ៍ភេទផ្សេងៗ ដែលប្រព្រឹត្តទៅលើស្រ្ដីដោយមិនមានការព្រមព្រៀង។ ដោយពាក្យគន្លឹះនៅក្នុងនេះ គឺជាការមិនព្រមព្រៀង បើគ្មានការព្រមព្រៀង ឬមួយធ្វើឲ្យភាគីផ្សេងៗទៀតហ្នឹងមិនមានអារម្មណ៍ថាផាសុខភាព ឬមួយក៏គាត់មានអារម្មណ៍ទទួលបានការបំពាន នេះហើយគឺជាការរំលាភបំពាន។

Q: តើកត្ដាអ្វីខ្លះដែលជាមូលហេតុនៃការរំលាភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្ដី?

A: មូលហេតុទី១ ផ្ដើមចេញមកពីការមានផ្នត់គំនិតអវិជ្ជមាន ឬការផ្ដល់តម្លៃ ឬក៏ការគោរពសិទ្ធិស្ដ្រីនៅមានកម្រិតនៅឡើយ ដែលយើងមើលឃើញថា ស្រ្ដី គឺជាវត្ថុ ឬក៏ជាវត្ថុមួយសម្រាប់ឲ្យអ្នកប្រព្រឹត្តិ ប្រព្រឹត្តទៅលើគាត់បាន គាត់នោះមានអំណាចលើសលុបដែលគិតថា ខ្លួនឯងអាចទៅប្រព្រឹត្តបទល្មើស ឬមួយការរំលាភបំពានទៅលើគេបាន ហើយអាហ្នឹងសួរថាម៉េចផ្ដើមមកអញ្ចឹង គឺផ្ដើមចេញដោយសារតែការឲ្យតម្លៃ ការមិនបានមើលឃើញថា ស្រ្ដីហ្នឹងមិនមានសិទ្ធិសេរីភាពស្មើគ្នាក្នុងនាមជាមនុស្សដែលធានានៅក្នុងច្បាប់ ហើយអាហ្នឹងផ្ដើមចេញពីផ្នត់គំនិតអវិជ្ជមានមួយចំនួនដែលបន្ដកើតឡើងនៅក្នុងសង្គម។

មូលហេតុទី២ ពាក់ព័ន្ធជាមួយវប្បធម៌ និងទណ្ឌភាព ដែលនៅមិនទាន់ចប់ ឬនៅបន្ដ ឬមិនមានការផ្ដល់យុត្ដិធម៌ដល់ជនរងគ្រោះនៅមានកម្រិតនៅឡើយ ហើយការដែលចាប់ជនល្មើសឲ្យមកនៅក្នុងសំណាញ់ច្បាប់ហ្នឹង នៅមានភាពខ្លះចន្លោះមួយចំនួន ដែលត្រូវការសិក្សាបន្ថែមទៀត។

មូលហេតុទី៣ ពាក់ព័ន្ធទៅនឹងការទទួលយករបបសង្គម សម្រាប់មនុស្សមួយចំនួនធំមើលឃើញថា អំពើរំលាភអាចទៅជាអំពើលេងសើច ការនិយាយលេងផ្សេងៗ ធ្វើឲ្យមានការទទួលស្គាល់ ការរំលាភគឺជារឿងធម្មតាដែលមិនមែនជារឿងគួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ដែលយើងគួរនិយាយថា ទេទាំងអស់គ្នា។

Q: តើបងយល់យ៉ាងណាដែរ ចំពោះស្ថានភាពការំលាភបំពានផ្លូវភេទលើស្ដ្រីនៅកម្ពុជា?

A: ចំពោះស្ថានភាព ខ្ញុំមិនមានទិន្នន័យសម្រាប់បង្ហាញថាតើស្ថានភាពនេះមានការថយចុះ ឬក៏មានការកើនឡើងទេ ក៏ប៉ុន្ដែអ្វីដែលយើងមើលឃើញគឺជាការព្រួយបារម្ភ ឬគឺរូបភាពនៃការប្រព្រឹត្ដិបទល្មើស ជាការរំលាភបំពាននេះ វាមានភាពសាហាវខ្លាំង ហើយអ្នកជាជនប្រព្រឹត្តិ និងជនរងគ្រោះគឺមានអាយុកាន់តែក្មេង ហើយការរំលាភបំពាននេះឈានទៅដល់ការសម្លាប់ជនរងគ្រោះទៅទៀត នេះជារូបភាពមួយ វាសាហាវព្រៃផ្សៃក្នុងភាពជាមនុស្ស។

Q: តើយើងត្រូវធ្វើយ៉ាងណាដើម្បីលុបបំបាត់ការរំលាភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្ដី?

A: ខ្ញុំតែងតែលើកឡើងនៅពេលដែលមានសំណួរបែបនេះនៅក្នុងកម្មវិធីផ្សេងៗដែលម្ដងហើយម្ដងទៀតគឺ ការផ្ដើមចេញពីការអប់រំនៅក្នុងផ្ទះ គឺជារឿងសំខាន់ នៅពេលដែលយើងអប់រំកូនប្រុស កូនស្រីក្នុងផ្ទះ ក្នុងការដែលឲ្យគាត់មើលឃើញថា អ្នកណាក៏ដោយក្នុងសង្គម មិនថាគាត់ហ្នឹងមានអត្ដសញ្ញាណភេទ ឬយេនឌ័រណាទេ។

យើងត្រូវផ្ដល់ការគោរព ហើយនឹងមានសីលធម៌ក្នុងភាពជាមនុស្សហ្នឹងដូចគ្នា អត់មាននរណាម្នាក់កើតមកត្រូវបានឲ្យគេរំលាភ អត់មាននរណាម្នាក់កើតមកសម្រាប់រំលាភគេនោះទេ ប៉ុន្ដែការអប់រំនៅក្នុងផ្ទះ គឺជាចំណែកមួយក្នុងការឲ្យពួកគាត់មើលឃើញថា ពួកគាត់ជាចំណែកមួយក្នុងការចូលរួមដើម្បីធ្វើឲ្យសង្គម ឬគ្រួសារមួយហ្នឹង ប្រកបដោយសុខសន្ថិភាពនៅខាងក្នុងហ្នឹង ដោយផ្ដើមចេញពីការប្រកបដោយសីលធម៌ និងការគោរពទៅលើសេចក្ដីថ្លៃថ្នូទៅលើជីវិតរបស់អ្នកដល់ដទៃ ដោយមិនបៀតបៀនគេ ធ្វើទុក្ខបុកម្នេញគេ។

ទី២ទៀត ដូចខ្ញុំនិយាយអំពីមូលហេតុការដែលពង្រឹងការអនុវត្តច្បាប់ ដែលធ្វើការទាញជនល្មើសចូលក្នុងសំណាញ់នៃច្បាប់ ដើម្បីធានាឲ្យបានថា ជនរងគ្រោះគាត់ទទួលបានយុត្ដិធម៌ ជារឿងដែលសំខាន់មែនទែន។ ការដែលបង្ហាញថាយើងពិតជាបានគាំទ្រ និងការពារដោយសំណាញ់ច្បាប់ ប្រសិនបើយើងរងការបៀតបៀនណាមួយ។

ទី៣ទៀត ពាក់ព័ន្ធជាមួយអនុវត្តច្បាប់ គាត់ត្រូវយល់ដឹងថា ករណីរំលាភផ្ដើមចេញពីការមិនព្រមព្រៀង ដូច្នេះមិនថាគាត់នាមជាប្ដីប្រពន្ធ គូស្នេហ៍ ឬក៏អ្នកស្គាល់គ្នារាប់ឆ្នាំ ឲ្យតែមិនមានការព្រមព្រៀង ហ្នឹងហើយគឺជារំលោភបំពាន។

ទី៤ គឺយើងមិនស្ងៀមស្ងាត់នៅពេលដែលយើងមានរឿងនេះកើតឡើង ពេលខ្លះយើងគិតថា វាអត់ប៉ះគ្រួសារយើងផង ប៉ះគ្រួសាររបស់គេ ហើយពេលខ្លះទៀតយើងគួរធ្វើការបុរេវិនិច្ឆ័យ ឬក៏ការប្រមាណទុកថា ដើរលេងយប់ ប្រហែលជានិយាយអីមិនត្រូវគ្នា ប្រហែលជាស្លៀកពាក់ខើចលើខើចក្រោម ឬផ្សេងៗ។ អញ្ចឹងការធ្វើបុរេវិនិច្ឆ័យដោយមិនមើលលើស្ថានភាពជាក់ស្ដែងវាគឺជារឿងមួយគួតែបញ្ចប់ទៅ។

ឈប់ដាក់បន្ទុកលើជនរងគ្រោះ ប៉ុន្ដែផ្ដល់ការគាំទ្រលើជនរងគ្រោះវិញ ថាតើគាត់ត្រូវការសេវាអី ឬការថែទាំសុខភាពផ្លូវចិត្ត និងផ្លូវកាយយ៉ាងមិច និងសេវាច្បាប់យ៉ាងម៉េច ដើម្បីធានាបានថាគាត់ទទួលសុខដុមរមនាក្នុងនាមជាជនរងគ្រោះ។

យើងស្ងាត់ស្ងៀមនៅពេលណាដែលយើងឃើញមានការបៀតបៀននេះកើតឡើង យើងស្ងាត់ស្ងៀមយើងយល់ឃើញថា គេស្ទាបអ្នកហ្នឹងទេ មិនមែនស្ទាបយើងឯណា គេរំលាភអ្នកនោះទេ មិនមែនរំលាភអីខ្ញុំ អញ្ចឹងបើយើងគិតបែបនេះ យើងបន្ដរួមចំណែកដោយប្រយោល ឬដោយផ្ទាល់ក្នុងការដែលរុញឲ្យការរំលាភបំពានក្លាយទៅជារឿងធម្មតា។

រឿងដែលអាចទទួលយកបាន ដូច្នេះការដែលមិននៅស្ងាត់ស្ងៀម ការដែលមកចូលរួមចំណែកឈឺឆ្អាល និងនិយាយទាំងអស់គ្នាថា យើងមិនអាចទទួលយកបានទេសម្រាប់រឿងទាំងអស់ហ្នឹង វាគឺជារឿងសំខាន់មែនទែននៅពេលដែលយើងទាំងអស់គ្នាចាប់ផ្ដើមមានប្រតិកម្មមិនទទួលយកវាបាន។

មួយចុងក្រោយ គឺជាអប់រំនៅក្នុងសាលា ការអប់រំនៅក្នុងសង្គមទាំងមូលតាមលក្ខណៈផ្ញើសារ និងយុទ្ធនាការផ្សេងៗនៅក្នុងសង្គម ឬបណ្ដាញសង្គមផ្សេងៗ ដែលជារឿងយើងត្រូវការដើម្បីអប់រំ ប្ដូរបរិយាកាសនៃការនិយាយមួយចំនួន ថាទៅប្រាប់កូនស្រីគួរតែធ្វើយ៉ាងម៉េច ក្នុងការទៅប្រាប់ ឬជនដែលប្រពឹត្តិ យើងត្រូវអប់រំយ៉ាងមិច ដើម្បីឲ្យយើងទាំងអស់គ្នាជាអ្នករួមចំណែកក្នុងទប់ស្កាត់រឿងនេះ ជាជាងយើងជាចំណែករុញរឿងនេះកាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។

Q: បងគិតថាតើរដ្ឋាភិបាល និងភាគីពាក់ព័ន្ធមានការរួមចំណែកចំពោះការលុបបំបាត់ការំលោភបំពានផ្លូវភេទលើស្រ្ដីបែបណាខ្លះ?

A: បងគិតថាភាគីពាក់ព័ន្ធគឺយើងទាំងអស់គ្នា មិនត្រឹមតែរដ្ឋាភិបាលទេ យើងជាប្រជាពលរដ្ឋសាមញ្ញត្រូវជាចំណែកមួយ ដូចខ្ញុំបានលើកឡើងពីខាងដើមអញ្ចឹង ចង់ក្លាយជាចំណែកមួយរុញរឿងនេះឲ្យអាក្រក់ ឬចង់ក្លាយជាចំណែកមួយលប់បំបាត់អំពើរំលាភបំពាន ឬហិង្សាលើស្រ្ដី ក្មេងស្រី ឬក៏ដូចក្រុមងាយទទួលរងគ្រោះផ្សេងៗទៀត អញ្ចឹងបើយើងនិយាយតួនាទីរបស់រដ្ឋាភិបាលវិញ គឺលោកមានតួនាទីច្រើនណាស់នៅក្នុងរឿងនេះ។

ទីមួយ គឺការថែរក្សាសុវត្ថិភាពដើម្បីធានាឲ្យបានថា មិនថាខ្ញុំចេញម៉ោងប៉ុន្មាន មិនថាខ្ញុំស្លៀកខោអាវបែបណា មិនថាខ្ញុំចេញយប់ ឬថ្ងៃ គឺធានាបានថា គឺខ្ញុំមានសុវត្ថិភាពក្នុងការរស់នៅដែលយើងតែងតែនិយាយថា ភូមិឃុំមានសុវត្ថិភាព។

ទីពីរ ពាក់ព័ន្ធជាមួយការអនុវត្តច្បាប់ឲ្យបានតឹងរឹង ហើយមិនមែនរដ្ឋាភិបាលទេ ប្រព័ន្ធតុលាការក៏អាចចំណែកក្នុងនេះដែរ ហើយនិងមានគោលដៅមួយចំនួនទៀត ហើយខ្ញុំជឿថាឥឡូវនេះរដ្ឋាភិបាលក៏មានគោលនយោបាយ ក៏មានផែនការយុទ្ធសាស្រ្ត ក៏មានយុទ្ធនាការមួយចំនួនច្រើនក្នុងការអនុវត្ត ការគាំពារដល់ជនរងគ្រោះ និងដាក់ទោសទណ្ឌជនដែលប្រព្រឹត្តតាមរយៈប្រព័ន្ធច្បាប់។

តែយ៉ាងណាមិញ ការពង្រឹងដល់អ្នកអនុវត្តច្បាប់ គឺជារឿងមួយសំខាន់ដែរ ប្រសិនបើច្បាប់មានហើយប៉ុន្ដែអ្នកអនុវត្តខុសពីអ្វីដែលច្បាប់បានចែងឬមិនបានយល់ដឹងពីរឿងនេះ វាក៏ជារឿងមួយដែលយើងគួរគិតគូបន្ថែមទៀតនៅខាងក្នុងហ្នឹងដែរ ពីព្រោះមានអ្នកអនុវត្តហើយ បន្ដវប្បធម៌បន្ទោសលើជនរងគ្រោះដែរ អញ្ចឹងដែរ គឺមួយចំនួន។

មួយទៀត គឺប្រជាពលរដ្ឋសាមញ្ញ និងយើងគ្រប់គ្នានិយាយថាទេ និងស្អប់ខ្ពើមទៅនឹងអំពើទាំងអស់ហ្នឹង អំពីបៀតបៀនរំលាភបំពានហ្នឹងអត់ ឬមួយយើងយល់ថាវាជារឿងធម្មតា ឃើញគេនិយាយលេងសើចអាសអាភាសបៀតបៀនទៅលើអ្នកដទៃ យើងស្ងាត់ស្ងៀមដែរ យើងទទួលយកដែរ ដូច្នេះយើងគឺជាចំណែកមួយនៅក្នុងហ្នឹងដែរហើយ។

បើយើងនិយាយថាទេគ្រប់គ្នាទៅ អ្នកដែលដែលប្រព្រឹត្តក៏លែងហ៊ានក្នុងការញញើតក្នុងការប្រព្រឹត្តដែរ។ ឧទាហរណ៍ថា ប្រសិនជាយើងឃើញនរណាម្នាក់បៀតបៀនផ្លូវភេទគេអ៊ីចឹង ហើយយើងស្ងាត់ដែរ ឬយើងឃើញនរណានិយាយបែបអាសអាភាសទៅលើនរណាម្នាក់ ហើយយើងស្ងាត់ដែរ ឬមួយយើងចូលរួមចំណែកក្នុងការបន្ថែមទៅតាមហ្នឹងដែរ ដូច្នេះរឿងនេះនៅតែបន្ដកើតឡើង ដូច្នេះអញ្ចឹង សរុបមកវិញ ទាល់តែយើងទាំងអស់គ្នាផ្ដើមចេញពីគ្រួសារ ផ្ដើមចេញពីបុគ្គលខ្លួនឯង និយាយថាទេចំពោះការរំលាភបំពាន យើងមិនអាចទទួលយកបាន ដូច្នេះទើបរឿងនេះបញ្ចប់ទៅបាន៕

Voxpop: ទស្សនៈពលរដ្ឋអំពីការបើកប្រទេសឡើងវិញ

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Sun, 21 Nov 2021 04:54:57 +0000

ប្រទេសកម្ពុជាចាប់ផ្តើមមានការរាតត្បាតដោយជំងឺកូវីដ១៩ចាប់តាំងពីដើមឆ្នាំ២០២០មក។ ជាបន្តបន្ទាប់ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានប្រកាសបិទខ្ទប់ និងរិតត្បិតការជួបជុំជាបន្តបន្ទាប់។ កាលពីថ្ងៃទី១ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០២១ រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាបានប្រកាសបើកប្រទេស ដោយបើកឲ្យដំណើរការឡើងវិញគ្រប់វិស័យ បន្ទាប់ស្ថានភាពជំងឺកូវីដ១៩បានធូរស្រាល។

Newsroom Cambodia បានសម្ភាសន៍ប្រជាពលរដ្ឋដែលរស់នៅរាជធានីភ្នំពេញលើការយល់ឃើញរបស់ពួកគាត់អំពីការប្រកាសឲ្យបើកប្រទេសឡើងវិញ។

លោកស្រី ឃាង គីមសួគ៌ អាយុ ២៥ឆ្នាំ ជាអ្នកលក់ដូរនៅផ្សារចាក់អង្រែក្រោម យល់ថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញ ធ្វើឲ្យសេដ្ឋកិច្ចដើរ អ្នកលក់ដូរដូចគាត់ងាយស្រួលប្រកបរបរជាងមុន។

លោកស្រី ឃាង គីមសួគ៌ លើកឡើងថា៖ «សម្រាប់ខ្ញុំ គិតថាវាល្អ ពីព្រោះវាធ្វើឲ្យសេដ្ឋកិច្ចដើរ ហើយបើនិយាយសម្រាប់អ្នករកស៊ីវិញ គឺល្អ ហើយបើកនេះគឺបើកទាំងស្រុង ទាំងអាជីវកម្មផ្សេងៗបើកទាំងអស់គ្នា លើកលែងតែអាជីវកម្មហានិភ័យមួយចំនួនធំ »។

លោកស្រីបន្ថែមថា៖ «ហើយមួយវិញទៀត គេចង់ឲ្យប្រជាពលរដ្ឋយើងរស់ជាមួយនឹងបរិបទកូវីដ គឺទី១ គេឲ្យមនុស្សនឹងចេះការពារខ្លួនឯង រកៗទៅប៉ុន្ដែសំខាន់គាត់ការពារខ្លួនឯងដែលដូចមានវិធានការគេដាក់ចេញហើយៗ គឺ ៣កុំ៣ការពារ អញ្ចឹងក៏វាល្អសម្រាប់កូនក្មេង គាត់អាចមានលទ្ធភាពទៅរៀនបាន ព្រោះថារៀនតាមអនឡាញ រៀនអត់ចេះទេ» ។

លោក គួង ឡុង អាយុ៥០ឆ្នាំ មុខរបរលក់សម្ភារៈជ័រគ្រប់ប្រភេទ នៅជិតផ្សារដេប៉ូទី២ យល់ថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញបានធ្វើឲ្យប្រជាជនមានការងារធ្វើ អាជីវកម្មតូចធំអាចដំណើការឡើងវិញ បើនៅតែបិទប្រទេសទៀត ប្រជាជននៅតែលំបាក គ្មានចំណូល និងការងារគ្មាន គឺប្រជាជនខ្លះត្រូវរស់ក្រោមការឲ្យជំនួយពីរដ្ឋ។

លោក ឡុង លើកឡើង៖ «ការបើកប្រទេសឡើងវិញប្រជាជនទាំងអស់គ្នាមានការងារធ្វើ ទោះបីអាជីវកម្មខ្នាតតូចធំក្ដីក៏គេបើកតាមចិត្តគេអញ្ចឹងទៅ ដោយសារគ្នាបើកបានដូចដើមឡើងវិញ បើបិទតើគ្នាធ្វើអ្វីកើត ហើយអ្វីៗអត់ដំណើរការ ហើយគ្នារស់មិចកើត បើចាំឲ្យគេផ្ដល់ទឹកត្រីទឹកស៊ីអ៊ីវនោះ»។

លោក នៅ វុទ្ធា អាយុ៣៣ឆ្នាំ មុខរបរលក់គ្រឿងរថយន្តគ្រប់ប្រភេទ នៅជិតផ្សារទំនើបស៊ីធីម៉ល បាលើកឡើងថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញនេះ គឺលោកសប្បាយចិត្ត ពីព្រោះលោកអាចប្រកបមុខរបរដូចមុនឡើងវិញ។

លោក វុទ្ធា លើកឡើងថា៖ «ការបើកប្រទេសឡើងវិញទាំងខ្ញុំនិងគេសប្បាយចិត្តដូចតែគ្នា យើងអាចប្រកបរបររកស៊ីទទួលទានធម្មតាដូចមុនវិញ បើអាជីវកម្មដំណើរការយ៉ាងមិញៗ យើងតាមដានទៀត»។

លោកបន្ថែមថា៖ «ចំពោះកូនៗវិញនៅមិនទាន់បណ្ដោយពួកវាទេ យើងចាំមើលគេមើលឯងដែរ ឥឡូវនៅឲ្យរៀនអនឡាញសិន ចាំមើលថាផុតហានិភ័យមែនទែនយើងឲ្យវាទៅសាលាវិញ»។

លោក សេង ស៊ីតូ អាយុ ៣៧ឆ្នាំ មុខរបរ លក់រថយន្តមួយកន្លែង បានបានយោបល់ថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញនេះ គឺល្អ ដែលមិនធ្វើឲ្យជាប់គាំងសេដ្ឋកិច្ចតទៅទៀត ហើយមនុស្សប្រកបមុខរបរតាមបែបគន្លងថ្មី ពោលគឺចេះការពារខ្លួនឯង។

លោក ស៊ីតូ លើកឡើងថា៖ «ការបើកប្រទេសឡើងវិញគីទី១គឺអត់គាំងសេដ្ឋកិច្ច ទី២មនុស្សចេះប្រយ័ត្នរៀងខ្លួនៗ ៣កុំ៣ការពារ គឺពេលបើកប្រទេសគឺមានមនុស្សចូលទិញឡានគាត់ ហើយគេយកលុយនឹងទៅចាយវាយទៅហាងស៊ីចុក ហើយហាងលក់ដាច់ ហើយហាងនោះ យកលុយទៅចាយបន្ដ អញ្ចឹងសេដ្ឋកិច្ចល្អ ប្រជាជនរកបាន»។

អ្នកស្រី ប៊ន់ ស៊ីវអៀង អាយុ៣៩ឆ្នាំ មុខរបរ លក់ដូរនៅជិត ផ្សារអូរឬស្សី បានមានប្រសាសន៍ថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញគឺអាចឲ្យគាត់អាចរកស៊ីងាយស្រួលនិងលក់ដាច់ជាងមុន ហើយការទំនាក់ទំនងគ្នាមានភាពស្និទ្ធស្នាលជាងមុខ ដើរលេងកំសាន្ដដោយគ្មានបំរាមគោចរ ប៉ុន្ដែគាត់មិនភ្លេចវិធានការ៣កុំ ៣ការពារ នោះទេ។

អ្នកស្រី ស៊ីវអៀង បានលើកឡើងថា ពាក់ព័ន្ធការបើកប្រទេសឡើងវិញនេះ គឺល្អ ល្អក្នុងការរកស៊ីលក់ដូរក៏ដាច់ ល្អក្នុងការប្រាស្រ័យទាក់ទងគ្នា បើបិទប្រទេសគេឃាំងយើងឲ្យនៅផ្ទះលក់ដូររកស៊ីអត់កើត ហើយសេដ្ឋកិច្ចធ្លាក់ចុះ។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា ការបើកប្រទេសឡើងវិញ យើងចង់ទៅណាមកណាយើងទៅបាន ហើយយើងទៅណាក៏ដោយត្រូវកុំភ្លេច ៣កុំ៣ការពារ។

អ្នកស្រី សៀវ នី លក់ផលិតផលអាហារប៉ប៉ន និងបើកសាឡនមួយកន្លែង យល់ថា ការបើកប្រទេសឡើងគឺល្អ អាចជួបជុំបងប្អូនបាន និងចង់ទៅណាក៏បានងាយស្រួល ។

អ្នកស្រី នី បានលើកឡើងថា៖ «ពេលបើកប្រទេសឡើងវិញគឺល្អ ព្រោះមនុស្សម្នាក់ៗមិននៅតែក្នុងផ្ទះ ផ្លូវថ្នល់គ្មានអ្នកដើរ ស្ងាត់ដូចខ្មោចលង។ យើងអាចជួបជុំបងប្អូនបាន ដូចខ្ញុំចង់ទៅបងប្អូនខ្ញុំក៏បាន ណាមួយគ្មានបំរាមគោចរផាកពិន័យទៀត។ ចំពោះមុខរបរគាត់ក៏រកបានជាងមុនពេលបើកប្រទេសមក។ ខ្ញុំក៏អនុញ្ញាតឲ្យកូនខ្ញុំទៅរៀននៅសាលាដែរ ប៉ុន្ដែខ្ញុំតែងតែផ្ដាំកូនខ្ញុំកុំភ្លេច ៣កុំ៣ការពារ»៕

ក្រសួងការបរទេសកម្ពុជាសម្រេចផ្ដល់ទិដ្ឋាការទេសចរណ៍ឡើងវិញ

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Sun, 24 Oct 2021 09:52:55 +0000

ក្រសួងការបរទេសកម្ពុជាបានបើកឱ្យមានការផ្តល់ឡើងវិញនូវទិដ្ឋាការទេសចរណ៍ដើម្បីទទួលភ្ញៀវបរទេស និងទេសចរណ៍ទូទៅ និងដាក់ឱ្យដំណើរការឡើងវិញនូវគោលការណ៍លើកលែងទិដ្ឋាការ និងការធ្វើចត្ដាឡីស័កស្របតាមគន្លងប្រក្រតីភាពថ្មី។

យោងតាមលិខិតរបស់ក្រសួងការបរទេសកម្ពុជាចេញកាលពីថ្ងៃទី២០ ខែតុលា ជម្រាបជូនអគ្គកុងស៊ុល និងកុងស៊ុលកិត្តិយសនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជាប្រចាំនៅបរទេស បញ្ជាក់ថា ដោយសារការវិវឌ្ឍកាន់តែប្រសើរឡើងនៃស្ថានភាពទប់ទល់នឹងជំងឺកូវីដ១៩ រាជរដ្ឋាភិបាលបានសម្រេចកែសម្រួលគោលការណ៍នៃការផ្ដល់ទិដ្ឋាការ និងរបបនៃការធ្វើចត្ដាឡីស័ក សម្រាប់អ្នកដំណើរមកកម្ពុជា។

ក្នុងលិខិតនោះបន្ថែមថា កម្ពុជាសម្រេចបើកឲ្យមានការផ្ដល់ឡើងវិញនូវទិដ្ឋាការទេសចរណ៍បរទេស និងភ្ញៀវទេសចរណ៍ទូទៅឡើងវិញ និង ដាក់ឲ្យដំណើរការឡើងវិញនូវគោលការណ៍លើកលែងទិដ្ឋាការ ។ ដាក់ដំណើរការឡើងវិញនូវការស្នើសុំទិដ្ឋាការតាមប្រព័ន្ធអេឡិចត្រូវនិច ប៉ុន្ដែនៅបន្ដផ្អាកការផ្ដល់ទិដ្ឋាការនៅពេលមកដល់។ កែសម្រួលលក្ខខណ្ឌធ្វើដំណើរ និងការធ្វើចត្តាឡីស័កនៅកម្ពុជា សម្រាប់អ្នកដំណើរចូលមកកម្ពុជា ស្របតាមគន្លងប្រក្រតីភាពថ្មី តាមការអនុវត្តវិធានការសុខាភិបាល។

គិតត្រឹមថ្ងៃទី២៤ ខែ តុលា ឆ្នាំ២០២១នេះ កម្ពុជាមានករណីឆ្លងជំងឺកូវីដសរុបចំនួន១១៧,៧៧២ អ្នកជាសះស្បើយចំនួន១១២,៩៧៧ និងមានករណីស្លាប់បាត់បង់ជីវិតចំនួន២,៧៣៤នាក់៕

ក្រសួងទេសចរណ៍ប្រកាសការអនុវត្តផែនការមេអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ខេត្តសៀមរាប ២០២១-២០៣៥

សេង ម៉េងហេង (Seng Mengheng) — Sun, 24 Oct 2021 09:38:48 +0000

ក្រសួងទេសចរណ៍បានរៀបចំពិធីប្រកាសជាផ្លូវការដាក់ឲ្យអនុវត្តផែនការមេ អភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ខេត្តសៀមរាប ឆ្នាំ២០២១-២០៣៥ នៅសប្តាហ៍ក្រោយ ដែលត្រូវបានរំពឹងថា ផែនការមេនេះនឹងជួយធ្វើឱ្យខេត្តសៀមរាប និងតំបន់នៅជុំវិញក្លាយជាគោលដៅទេសចរណ៍ប្រកបដោយគុណភាព ដែលទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរកាន់តែច្រើន។

យោងតាមសេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានរបស់ក្រសួងទេសចរណ៍ចេញនៅថ្ងៃទី២០ ខែតុលា បញ្ជាក់ថា ក្រសួងទេសចរណ៍បានរៀបចំពិធីប្រកាសឱ្យអនុវត្តផែនការមេអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ខេត្តសៀមរាប ឆ្នាំ២០២១-២០៣៥ តាមប្រព័ន្ធអនឡាញ។ ការប្រកាសឲ្យអនុវត្តនេះធ្វើឡើងបន្ទាប់ពីរដ្ឋាភិបាលបានធ្វើការជាច្រើនខែដើម្បីសម្រេចបានផែនការមេ អភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ខេត្តសៀមរាប ឆ្នាំ២០២១-២០៣៥ នេះ ហើយត្រូវបានរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាអនុម័តកាលពីថ្ងៃទី ៣០ ខែមីនា ឆ្នាំ២០២១។ នេះបើតាមសេចក្តីប្រកាសព័ត៌មានដដែល។

ផែនការមេនេះត្រូវបានចូលរួមចំណែកយ៉ាងច្រើនក្នុងការជួយលើកស្ទួយវិស័យទេសចរណ៍ក្នុងខេត្តសៀមរាប តាមរយៈការអនុវត្តនូវយុទ្ធសាស្ត្រមួយចំនួនដូចជា ការអភិវឌ្ឍតំបន់ទេសចរណ៍អាទិភាពក្នុងខេត្ត ការអភិវឌ្ឍផលិតផលទេសចរណ៍ថ្មី ការផ្សព្វផ្សាយ និងទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរ ការពង្រឹងគុណភាព និងនិរន្តរភាព ការគ្រប់គ្រងបរិស្ថាន ការអភិវឌ្ឍហេដ្ឋារចនាសម្ព័ន្ធ និងពង្រីកការតភ្ជាប់គាំទ្រវិស័យទេសចរណ៍ និងការពង្រឹងអភិបាលកិច្ចសម្រាប់ទ្រទ្រង់ការអភិវឌ្ឍវិស័យទេសចរណ៍ខេត្តនេះ។

ទន្ទឹមនឹងនេះគោលបំណងយុទ្ធសាស្រ្តដែលនឹងដាក់ចេញដោយផែនការមេអភិវឌ្ឍន៍ទេសចរណ៍ខេត្តសៀមរាប ២០២១-២០៣៥ មានចំនួន ៣ ដែលបំពេញឲ្យទាល់តែបាន គឺ ទេសចរណ៍ប្រកបដោយគុណភាពខ្ពស់ ទេសចរណ៍ឆ្លាត និងទេសចរណ៍អភិរក្សធនធានវប្បធម៌ និងបរិស្ថានធម្មជាតិ។

កន្លងមកក្រសួងទេសចរណ៍បានលើកឡើងថា តាមរយៈផែនការមេនេះ ខេត្តសៀមរាបរំពឹងនឹងអាចទាក់ទាញបានភ្ញៀវទេសចរជាតិបាន ១០,៩ លាននាក់នៅឆ្នាំ ២០២៣ និងភ្ញៀវទេសចរអន្តរជាតិ ៧,៥ លាននាក់នៅឆ្នាំ ២០២៥។ តាមរយៈនេះ រដ្ឋាភិបាលក៏មានចក្ខុវិស័យបង្កើតការងារឱ្យបាន ៩៤ ម៉ឺននាក់ និងប្រាក់ចំណូលហូរចូលក្នុងចរន្តសេដ្ឋកិច្ចខេត្តសៀមរាបប្រមាណ ៦ ពាន់លានដុល្លារ។

បើតាមរបាយការណ៍ក្រសួងទេសចរណ៍ ការរីករាលដាលនៃជំងឺកូវីដ១៩ បានធ្វើឱ្យប្រាក់ចំណូលពីវិស័យទេសចរអន្តរជាតិរបស់កម្ពុជា ក្នុងឆ្នាំ ២០២០ ធ្លាក់ចុះជិត ៨០ភាគរយ បានចំណូលត្រឹមតែជាង ១ពាន់លានដុល្លារប៉ុណ្ណោះ៕