ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) – Newsroom Cambodia

ប្រជាជនខ្មែរមួយចំនួននៅតែបន្តបោះចោលសំរាមតាមទីសាធារណៈ

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Thu, 12 Nov 2020 07:46:09 +0000

(ភ្នំពេញ)៖ នៅម៉ោងប្រមាណជា៣រសៀល ខណៈខ្យល់នៅរដូវរំហើយកំពុងតែបក់រសៀកៗ លោក សុខ ពៅ ដែលមានវ័យ៥១ឆ្នាំ កំពុងឈរស្រូបយកខ្យល់អាកាសនៅខាងមុខមាត់ទន្លេក្នុងខណ្ឌជ្រោយចង្វារ រាជធានីភ្នំពេញ។ ទន្ទឹមនឹងខ្យល់កំពុងបក់ គេក៏ឃើញសំរាមថង់ប្លាស្ទិក និង សំណល់ចំណីអាហារផ្សេងៗដែលត្រូវបានគេបោះចោលតាមសួនច្បារជ្រោយចង្វារ និងទីកន្លែងអង្គុយនៅទីនោះរាយប៉ាយដោយកន្លែង។

លោក សុខ ពៅ អ្នកបម្រើការងារនៅឯព្រលានយន្តហោះ ប្រាប់ Newsroom Cambodia នៅថ្ងៃទី២៧ ខែតុលាថា ជាយូរៗប្រមាណ២អាទិត្យម្តង ទើបលោកមកលម្ហែរកាយនៅខាងមុខមាត់ទន្លេជ្រោយចង្វារនេះ ប៉ុន្តែលោកថា លោកតែងរងការរំខានដោយសារសំរាមតាមដងដែលត្រូវបានប្រជាពលរដ្ឋបោះចោល។ លោកបន្តថា សំរាមដែលត្រូវបានបោះចោលទាំងនោះធ្វើឲ្យខូចសោភ័ណភាពទីក្រុង និងទេសចរណ៍។

«បើនិយាយពីសំរាមប្រជាពលរដ្ឋយើងគាត់អត់ទាន់យល់ដឹងអ្វីដែលហៅថាការចោលសំរាមប៉ះពាល់ដល់មនុស្សទូទៅទេ»។

លោក សុខ ពៅ បន្ថែមថា បច្ចុប្បន្នសាលារាជធានីភ្នំពេញបានដាក់ធុងសំរាមស្ទើរគ្រប់កន្លែង ប៉ុន្តែប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួននៅតែមិនបានយកចិត្តទុកដាក់។

«ជាទម្លាប់អាក្រក់មិនអាចទទួលយកបាន»។

កញ្ញា ឆម សុខឡេង និស្សិតឆ្នាំទី២ នៅសកលវិទ្យាល័យជាតិគ្រប់គ្រង លើកឡើងថា ការណ៍ដែលប្រជាពលរដ្ឋមួយចំនួននៅតែបន្តបោះចោលសំរាមក្រៅធុង និងតាមទីសាធារណៈ គឺជាគំរូអាក្រក់ និងធ្វើឲ្យប៉ះពាល់ដល់អ្នកធ្វើដំណើរ។

«ចង់អោយពួកគាត់ចូលរួមពេលញ៉ាំអីហើយ យកអស់ហ្នឹងទៅចោលនៅធុងសំរាម»។

និស្សិតវ័យ១៩ឆ្នាំរូបនេះបន្ថែមថា កញ្ញាចង់ឲ្យក្រសួងដាក់ពិន័យ និងពិន័យ លើជនណាដែលបោះចោលសំរាមក្រៅធុង។

អ្នកស្រី ចេត ស្រីមុំ អាយុ២២ឆ្នាំ អ្នករែកនំបញ្ចុកលក់តាមសួនច្បារមាត់ទន្លេជ្រោយចង្វារបានរៀបរាប់ពីស្ថានភាពអ្នកដែលធ្លាប់ទិញនំបញ្ចុកគាត់ប្រាប់ Newsroom Cambodiaថា

អ្នកស្រីតែងប្រាប់អ្នកដែលញ៉ាំនំបញ្ចុករបស់អ្នកស្រីឱ្យទុកដាក់ចាននៅមួយកន្លែងដើម្បីអ្នកស្រីអាចប្រមូលយកទៅដាក់ធុងសំរាម និងតែងប្រាប់អ្នរស់នៅ និងធ្វើដំណើរទីនោះកុំចោលសំរាមក្នុងទឹក។ អ្នកស្រីបន្ថែមថា ការចោលសំរាមនៅតាមសួនសាធារណៈ គឺជាគំរូអាក្រក់ ក្នុងសង្គម។

«អ្នកខ្លះស្ដាប់យើង អ្នកខ្លះអត់ស្ដាប់យើងទេ គាត់ទទឹងទទែង ជួនកាលនោះបោះនៅតាមនេះ [សួនច្បារ] ពេលខ្លះខ្ញុំមើលឃើញថាសំរាមមិនទាន់ចូលទៅក្នុងទន្លេអីចឹង ខ្ញុំចុះទៅរើស»។

លោក ម៉ៅ ប៊ុនថា ចៅសង្កាត់ជ្រោយចង្វារ ផ្ដល់បទសម្ភាសន៍ដល់ Newsroom Cambodia ថា ការបោះចោលសំរាមរបស់ប្រជាជននៅតាមទីសាធារណៈ ពិសេសនៅសួនអង្គុយលេង នៅតែ បន្តមានដោយសារតែការអប់រំរបស់ពួកគាត់នៅមានកម្រិត។ លោកថា ខាងសង្កាត់ ក៏ដូចជាភាគីពាក់ព័ន្ធបានខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្នះខ្នែងដើម្បីចូលរួមដោះស្រាយបញ្ហានេះ។

«រាល់ថ្ងៃនេះ ពួកអ៊ុំ ក៏ដូចជាភាគីពាក់ព័ន្ធបានជំរុញឲ្យមានការបញ្ជ្រៀបចំណេះដឹងទាក់ទងនឹងការទុកដាក់កាកសំណល់ទៅកាន់ប្រជាពលរដ្ឋយ៉ាងផុសផុល តែយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនអាចដោះស្រាយអស់ភ្លាមៗដែរ ព្រោះការអប់រំរបស់ប្រជាពលរដ្ឋយើងនៅមានកម្រិត នៅត្រូវការពេលបន្ដទៀត»។

លោកបន្ថែមថា ខាងសង្កាត់ និងអាជ្ញាធរពាក់ព័ន្ធក៏នៅតែបន្ដប្រឹងប្រែង ក្នុងការចុះអប់រំប្រជាពលរដ្ឋឲ្យយល់ដឹង និងចូលរួមដោះស្រាយបញ្ហាសំរាមទាំងអស់គ្នា។

នៅកម្ពុជា ក្នុងមួយថ្ងៃមានសំរាមជាងមួយម៉ឺនតោន ក្នុងនោះសំណល់ប្លាស្ទិកមានប្រមាណជា២០ភាគរយ។ ចំណែកនៅរាជធានីភ្នំពេញ ក្នុងមួយថ្ងៃមានសំរាមជិត៣ពាន់តោន ដោយជិត២០ភាគរយជាសំណល់ប្លាស្ទិក។ នេះបើតាមរបាយការណ៍របស់ក្រសួងបរិស្ថាន។

ប្លាស្ទិកត្រូវបានរកឃើញថា ធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន ប៉ះពាល់ដល់សេដ្ឋកិច្ច ប៉ះពាល់ដល់សុខភាពរបស់មនុស្ស ដូចជា បណ្តាលឱ្យកើតមានជំងឺមហារីក ពិការភាពពីកំណើត ភាពចុះខ្សោយនៃប្រព័ន្ធភាពសាំ ជំងឺរលាកពោះវៀន និងជំងឺផ្លូវដង្ហើម ជាដើម។ បើតាមគេហទំព័ររបស់កម្មវិធីអភិវឌ្ឍន៍សហប្រជាជាតិ ហៅកាត់ថា UNDP បង្ហាញថា នៅភ្នំពេញ ថង់ប្លាស្ទិកប្រហែល១០លានថង់ត្រូវបានប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃ៕

ប្រជានេសាទនៅភ្នំពេញត្អូញត្អែរពីបញ្ហាជីវភាពដោយសារផលនេសាទធ្លាក់ចុះ

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Wed, 28 Oct 2020 06:30:45 +0000

វេលាម៉ោងជិត២រសៀល ខណៈមេឃងងឹតកលភ្លៀងផង អ្នកស្រី លី ឌីវា អ្នកនេសាទម្នាក់កំពុងរើសម្បកកំប៉ុងលក់ឲ្យអ្នកទិញអេតចាយ នៅខាងមុខផ្ទះប្រក់ថង់ប្លាស្ទិក ដែលនៅក្បែរសណ្ឋាគារសុខាភ្នំពេញ ក្នុងភូមិចុងកោះ រាជធានីភ្នំពេញ។

អ្នកស្រី លី ឌីវា ដែលមានវ័យ៣១ឆ្នាំ ប្រាប់ Newsroom Cambodia នៅថ្ងៃទី១៩ ខែតុលាថា គ្រួសារអ្នកស្រី មានសមាជិក៦នាក់ ដោយប្រកបរបរនេសាទដើម្បីចិញ្ចឹមជីវិត។ និយាយបណ្តើរ រៀបរាប់ពីការខ្វះខាតជីវភាពដោយសារប្រាក់ចំណូលពីនេសាទកាន់តែតិចដោយទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនបណ្តើរថា ទឹកទន្លេក្នុងពេលបច្ចុប្បន្នឡើងចុះៗ ធ្វើឲ្យអ្នកស្រីពិបាកនិងរកត្រី ហើយថា ពេលខ្លះដាក់មងបានត្រី១-២ យកលក់បានលុយ១ម៉ឺន ទៅ២ម៉ឺនរៀល ដើម្បីផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារ។

អ្នកស្រីបន្ថែមថា មូលហេតុនៃការរកត្រីមិនបាន និងធ្លាក់ចុះខ្លាំង គឺដោយសារអាកាសធាតុប្រែប្រួលខ្លាំង ភ្លៀងរាល់ថ្ងៃ និងដោយសារមានការបិទទឹកពីប្រទេសលើទន្លេមេគង្គ ព្រមទាំងសំរាមប្លាស្ទិកផ្សេងៗ។

«ណាមួយទឹកត្រូវបានគេបិតពីខាងលើដោយសម្រាប់ផលិតចេញជាកម្លាំងអគ្គិសនីទើបធ្វើអោយទឹកមិនសូវឡើងជាហេតុធ្វើឲ្យផលនេសាទធ្លាក់ចុះ»។

អ្នកស្រីបានបន្តពីបញ្ហាសំរាមថា៖ «ពេលយើងដាក់មងម្តងៗវាជាប់ថង់ច្រើន ដែលជាថង់ចំណីអាហារដែលគេបោះចោលក្នុងទន្លេ វាជាប់តែអានឹង យើងហត់នឹងដោះវាណាស់»។

អ្នកស្រី លី ឌីវា ជាអ្នកនេសាទមួយរូប ក្នុងចំណោមអ្នកនេសាទជាច្រើនទៀត ដែលបានបង្ហាញក្តីបារម្ភអំពីបញ្ហាជីវភាពគ្រួសារ និងត្អូញត្អែរពីការជួបប្រទះផលលំបាកនៃការនេសាទនៅឆ្នាំនេះ ដោយសារបញ្ហាទឹកទន្លេ និងអាកាសធាតុប្រែប្រួល។

ចំណែកលោក សុះ រ៉សាត ដែលមានអាយុ៣៨ឆ្នាំ កំពុងអង្គុយលើទូកលុញកន្ទក់សម្រាប់ធ្វើជានុយត្រី នៅភូមិចុងកោះ សង្កាត់ជ្រោយចង្វារ ខណ្ឌជ្រោយចង្វារ រាជធានីភ្នំពេញ ប្រាប់ថា លោកបានមករស់នៅ និងប្រកបរបរជាអ្នកនេសាទតាំងពីអាយុ១១ឆ្នាំមកម្ល៉េះ។ លោកបន្តថា ពីមុនលោករកចំណូលបាន៤ម៉ឺនរៀលក្នុងមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែលោកថា បច្ចុប្បន្នលោករកចំណូលបានត្រឹមតែ១ម៉ឺន ទៅ២ម៉ឺនរៀលប៉ុណ្ណោះ ដោយសារបណ្ដាលមកពីភ្លៀងទឹកជន់ខុសរដូវឡើងដោយបង្ខំ។

«ប្រសិនបើទឹកឡើងដោយធម្មជាតិ វាអាចរកត្រីបានជាងមុន ដល់ពេលជន់ទឹកភ្លៀងបាត់ត្រីបាត់អីអស់»។

មិនមែនតែអ្នកស្រី ឌី លីវា និងលោក សុះ រ៉សាត នោះទេដែល ត្អូញត្អែរពីផលលំបាកនៃការថយចុះផលនេសាទឆ្នាំនេះដោយសារបញ្ហាទឹកទន្លេ និងអាកាសធាតុប្រែប្រួល ចំណែកលោក ពូក គ្រី អាយុ៣១ឆ្នាំ ដែលមានមុខរបរជាអ្នកនេសាទដែរនោះក៏បានលើកឡើងដែរថា នៅឆ្នាំនេះទឹកតូច ដូច្នេះហើយការនេសាទត្រីរបស់លោកមិនសូវបានផលនោះទេ។

លោកនិយាយថា៖ «ឆ្នាំហ្នឹងកំសត់ជាងរាល់ឆ្នាំ រាល់ឆ្នាំគ្រាន់តិច តែឆ្នាំនេះទឹកវាតូច ទឹកវាឡើងបានតិច ទឹកវាតូចវាអត់សូវមានត្រីទេ តែទឹកធំទៅ ត្រីវាចេញពីបឹងពីអីមកខ្លះ»។

លោកបន្ថែមថា ក្នុងមួយថ្ងៃៗបើដូចពេលមុនៗ លោកអាចរកចំណូលបានពី៥ម៉ឺន ទៅ៨ម៉ឺនរៀល ប៉ុន្តែឥលូវលោកថារកមិនបានដូចមុននោះទេ។

លោក វេង សាខុន រដ្ឋមន្រ្តីក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ ប្រាប់ Newsroom Cambodia ថា មូលហេតុដែលផលនេសាទធ្លាក់ចុះគឺដោយសារទន្លេមេគង្គទឹកតូច ជាហេតុធ្វើឲ្យទិន្នផលត្រីតិចនៅឆ្នាំនេះ។ លោកបន្តថា ត្រីនាំចូលពីប្រទេសជិតខាង ក៏ដូចជាប្រទេសអូស្ត្រាលី និងអាឡាស្កា ជាមធ្យមមាន១០២,០០០តោន ទៅ១០៤,០០0តោនក្នុងមួយឆ្នាំៗ។

លោកថ្លែងថា៖ «ត្រីក្នុងស្រុកមិនអាចផ្គត់ផ្គង់គ្រប់ទេ ខាងក្រសួងកំពុងជំរុញលើការចិញ្ចឹម។ បើបាន៤០០ពាន់តោន-៥០០ពាន់តោន គឺធានាលើការផ្គត់ផ្គង់ក្នុងស្រុកគ្រប់គ្រាន់»។

លោក ហែម ឧត្តម ជាអ្នកពិគ្រោះយោបល់ឯករាជ្យផ្នែកអភិបាលកិច្ចធនធានធម្មជាតិបានប្រាប់ Newsroom Cambodia ថា ពាក់ព័ន្ធនឹងបញ្ហានៃការលើកឡើងរបស់ប្រជានេសាទដែលរកត្រីមិនបាន អាចបណ្ដាលមកពីចំនួនអ្នកនេសាទកើនឡើង ការប្រែប្រួលនៃលំហូរទន្លេ ឬក៏ប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីទន្លេមានការផ្លាស់ប្ដូរ និងការប្រើប្រាស់ទឹកក្នុងការទាញយកថាមពលអគ្គីសនីដើម្បីរក្សាទឹកទុកក្នុងទំនប់វារីអគ្គីសនីតាមបរិមាណដែលត្រូវការ និងការនេសាទខុសច្បាប់ជាដើម។

លោកបញ្ជាក់ថា៖ «មូលហេតុដែលទឹកតូចបណ្ដាលឱ្យប្រជានេសាទរកត្រីមិនបាន ដោយសារតែមានការពាក់ព័ន្ធជាមួយហ្នឹងការប្រើប្រាស់ទឹកក្នុងការទាញយកថាមពលអគ្គីសនីដើម្បីរក្សាទឹកទុកក្នុងទំនប់វារីអគ្គីសនីតាមបរិមាណដែលត្រូវការ»។

លោកបញ្ជាក់ថា៖ «ការនេសាទមួយចំនួនធ្វើឲ្យបាត់បង់នូវប្រភេទត្រីសំខាន់ ដូចជាប្រភេទត្រី ប៉ាវ៉ា ត្រីប៉ាសេអ៊ី ត្រីត្រសក់ ត្រីក្របី ចំណែកត្រីដែលនៅសល់ក៏ពិបាករស់ដែរដោយសារផលប៉ះពាល់នៃការប្រែប្រួលនៃបរិស្ថានទន្លេផង និងសកម្មភាពបំពុលទន្លេដូចជា ការចោលនៃសំរាមប្លាស្ទិក រោងចក្រឧស្សាហកម្មមួយចំនួនបង្ហូរកាកសំណល់ សារធាតុគីមីក៏ជាកត្តារួមចំណែកផងដែរ»។

លោកបន្ថែមថា ប្រសិនបើរដ្ឋាភិបាលគិតទៅលើគោលនយោបាយអភិវឌ្ឍម៉ាក្រូសេដ្ឋកិច្ចដែលផ្ដោតលើវិស័យឧស្សាហកម្មខ្នាតធំ ដូចជារោងចក្រថាមពល ទំនប់វារីអគ្គិសនី ប្រព័ន្ធសេដ្ឋកិច្ចពិសេស ប៉ុន្តែធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ការនេសាទរបស់ពួកគាត់ រដ្ឋាភិបាលគួរតែពិចារណាទៅលើមីក្រូសេដ្ឋកិច្ច ដោយរក្សានូវអ្វីដែលមានស្រាប់។

លោកថា៖ «គួរតែកុំយកការអភិវឌ្ឍមួយមកជំនួសអាមួយ គួរតែសាងសង់អ្វីមួយពីលើអ្វីមួយផ្សេងទៀត។ យើងគួរតែសម្រួលដល់អ្នកនេសាទឱ្យមានផលិតភាព និងផលិតផលច្រើនជាងមុន មានភាពទំនើប និងស្តង់ដារខ្ពស់ជាងមុន ដើម្បីទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយទីផ្សារ ជាជាងធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ពួកគាត់»៕

ជនជាតិចិនជាសះស្បើយហើយពីកូវីដ ១៩ ខណៈពុំមានករណីឆ្លងថ្មី

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Tue, 06 Oct 2020 08:26:30 +0000

ក្រសួងសុខាភិបាល បានប្រកាសថា ជនជាតិចិនដែលមានវ័យ២៨ឆ្នាំ បានជាសះស្បើយហើយពីជំងឺកូវីដ ១៩ និងពុំមានករណីឆ្លងថ្មីទៀតទេ គិតត្រឹមថ្ងៃទី៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០នេះ។

ជនជាតិរូបនេះត្រូវបានគេអនុញ្ញាតឲ្យចេញពីមន្ទីរពេទ្យចាក់អង្រែ រាជធានីភ្នំពេញ បន្ទាប់ពីទទួលលទ្ធផលតេស្តអវិជ្ជមាននៃវីរុសកូវីដ ១៩ ចំនួន២ដង។ នេះយោងតាមក្រសួងសុខាភិបាល។

សេចក្តីប្រកាសក្រសួងសុខាភិបាល ក៏បានបញ្ជាក់ថា បុរសជនជាតិចិននេះ ជាអ្នកធ្វើដំណើរមកពីហ្វីលីពីន ដោយបន្តជើងយន្តហោះហើរនៅប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង មុនមកដល់កម្ពុជា នៅថ្ងៃទី២៧ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ ២០២០។

គួររំលឹកដែលថាគិតត្រឹថ្ងៃទី៦ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០នេះ ចំនួនអ្នកជាសះស្បើយនៃជំងឺកូវីត ១៩ សរុប ២៧៦នាក់ និងកំពុងព្យាបាលចំនួន៤នាក់៕

ក្រុមមកពីវិទ្យាស្ថានជាតិពហុបច្ចេកទេសកម្ពុជា ឈ្នះការប្រកួតរ៉ូបូត ថ្នាក់ជាតិលើកទី៧

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Mon, 05 Oct 2020 03:03:13 +0000

ក្រុម NPIC02 មកពីវិទ្យាស្ថានជាតិពហុបច្ចេកទេសកម្ពុជា បានឈ្នះការប្រកួតនៅវគ្គផ្តាច់ព្រាត់ក្នុងកម្មវិធីការប្រកួតប្រជែងរ៉ូបូត ថ្នាក់ជាតិលើកទី៧ កាលពីថ្ងៃសៅរ៍ ទី០៣ ខែតុលា ឆ្នាំ២០២០នេះ។

ក្រុម NPIC02 ក៏ទទួលប្រាក់រង្វាន់ ចំនួន១លាន ពីរសែនរៀលផងដែរ ហើយក្រុមដែលឈ្នះនេះនឹងត្រូវតំណាងប្រទេសកម្ពុជាទៅប្រកួតនៅប្រទេសហ្វីជី ជាបន្តទៀត។

កម្មវិធីការប្រកួតប្រជែងរ៉ូបូតថ្នាក់នេះបានប្រព្រឹត្តិទៅឡើងវិញ ក្រោយពីបានពន្យាពេល ដោយសារវីរុសកូវីដ ១៩។

គួរអោយដឹងដែរថា សម្រាប់ឆ្នាំនេះ វិញ្ញាសារនៃការប្រកួតគឺ រ៉ូបូតបាល់ឱប ដែលក្រុមទាំងអស់ត្រូវផលិតរ៉ូបូតចំនួនពីរ ដើម្បីចាប់បោះ ទទួល ដាក់ និងទាត់បាល់ឱបអោយចូលទី។ រីឯរយៈពេលនៃការប្រកួត គឺមាន៣នាទី៕

អាល្លឺម៉ង់ផ្តល់ជំនួយ៧លានអឺរ៉ូប្រយុទ្ធប្រឆាំងផលប៉ះពាល់នៃកូវីដ ១៩ នៅកម្ពុជា

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Fri, 02 Oct 2020 03:25:18 +0000

ស្ថានទូតអាល្លឺម៉ង់ បានប្រកាសកាលពីថ្ងៃទី៣០ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០២០ថា បានសម្រេចផ្តល់ជំនួយជាថវិកាចំនួន ៧លានអឺរ៉ូបន្ថែមទៀត ដល់ការឆ្លើយតបនឹងផលប៉ះពាល់នៃជំងឺកូវីដ ១៩ ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។

នៅក្នុងនោះ ថវិកាចំនួន៦លានអឺរ៉ូដែលជាការផ្តល់ហិរញ្ញប្បទានថ្មី នឹងត្រូវដាក់អោយប្រើប្រាស់ទៅក្នុងកម្មវិធីអត្តសញ្ញាណកម្មគ្រួសារក្រីក្រ ជាពិសេសការផ្ទេរសាច់ប្រាក់របស់រដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាដល់ជនក្រីក្រ។

ចំណែកថវិកា១លានអឺរ៉ូទៀត នឹងត្រូវបានប្រើប្រាស់ក្នុងការគាំទ្រដល់ក្រសួងសុខាភិបាលជាជំនួយបច្ចេកទេស។ នេះយោងតាមការប្រកាសរបស់ស្ថានទូតអាល្លឺម៉ង់នៅកម្ពុជាតាម Twitter។

សេចក្តីប្រកាសនោះបាននិយាយថាជំនួយនេះមានគោលបំណងសម្រាប់យុទ្ធនាកាលើកកម្ពស់ការយល់ដឹង វិធានការអនាម័យ ការបង្កើតមន្ទីរពិសោធន៍បង្អែកទី២ និងសម្រាប់ការព្យាបាលបន្ទាន់។

គួរបញ្ជាក់ដែរថា គិតត្រឹមថ្ងៃទី២ខែតុលាឆ្នាំ២០២០នេះ ប្រទេសកម្ពុជាបានព្យាបាលអ្នកជំងឺកូវីដ ១៩ ជាសះស្បើយសរុបចំនួន២៧៤នាក់ និងកំពុងព្យាបាលនៅឯមន្ទីរពេទ្យចំនួន៣នាក់៕

បុរសម្នាក់ធ្វើក្រមាពណ៌ឥន្ទធនូដើម្បីលើកកម្ពស់សិទ្ធិអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Wed, 23 Sep 2020 05:21:04 +0000

អ្នកស្រី ផេង សាញ់ បានដឹងថាគាត់មានចរិកជាក្មេងប្រុសតាំងតែពីគាត់មានអាយុប្រហែល៦ឆ្នាំមកម្ល៉េះ ក៏ប៉ុន្តែដោយសារការរើសអើងខ្លាំងនាពេលនោះ គាត់មិនបានប្រាប់នរណាគេទេ។

ក្រមាមានពណ៌ជាឥន្ទធនូ រូបភាពដោយ៖ Sivyingcheav Chhour

ឈានដល់ក្នុងវ័យ៦៨ឆ្នាំហើយ ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះ ការរើសអើងនេះនៅតែមានបន្តមកលើអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា លោកផេង សាញ់ ក៏បានច្នៃធ្វើក្រមាមានពណ៌ជាឥន្ទធនូ ដែលជាពណ៌តំណាងឱ្យភាពចម្រុះនៃអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា នៅជុំវិញពិភពលោក។

លោក បានមានប្រសាសន៍ក្នុងកិច្ចសម្ភាសន៍ដូច្នេះថា៖ «គោលបំណងខ្ញុំនៃការបង្កើតក្រមា៦ពណ៌នេះឡើង ដើមី្បបង្ហាញថាក្រុមមនុស្សស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា ក៏រស់នៅក្នុងភពផែនដីនេះដែរ យើងគួរតែផ្តល់សិទ្ធិ និងឲ្យតម្លៃឲ្យដូចអ្នកស្រលាញ់ភេទផ្ទុយគ្នា»។

តាំងតែវ័យកុមារមកម្ល៉េះ លោក ផេង សាញ់ តែងតែចូលចិត្តលេងល្បែងបែបក្មេងប្រុសៗ ស្លៀកពាក់បែបក្មេងប្រុស និងចូលចិត្តសាងភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយក្មេងស្រី។

លោកបានបន្ដទៀតថា នៅពេលរៀបការក្នុងសម័យសង្គមរាស្រ្តនិយម គ្រួសាររបស់លោក ពុំបានដឹងថាគាត់ជាបុគ្គលដែលស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នានោះទេ ហើយការរៀបការនោះគឺដោយសារតែប្រពៃណីតម្រូវឲ្យគាត់មានគ្រួសារ បំពេញមុខមាត់ឲ្យគ្រួសារ ក្នុងនាមជាកូនស្រីនៅពេលនោះ។

អាពាហ៍ពិពាហ៍របស់លោកផេង សាញ់ និងស្វាមីគាត់ក៏បានឈានដល់ទីបញ្ចប់ ហើយពួកគាត់ក៏មានកូនមួយផងដែរ។

គាត់ក៏បានចាប់ផ្ដើមបង្ហាញទំនាក់ទំនងរបស់គាត់ជាមួយស្រីដូចគ្នា ទៅកាន់គ្រួសារ និងសង្គមបានដឹងនៅរវាងឆ្នាំ ១៩៨២ នៅពេលដែលគាត់មានអាយុប្រហែលជា៣០ឆ្នាំ ដែលពេលនោះគាត់ទទួលបាននូវការរើសអើងយ៉ាងខ្លាំងពីសំណាក់ក្រុមគ្រួសាររបស់គាត់ផងដែរ។

គាត់បានមានប្រសាសន៍ថា៖ ‌‌«ពេលនោះ ម៉ែឳ បងប្អូន អត់ថាជាប្ដីប្រពន្ធនឹងគ្នាទេ គេថាពួកម៉ាក ឯបងប្រុសវិញមិនមើលខ្ញុំផង»។

សព្វថ្ងៃរស់នៅក្នុងភូមិព្រែកបង្កង ឃុំព្រែកតាកូវ ស្រុកខ្សាច់កណ្តាល ខេត្តកណ្តាល លោកផេង សាញ់ រស់នៅជាមួយកូនរបស់គាត់ បន្ទាប់ពីប្រពន្ធរបស់គាត់បានទទួលអនិច្ចកម្មកាលពីបីឆ្នាំមុន។

លោក ក៏បានបង្កើតមុខរបរត្បាញក្រមាធម្មតានៅឆ្នាំ២០០៩ ហើយបន្ទាប់មកបានច្នៃមកជាក្រមា៦ពណ៌ នៅឆ្នាំ២០១៧។ ក្រមាទាំងនោះត្រូវបានត្បាញឡើងដោយអ្នកភូមិរស់នៅក្នុងតំបន់នោះ។

សកម្មជនការពារសិទ្ធិអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាបាននិយាយថា ស្ថានភាពនៃការស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា មានភាពវិជ្ជមានជាច្រើនក្នុងរយៈពេលចុងក្រោយនេះ ពីព្រោះអ្នកខ្លះកាន់តែមានភាពក្លាហានក្នុងការបង្ហាញមុខជាសាធារណៈ និងមានការគាំទ្រពីគ្រួសារ ក៏ដូចជាសង្គមទាំងមូលដែរ។

ការការពារ និងគាំពារពីអង្គការជាតិ និងអន្តរជាតិក៏ជាកត្តាចូលរួមចំណែកធ្វើឲ្យប្រសើរឡើងផងដែរ។

សកម្មជនការពារសិទ្ធិអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នា លោកគុយ ធីតា ដែលមានភេទតាមជីវសាស្រ្តជាស្រី អាយុ ២៩ឆ្នាំ បាននិយាយដូច្នេះថា៖ «តែយ៉ាងណាក៏នៅតែមានបញ្ហាប្រឈមជាច្រើនដែលអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាជួបប្រទះ និងត្រូវដោះស្រាយដែរ»។

លោក គុយ ធីតា បានយល់ថា របរត្បាញក្រមាឥន្ទធនូនេះ ជាមុខរបរដែលសុចរិត ហើយ ផ្ដល់ការងារដល់អ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាដទៃទៀតដែរ។

លោកបានបញ្ជាក់ទៀតថា៖ «វាមិនត្រឹមតែជួយដល់ការរកប្រាក់ចំណូល និងជួយឲ្យសេដ្ឋកិច្ចមានភាពប្រសើរឡើងទេ ថែមទាំងលើកកម្ពស់ដល់សិទ្ធិអ្នកស្រលាញ់ភេទដូចគ្នាតាមយៈក្រមាឥន្ទធនូនេះផងដែរ»។

អ្នកស្រី សុភ័ណ លីនណា អាយុ ២៧ ឆ្នាំ ជាអ្នកត្បាញក្រមាឥន្ទធនូម្នាក់ បានសម្ដែងនូវអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយពេលដែលបានចូលរួមធ្វើក្រមាឥន្ទធនូនេះឡើង និងចង់ចូលរួមលើកកម្ពស់សិទ្ធិអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា។

គាត់បាននិយាយថា៖ «ក្រមាឥន្ទធនូមើលទៅស្អាត ហើយសម្គាល់ពីក្ដីស្រឡាញ់នៃអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា»។

គាត់បានបន្ថែមថា ការត្បាញក្រមាឥន្ទធនូនេះ ពិតជាបានលើកកម្ពស់សិទ្ធិអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា ហើយបើទោះបីជាគាត់មិនមែនជាអ្នកស្រឡាញ់ភេទដូចគ្នា និងមុខរបរនេះបានផ្ដល់កម្រៃតិចតួចសម្រាប់ផ្គត់ផ្គង់គ្រួសារគាត់ក៏ដោយ ក៏គាត់សប្បាយចិត្ត នឹងត្បាញក្រមាឥន្ទធនូនេះដែរ។

ក្រឡេកមកមើលមុខរបររបស់លោក ផេង សាញ់ វិញ គឺបានជួបបញ្ហាជាច្រើន ដូចជាភាពរាំងស្ទះនៃទីផ្សារ និងការលក់ចេញ ដែលត្រូវលក់ឲ្យអស់ប្រមាណ ២០០០ក្រមា ទើបអាចបានប្រាក់ចំណេញ។

ផលវិបាកដ៏ធំនោះ បើយោងតាមលោក ផេង សាញ់ គឺមកពីជំងឺកូវីត ១៩ ដែលបានធ្វើឲ្យអតិថិជនសម្រេចចិត្តផ្អាកការទិញក្រោយពីកម្ម៉ង់ក្រមា ធ្វើឲ្យគាត់សល់ជាង១០០០ក្រមាដែលលក់មិនចេញ។

លើសពីនេះ លោកក៏បានលើកពីផលវិបាកមួយចំនួនទៀតដូចជាខ្វះខាតថវិកាសម្រាប់អ្នកត្បាញ ហើយមនុស្សភាគច្រើនឲ្យតម្លៃ ក្រមារបស់គាត់ត្រឹមតែ ១០០០ ទៅ ២០០០រៀល ដែលតាមពិត ក្រមាមួយត្រូវចំណាយពេលយ៉ាងតិច២ថ្ងៃ ក្នុងការផលិត ថែមទាំងពិបាករកអ្នកត្បាញដោយសារទទួលបានកម្រៃទាបទៀតផង៕

Vox Pop: មតិយុវជនពីការសិក្សាតាមអ៊ិនធឺណេត

ឈួ ស៊ាវយីងជាវ (Sivyingcheav Chhour) — Tue, 08 Sep 2020 08:58:33 +0000

ជម្ងឺរីករាលដាលកូវីត ១៩ បានធ្វើឲ្យមានការប្រែប្រួល រួមមានលើការសិក្សា។ ការបង្រៀនអនឡាញបានចូលមកជំនួសការបង្រៀនជាប្រពៃណី ចាប់តាំងពីមានការឆ្លងកូវីដ១៩នាដើមឆ្នាំនេះ ហើយក៏មានគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិផងដែរ។

តាមតថភាពសង្គមកម្ពុជានាពេលបច្ចុប្បន្ន ការរៀនតាមអនឡាញ មានគុណវិបត្តិច្រើនជាង គុណសម្បត្ដិ ពីព្រោះថា ប្រទេសកំពុងអភិវឌ្ឍ ប្រព័ន្ធបច្ចេកវិទ្យា មានការលំបាកក្នុងការប្រើប្រាស់នៅឡើយ ក្នុងចំណោមសិស្ស និស្សិតសិក្សាអនឡាញ។

តើការរៀនអនឡាញ មានគុណសម្បត្តិ និងគុណវិបត្តិអ្វីខ្លះ? ខាងក្រោមនេះជាយោបល់របស់យុវជនមួយចំនួន ដែលសិក្ខាកាមសារព័ត៏មាន Newsroom Cambodia បានធ្វើការសាកសួរ។

សំណួរទាំងនេះត្រូវបានសួរក្នុងកិច្ចសម្ភាសន៏៖

១. តើយល់ឃើញយ៉ាងណាដែរពីការរៀនអនឡាញក្នុងពេលមានការឆ្លងកូវីដ១៩?

២. តើការរៀនបែបពីចម្ងាយ មានប្រសិទ្ធភាពចំពោៈអ្នកដែររឺទេ? ហេតុអ្វី?

៣. តើអាចចែករំលែកនូវគន្លឹៈអ្វីខ្លះ ដែលជម្រុញការរៀនពីចម្ងាយឲ្យមានប្រសិទ្ធិភាព?

៤. តើមានទស្សនៈបែបណាបើសិនជាការបិទសាលានៅតែបន្តរហូតដល់ដើមខែ ឆ្នាំក្រោយ?

….

ពក សុខឿយ

លោកពក សុខឿយ អាយុ២៣ បាននិយាយថាការរៀនអនឡាញធ្វើឲ្យសិស្ស និស្សិតមានបំណិនជីវិត និងយល់ច្បាស់អំពី អ្វីទៅជាកាតព្វកិច្ចដែលពួកគាត់ត្រូវទទួលខុសត្រូវ។

លោកបានបន្តថា ប្រសិនបើក្រសួងនៅតែបន្តឲ្យមានការបង្រៀនអនឡាញ អាចនឹងធ្វើឲ្យមានបញ្ហាប្រសិទ្ធភាព ដោយសារតែសិស្ស និស្សិតមួយចំនួនហាក់បីដូចជា មិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ក្នុងការសិក្សានោះទេ។

សិស្សខ្លះវិញ ចូលរៀនគ្រាន់តែយកវត្តមានតែប៉ុណ្ណោះ កុំឲ្យគ្រូថា គាត់មិនបានចូលរៀន អញ្ចឹងប្រសិទ្ធិភាពមានការថយចុះ គួរអោយកត់សំគាល់។ នេះបើយោងតាមការយល់ឃើញរបស់លោកពក សុខឿយ។

….

តាង ផានិត (អង្គុយខាងធ្វេង)

និស្សិតឈ្មោះតាង ផានិត អាយុ ១៨ ឆ្នាំ និស្សិតឆ្នាំទីមួយ ផ្នែកអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ បាននិយាយថាការរៀនអនឡាញ គឺជាបទពិសោធន៍ថ្មីមួយសម្រាប់គាត់ ហើយមានភាពលំបាកមួយចំនួន។

យុវជនតាង ផានិត បាននិយាយថាការលំបាករួមមានការសាកសួរសំណួរទៅកាន់លោកគ្រូ និងអ្នកគ្រូ ហើយប្រសិនបើ រៀនផ្ទាល់ គឺសិស្ស និស្សិតមានការងាយស្រួលក្នុងការសួរសំណួរ។

ប្រសិនបើនៅតែបន្តធ្វើការសិក្សាអនឡាញ យុវជនតាង ផានិត បានបន្តថា ប្រហែលជាគាត់មិនអាចទទួលចំណេះដឹងបានភ្លាមៗ ហើយធ្វើឲ្យគាត់មានការអផ្សុកក្នុងការសិក្ សាហើយថាក៏គ្មានប្រសិទ្ធភាពដែរ។

….

ជុន មណីជោតិ

និស្សិតជុន មណីជោតិ អាយុ១៩ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី៣នៅសកលវិទ្យាល័យអាមេរិកកាំងភ្នំពេញ ជំនាញវិស្វកម្មសំណង់

ស៊ីវិល បានយល់ឃើញថាការរៀនពីចម្ងាយបែបនេៈមានគុណវិបត្តជាច្រើនសម្រាប់គាត់។

គាត់បានអះអាងថា បញ្ហាទីមួយគឺដោយសារជំនាញរបស់គាត់ជាផ្នែកវិទ្យាសាស្រ្ត ដែលតម្រូវឲ្យធ្វើការពិភាក្សាជាមួយគ្រូផ្ទាល់។

និស្សិតជុន មណីជោតិ បាននិយាយដូច្នេះថា៖ «បើរៀនតាមអនឡាញភាគច្រើនគ្រូផ្ញើរសារតាម message និងemail អត់បានជួបគ្រូផ្ទាល់ ការយល់ដឹងក៏ថយនូវប្រសិទ្ធភាពតាមហ្នឹងដែរ»។

គាត់បានបន្តថាក៏ត្រូវរងសម្ពាធដោយសារស្នាក់នៅតែក្នុងផ្ទះ មិនសូវបានចេញក្រៅ ស្រូបយកខ្យល់អាកាសដូចនៅសាលាដែលមានទីធ្លាធំ ហើយម្យ៉ាងវិញទៀត គឺមិនអាចជួបមិត្តភក្រ្តដូចការរៀនក្នុងថ្នាក់។

ចំពោះផលប្រយោជន៍វិញ គាត់បាននិយាយថាមិនចាំបាច់ត្រូវចំណាយពេលទៅលើការធ្វើដំណើរ ពីផ្ទះគាត់ទៅសាលា ដែលមានចម្ងាយជាង១០គីឡូម៉ែត្រ ហើយក៏អាចចូលរួមទប់ស្កាត់ការរីករាលដាលជំងឺដ៏កាចសាហាវមួយនេះផងដែរ។

និស្សិតជុន មណីជោតិ បានសំណូរមពរដូច្នេះថា៖ «បើអាចចង់ឲ្យការរៀនអនឡាញ អាចបញ្ឈប់នៅឆាប់ៗហ្នឹង ហើយយើងអាចត្រឡប់ទៅសាលាវិញ»។

….

ឈួន វណ្ណដាសម្បត្តិ

យុវជនឈួន វណ្ណដាសម្បត្តិ អាយុ២០ឆ្នាំ និស្សិតឆ្នាំទី៤ ផ្នែកទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិ នៃសាកលវិទ្យាល័យផារ៉ាហ្គនបានិយាយថា ការរៀនអនឡាញមានផលវិបាកជាខ្លាំង ធ្វើឲ្យគាត់មានផលលំបាកក្នុងការទំនាក់ទំនងជាមួយលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ និងមិត្តភ័ក្រ្ត ហើយបញ្ហានោះ គឺត្រូវចំណាយពេលពី៤ ទៅ៥ម៉ោងនៅមុខកុំព្យូទ័រ។

គាត់បានបន្តថា សំរាប់គុណសម្បត្តិវិញ គឺអាចជួយកាត់បន្ថយពេលវេលាពីការស្ទះចរាចរណ៍ និងការចំណាយថវិការលើការធ្វើដំណើរ។

យុវជនឈួន វណ្ណដាសម្បត្តិ បានលើកឡើងថាគន្លឹះខ្លះទាក់ទងនឹងការរៀនអនឡាយប្រសិទ្ធិភាព គួរតែធ្វើនៅកន្លែងណាស្រស់ស្រាយ និងស្ងាត់ដែលអាចផ្តោតអារម្មណ៍លើការរៀនសូត្របាន។

គាត់ក៏យល់ថាសិស្សានុសិស្ស គួរតែបង្កើតក្រុមតូចមួយតាមហ្វេសប៊ុកដើម្បីផ្តល់ភាពងាយស្រួលក្នុងការពន្យល់គ្នាទៅវិញទៅមក ទាក់ទងនឹងមេរៀនកន្លែងណា ដែលមិនទាន់យល់ច្បាស់៕