ការចាប់ផ្ដើមរស់នៅរបស់កញ្ញា វ័យ២៣ឆ្នាំរូបនេះ គឺហាក់បីដូចជាដំណើរមួយដែលកើតចេញពីការចូលរួមសកម្មភាពផ្សេងៗនៅក្នុងសង្គម និងការធ្វើដំណើរកម្សាន្តរបស់កញ្ញា។ កញ្ញាចាប់ផ្ដើមការរស់នៅដែលព្យាយាមមិនបង្កើតសំណល់នៅចុងខែធ្នូ ឆ្នាំ២០១៨។ ទន្ទឹមនឹងនេះ កញ្ញាក៏បានបង្កើតគម្រោងមួយឈ្មោះថា «Zerow» ជាគម្រោងមួយដែលធ្វើឡើងដើម្បីចែករំលែកទាក់ទងនឹងការរស់នៅរបៀប Zero Waste ហើយត្រូវបានគាំទ្រយ៉ាងច្រើនដោយសាធារណៈជន។ 

កញ្ញាឱក សុចិន្តា បាននិយាយក្នុងកិច្ចសម្ភាសជាមួយ Newsroom Cambodia តាម Zoom ដូច្នេះថា «មុនពេលហ្នឹង ខ្ញុំគ្រាន់តែស្គាល់ Zero Waste ហើយខ្ញុំគ្រាន់តែកាត់បន្ថយសំណល់តិចតួចតាមតែអាចធ្វើបាន។ បន្ទាប់មកខ្ញុំចាប់ផ្ដើមបង្កើតទំព័រហ្វេសប៊ុក ZEROW ទើបខ្ញុំដាក់ចិត្តដាក់កាយថានឹងរស់នៅលក្ខណៈ Zero Waste»។

កញ្ញាឱក សុចិន្តាជាអ្នកមកពីខេត្តត្បូងឃ្មុំ ហើយបច្ចុប្បន្នមានការងារជាអ្នកបង្កើតមាតិកាបរិស្ថាន និងរស់នៅក្នុងរាជធានីភ្នំពេញ។ កញ្ញាបាននិយាយថា ការកាត់បន្ថយថង់ ឬកែវប្លាស្ទិកដែលប្រើបានតែមួយដង ជាការចាប់ផ្ដើមដ៏ល្អក្នុងការកាត់បន្ថយសំណល់ប្លាស្ទិក។

កញ្ញបានបញ្ជាក់ថា «ជាធម្មតាយើងទិញផលិតផលណាមួយយើងគ្រាន់តែចំណាយលើផលិតផលនោះតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែយើងមិនបានចំណាយគិតដល់ផលប៉ះពាល់នៃបរិស្ថានទេ។ នេះជាហេតុផលដែលផលិតផលធម្មតាមានលក្ខណៈធូរថ្លៃជាងផលិតផល Eco-friendly»។​

កញ្ញាឱក សុចិន្តាក៏បានលើកទឹកចិត្តឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតជួយគាំទ្រផលិតផល Eco-friendly​ ទោះបីជាមានតម្លៃរៀងថ្លៃបន្តិច ប៉ុន្តែការចំណាយក៏ជាជំនួយដល់អ្នកដែលបង្កើតដែរ។

«ជាការពិតណាស់ របស់ប្រើប្រាស់មួយចំនួនពិបាកនឹងរកនៅលើទីផ្សារណាស់ ប៉ុន្តែយើងក៏នៅតែអាចកែច្នៃវាបាន។ កាលពីសម័យជីដូនជីតាយើង យើងមិនបានប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកទេ តែយើងក៏អាចនៅតែរស់បាន ដូច្នេះយើងក៏អាចធ្វើតាមដូនតាយើងពីមុនបានដែរ»។ 

កញ្ញាឱក សុចិន្តា បាននិយាយថា គួរពិនិត្យមើលធុងសំរាមរបស់យើងថាតើយើងសល់កាកសំណល់អ្វីច្រើនជាងគេ ហើយបន្ទាប់មក ចាប់យកទម្លាប់ល្អមួយដើម្បីកាត់បន្ថយសំណល់នោះ។ កញ្ញាបានបន្ថែមថា យើងក៏អាចកែច្នៃកាកសំណល់បានដែរ ដូចជាកាកសំណល់សរីរាង្គអាចធ្វើជាជីកំប៉ុសជាដើម។ 

កញ្ញាបានសង្ឃឹមថា ZEROW នឹងជាធនធានមួយសម្រាប់ចែករំលែកចំណេះដឹងទាក់ទងនឹងការរស់នូវប្រកបដោយនិរន្តភាព ព្រមទាំងក្លាយជាកន្លែងមួយដែលផ្គត់ផ្គង់ផលិតផលដែលមិនប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិក។ ហើយនៅក្នុងពេលខាងមុខនេះដែរ កញ្ញានឹងមានផែនការបង្កើតជាសមាគមន៍តូចមួយដែលមានអ្នករស់នៅបែបកាត់បន្ថយសំណល់ ដើម្បីលើកទឹកចិត្ត និងជំរុញឲ្យអ្នកផ្សេងទៀតរស់នៅបែប Zero Waste ឲ្យបានច្រើនជាងនេះ៕

អ្នកស្រី ទឹម អូន អាជីវករ​នៅភូមិពាមតាអួរ ប្រាប់ថា ​ក្នុង​រយៈពេលជាង​ពីរ​ខែមក​នេះ​ អ្នកស្រី និង​ ប្រជា​ពលរដ្ឋ​​ផ្សេង​ទៀត​រស់​នៅ​ភូមិ​ពាម​​តាអួរ តែង​ប្រមូល​ប្លាស្ទិក​តាម​បឹង និង​ទន្លេ ព្រាម​ទាំង​​ប្លាស្ទិក​​ដែលមាន​នៅ​ផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន ដើម្បី​យក​ទៅ​ប្តូរ​អង្ករ ដែល​ផ្ត​ល់​ដោយ​អង្គការ​មូលនិធិ​ទំពាំង​ស្នង​ឬស្សី។ ស្រ្តី​វ័យ​៦០​ឆ្នាំ​រូប​នេះ​បន្ថែម​ថា ពួកគេ​ពេញចិត្ត​នឹង​គម្រោងនេះ​ខ្លាំង​ ដោយ​សារ​គម្រោង​នេះបា​នជួ​យការពារបរិស្ថាន និងផ្ដល់ភាពងាយស្រួលដល់ការនេសាទ។

«អ្នកភូមិ៩០%ពេញចិត្តណាស់ ទៅ​នឹង​គម្រោង​ខាង​អង្គការ​ស្នើសុំ​ឱ្យ​មាន​កម្មវិធី​នៃ​ការផ្លាស់​ប្តូរ​សំរាម​ថង់​ប្លាស្ទិក​ទៅ​ជា​អង្ករ គឺ​បាន​ជួយ​លើកទឹកចិត្តប្រជាពលរដ្ឋឲ្យចេះជួយការពារបរិស្ថាន និងផ្តល់​ភាពងាយស្រួលដល់ការនេសាទផងដែរ។ បើសិនជាមិនសម្អាត​ថង់ ត្រី​នៅ​ពេល​វា​ហែល​ទៅ​វា​ចូលទៅក្នុងថង់ វាងាប់នៅក្នុងថង់ហ្នឹងឯង ដល់ពេលស្អាតអីចឹងទៅ ត្រីហែល​ក៏​បាន​ស្រួល»។​

អ្នកស្រី​បានបន្ថែម​ថា ការទុកដាក់សំរាមរបស់ប្រជាពលរដ្ឋនៅទីនោះកន្លង​មក​ គឺ​បោះ​ចោល​តាម​បឹង​ទន្លេសាប និង​ដុត​ចោល ដោយសារ​​តែ​ប្រជាពលរដ្ឋមិនទាន់មានការយល់ដឹង និង​ខ្វះ​កន្លែង​ទុកដាក់សំរាម។

«សម្រាប់ប្រជាជនយើងដែលគ្នាមិនទាន់មានការយល់ដឹង ដែលគម្រោងនេះមិនទាន់មាន ចេះតែចោលទៅ បើគ្រួសារខ្ញុំប្រមូលចូលថង់ ហើយយកដាក់លើគោកដុតចោលទៅ។»

ក្រៅពីប្រកបរបរនេសាទត្រី ប្រជាពលរដ្ឋនៅទីនោះមានមុខរបរមួយទៀត គឺបើកទូក ឬ​កាណូត ជូនភ្ញៀវទេសចរណ៍ទស្សនាក្នុងភូមិ។

អ្នកស្រី ទឹម អូន ​បន្ត​ថា នៅពេលខែទឹកស្រក ថង់ប្លាស្ទិក​ទាំងនោះ​ជាប់​ទៅ​នឹង​មែក​ឈើ​តាម​ជាយ​ច្រាំង ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​បាត់​សោភ័ណ​​ភាព និង​សម្រស់​របស់​បឹង​ទន្លេសាប នៅ​ពេល​មាន​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍​មក​ទស្សនា។

«ជួនកាលថង់នឹងវា​អណ្តែត​នៅខែវស្សា ដល់​ពេលខែទឹកស្រកមកវិញ ថង់ហ្នឹង  វា​ទៅ​ជាប់​នៅ​លើ​ចុង​ឈើ ដល់​ពេល​វា​មើល​ទៅ​អាក្រក់​មើល ហើយ​ធម្មតា​តំប​ន់​នេះជាតំបន់ទេសចរណ៍  មាន​​ភ្ញៀវ​ទេសចរណ៍ជិះទូកទស្សនាច្រើន»។

អ្នកស្រី ហេង ឡា អាយុ ៤៦ឆ្នាំ ជាអ្នកនេសាទនៅភូមិពាមតាអួរ បានឲ្យ​ដឹងថា គម្រោង​នេះ​អាចជួយសំអាតអនាម័យ និង​ជួយ​សម្រួ​លដល់ជីវភាពរបស់អ្នកស្រី ព្រម​ទាំង​ពល​រដ្ឋ​ផ្សេង​ទៀត។

«ពេញចិត្ត ដូចថាជួយសំអាតអនាម័យ ហើយពេលមានសំរាមច្រើនប៉ះពាល់សុខភាព ពីព្រោះ​យើង​ប្រើ​ទឹ​កនឹង យើងប្រើដូច​បោក​ខោអាវ​ ងូត​ទឹក​ងូត​អី»។​

ជំទប់ទី២ នៅឃុំកែវពណ៌ លោក សាម ឈឿន លើកឡើង​ថា ក្នុង​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ បឹង​ទន្លេ​សាប​​​នៅ​ក្នុង​ភូមិ​ពាមតាអួរ មិនសូវមានថង់ប្លាស្ទិកច្រើន​ និង​មាន​សម្រស់​ស្អាត​ជាង​មុន។ លោក​បន្ថែម​ថា ក្នុងរយៈពេល​២៥ថ្ងៃ ការប្រមូលប្លាស្ទិកទាំងនោះ បានរហូត​ដល់​២តោន ក្នុង​៤០​គ្រួសារ នៅភូមិពាមតាអួរ។

លោកក៏បានបន្តថា លោកនឹងយកវិធានការនេះយកទៅអប់រំនៅភូមិដទៃទៀត ដើម្បី​ឲ្យ​ប្រជា​ពលរដ្ឋ​ចេះ​ការពារបរិស្ថាន និងយល់ដឹងពីអនាម័យ។​ លោក​ថា គម្រោង​ប្លាស្ទិក​ដូរយ​ក​អង្ករ​នេះអាច​ជួយ​ឲ្យ​លោក​បាន​ចូលរួមថែរក្សាសុខភាពដល់ប្រជាពលរដ្ឋ និង​ជួយ​​ការពារ​ជល​ផល​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​បឹង​ទន្លេសាប។

«ខ្ញុំពេញចិត្ត ដែលបានចូលរួមចំណែកថែរក្សាសុខភាពដល់ប្រជាពលរដ្ឋ និង​ជួយ​សង្គ្រោះ​ធនធាន​ធម្មជាតិ​ដែល​រស់នៅ​ក្នុង​ទឹក»។

ប្រធានអង្គការមូលនិធិទំពាំងស្នងឬស្សី លោក ស៊ា សុផល បានប្រាប់ Newsroom Cambodia តាមរយៈ​ទូរស័ព្ទថា មុននឹងបង្កើតគម្រោងអង្ករដូរយកប្លាស្ទិចនេះឡើង មាន​យុទ្ធនាការ​អប់រំ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ក្នុង​សហគមន៍​ទន្លេសាប​ដែល​ឲ្យ​ប្រ​ជាពលរដ្ឋ​ប្រមូល​ប្លាស្ទិក​ក្នុង​រដូវ​ទឹក​ឡើង និង​ទឹក​ស្រក។ លោក​​បន្ថែម​​ថា ការបង្កើត​គម្រោង​នេះ​គឺចាប់​ផ្តើម​នៅ​ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០២០​ ​ដើម្បី​ជួយ​សម្រួល​​ដល់​ជីវភាព​របស់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​រស់នៅ​តាម​បឹង​ទន្លេសាប​នៅ​អំឡុង​ពេល​​មាន​ការ​រាល​ដាល​ជំងឺ​កូវីដ​១៩ និង​ជួយ​អប់រំ​ប្រជាពលរដ្ឋ​ក្នុង​កា​រ​ការពារ​បរិស្ថាន។

លោកថា៖ «ខ្ញុំបានចុះណែនាំ និងអប់រំប្រជាពលរដ្ឋពីការទុកដាក់សំរាមដែល​បែង​ចែក​ជា​២​ការ៉ុង គឺ​ប្លាស្ទិក​ដែលប្រើប្រាស់ប្រចាំថ្ងៃក្នុងគ្រួសារ និង​សំរាម​ប្លាស្ទិក​​ពី​បរិស្ថាន​ដែល​នៅ​តាម​បឹង ដើម្បីកុំឲ្យមានការបោះក្នុងទឹក និងប្រមូលដុតចោល […] ក្នុង១​គ្រួសារ ទទួលបាន១០​គីឡូ​​ក្រាម លុះត្រាគាត់ចេះទុកដាក់សំរាមបានត្រឹមត្រូវ ដែលទី១ សំរាមក្នុងផ្ទះ និង​បរិស្ថាន»​។

លោក ស៊ា សុផល បន្ថែមថា ចាប់​ពី​ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​២០២០ រហូត​​ដល់​បច្ចុប្បន្ននេះ ការប្រមូល​សំរាម​ប្លាស្ទិច​នៅ​ក្នុង​សហគម​ន៍មេជ្រៃ​បាន​ចំនួន​៤៥៥ការ៉ុង និង​បាន​បង្កើត​ទីតាំង​សម្រាប់​ស្តុក​ទុក​សំរាមប្លាស្ទិចទាំង​នោះនៅវត្ត​មេជ្រៃ។

«ធម្មតាយើងឲ្យ​គាត់​ទុក​ដាក់​ហើយ តើគា​ត់យកទៅណា ផ្ទះគាត់​តូច​ៗផ​ង ២ ៣ការ៉ុង មិន​ពេញ​ផ្ទះគា​ត់? អី​ចឹងយើងក៏មានកន្លែងទុកដាក់ វាដែលបានបង្កើតជង្រុកនៅវត្តមេជ្រៃ»។

លោកបានបញ្ជាក់ថា ប្លាស្ទិក​ទាំងនោះនឹងកែច្នៃជាសម្ភារៈសំណង់ ដែល​ដំណាក់​កាល​ដំបូ​ង​យក​​មកធ្វើឥដ្ឋកាឡា ហើយក៏ទទួលបានជោគជ័យដែរ។ គម្រោងនេះ លោក​បង្កើត​ឡើង​រយៈពេល​២ឆ្នាំ និងចង់រៀបចំគម្រោងនេះជុំវិញបឹងទន្លេសាប។

លោកបានឲ្យដឹងថា៖ «ក្នុងឆ្នាំនឹង ចង់បញ្ចប់ ២-៣ឃុំទៀត នៅពេលអនាគត បើ​ក្រសួង​មាន​ការ​ចូល​រួម យើង​អាចអំពាវនាវជុំវិញបឹងទន្លេសាប […] គម្រោងនឹងធ្វើរយៈពេលខ្លី ២ឆ្នាំ ប្រសិន​បើ​​គម្រោង​នឹ​ង​កាន់តែ​ធំ អាចបន្ត​៣ឆ្នាំអីទៀតពីលើទៀត»។

លោក​បន្ថែមថា បើ​ទោះបីជាគម្រោងប្លាស្ទិចដូរយកអង្ករ​បញ្ចប់ លោក​នឹង​នៅ​តែ​បន្ត​មាន​គម្រោង​ផ្សេងៗ​ទៀត ដើម្បីចុះអប់រំ និងណែនាំដល់ប្រជាពលរដ្ឋ។ ការអប់រំ​ទាំង​នោះ​មាន​ដូចជា ការប្រើប្រាស់​បង្គន់ និង​អនាម័យផ្សេ​ងៗ​ទៀត។​

លោក ស៊ុន គង់ ប្រធានមន្ទីរបរិស្ថានខេត្តសៀមរាប បានប្រាប់ Newsroom Cambodia តាមរយៈទូរស័ព្ទឱ្យដឹងថា កាលពីមុន នៅពេលមិនទាន់មានគម្រោងប្លាស្ទិកដូរយកអង្ករ ប្រជាពលរដ្ឋ​នៅ​តាម​ផ្ទះប​ណ្តែត​ទឹក​​បោះ​ចោល​សំរាម​រាយប៉ាយពេញផ្ទៃទឹក។ លោក​ថា​​បច្ចុប្បន្ន ការបង្កើត​ឱ្យ​មាន​គម្រោង​នេះ​ឡើង ដោយ​មា​នការអប់រំ​ណែនាំ និង​​ផ្សព្វផ្សាយ​​ធ្វើឱ្យប្រជាពលរដ្ឋស្រុកកែវពណ៌ មាន​ការយក​ចិត្ត​ទុក​​ដាក់ និង​យល់ដឹងច្រើនជាងមុន។

លោកមាន​ប្រសាសន៍​ថា​៖ «យុទ្ធនាការម្តងជាមួយសហគមន៍ប្រជាពលរដ្ឋនៅតាមព្រែក យើង​បាន​ប្លាស្ទិក​ជាង៥ពាន់​ការ៉ុង តាមអ្វីដែលខ្ញុំបានកត់សម្គាល់ពីប្រជាពលរដ្ឋនៅទីនោះ គឺ​គាត់​ថា​តែ​កាក​សំណល់​ប្លាស្ទិកហូរ​ចូល​បឹង​ទន្លេ​សាប គឺវាបង្កឱ្យមានជាតិពុល ឬ​បង្ក​ឱ្យក​ង្វះនូ​វ​អុក​ស៊ី​សែន​ ប​ង្កឱ្យពុំមានចំណីគ្រប់គ្រាន់សំរាប់​ពពួក​មច្ជាជាតិ​ដែល​រស់នៅ​តាមព្រែក តាមបឹងអញ្ចឹង ដោយសារ​តែគាត់យល់ដឹង ពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំការនេសាទមានការថយ អញ្ចឹងគា​ត់យល់​រឿង​ហ្នឹង ពីរបៀបបោះចោល​សំរាម។»

ប្រធានមន្ទីរបរិស្ថានខេត្តសៀមរាប​រូបនេះ​​បាន​សំណូមពរ​​ដល់​ប្រជាពលរដ្ឋ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​មាត់​ទន្លេ​ បន្តយ​កចិត្តទុកដាក់ ហើយសូមចូលរួមធ្វើការផ្សព្វផ្សាយបន្ត ដើម្បី​ឱ្យ​មាន​ប្រសិទ្ធ​ភាព​​ក្នុងការ​កាត់បន្ថយ​​ការបោះ​ចោល​​សំណល់ថង់​ប្លាស្ទិក​រាយប៉ាយតាម​ទីសាធារណៈ ឬ​ក៏​នៅតា​មទឹ​កផ្សេងៗ​ទៀត៕​

អ្នកស្រី អ៊ុង ធា មានវ័យ៥០ឆ្នាំ ​អ្នកអនាម័យនៅម្តុំមាត់ទន្លេ ប្រាប់ Newsroom Cambodia ថា សំរាម​នៅ​ទីនេះគឺក្រុមរបស់អ្នកស្រីបោសសម្អាតជារៀងរាល់ព្រឹក ប៉ុន្តែ​នៅពេល​ល្ងាច​សំរាម​​បាន​លេច​ឡើង​ជា​ធម្មតា​វិញ។ អ្នកស្រីបន្ថែមថា សំរាម​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​អ្នក​ទៅ​និង​អ្នក​លក់ដូរ​នៅទីនោះ​បោះ​ចោល​ដោយ​គ្មាន​សណ្តាប់ធ្នាប់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ អ្នកស្រីសំណូមពរដល់ប្រជាពលរដ្ឋ​ឲ្យ​ជួយ​សម្អាត និង​ចេះ​ទុក​ដាក់​សំរាម​នៅ​ក្នុង​ធុង​ដាក់​សំរាម​ឲ្យ​បាន​​ត្រឹម​ត្រូវ។

https://cambonomist.com/news/phnom-penh-wash-management-/

កាល​ពី​ថ្ងៃ​ទី​៣០​ ខែ​ធ្នូ​ ឆ្នាំ២០២០​ Newsroom Cambodia បានសម្ភាសន៍យុវជនមួយចំនួនក្នុងរាជធានី​ភ្នំពេញពី​ការយល់​ឃើញ​របស់​ពួក​គេ​ជុំ​វិញ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ផលិតផល​ធ្វើ​ពី​ប្លា​ស្ទិក​។

យុវជន​ដែលត្រូវបានសម្ភាសន៍​ដោយ Newsroom Cambodia បាននិយាយកាលពីពេលថ្មីនេះថា ពួកគេកំពុងព្យាយាមកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកដើម្បីជួយទប់ស្កាត់ការបំពុល ពីព្រោះប្លាស្ទិច​ជា​មូល​ហេតុ​ធំ​មួយ​​បង្ក​ឲ្យ​មាន​ការប៉ះពាល់ដល់​បរិស្ថាន។​​ ក្នុង​នោះ យុវជនមួយចំនួនបានផ្លាស់ប្ដូរមក​ប្រើប្រាស់ផលិតផល​ដែលមិន​ប៉ះ​ពាល់​បរិស្ថាន ​(Eco-friendly)។

លោក​ហៃ រដ្ឋរិទ្ធិយា វ័យ២០ឆ្នាំ ជានិស្សិតឆ្នាំទី​៤​ នៃសាកលវិទ្យាល័យវិទ្យាសាស្រ្តសុខាភិបាល​យល់ឃើញថា ផលិតផលធ្វើពីប្លា​ស្ទិក​មាន​ផលិត​ផល​ខ្លះដែល​ចាំ​បាច់​ហើយ​ផលិតផលខ្លះទៀតដូចជាទុយោជ័រ ឬកែវជ័រ គឺពុំ​ចាំបាច់នោះទេ។

លោក​បានថ្លែង​ថា ​ការ​ប្រើ​ប្លា​​ស្ទិក​​​​ធ្វើ​​ឲ្យ​ប៉ះ​ពាល់​​បរិស្ថាន​​គួរ​​សម​​ ដោយ​សារ​​​ផ្ទះ​​របស់​​​លោក​​​នៅ​ជិត​​ទន្លេ​ ដូច្នេះ​​លោក​​តែង​​ឃើញ​​សំរាម​​អណ្ដែត​តាមទឹកជាញឹកញាប់។

លោក​បន្តថា៖ «សម្រាប់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​ដោយ​សារ​យើង​ជា​​មនុស្ស​​ធម្មតា​ ​មិនមែន​ជា​បុគ្គលល្បីអីទេ ចឹងយើងអត់​អាច​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​អីកើត​ទេ ប៉ុន្តែយើង​អាចកាត់​បន្ថយ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ប្លាស្ទិក ប្រើកំប៉ុងទឹក​ដែក​ដែលប្រើ​ប្រាស់ឡើងវិញបាន សម្រាប់ទុយោ​យើង​ឧស្សាហ៍ប្រើអាដដែលៗគ្រាន់តែលាងទឹកចេញឲ្យស្អាត។»

​លោក ណាំង ខេ​វីន វ័យ​២១​ឆ្នាំ ជា​និស្សិត​ឆ្នាំទី៤នៃ​សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញនិយាយ​ថា​ផលិតផល​ប្លា​ស្ទិក​ប៉ះពាល់បរិស្ថានខ្លាំងព្រោះប្លាស្ទិកត្រូវការរយៈពេលយូរដើម្បីវារលាយ។

លោកថ្លែងថា៖​ «ក្នុង​នាម​ខ្ញុំ​ជា​និស្សិត​មួយ​រូប ខ្ញុំ​អាច​ចូល​រួម​កាត់​បន្ថយ​ការ​ប្រើ​​ប្រាស់​ប្លាស្ទិក ​ខ្ញុំអាចប្រើខ្លួនឯង​ដើម្បីជាឧទាហរណ៍ឲ្យគេ ហើយ​ណែនាំ​មិត្តភក្ដិក៏ដូចជាអ្នកនៅជុំវិញខ្លួនឲ្យកាត់បន្ថយ​ការ​ប្រើ​ប្រាស់​ប្លាស្ទិក។ ទោះបីជា​ខ្ញុំ​ប្រាប់ទៅអត់បាន​ទាំងអស់តែ​យ៉ាង​ហោច​ណាស់​ក៏​បាន​ខ្លះដែរ។»

និស្សិត​រូប​នេះ​បន្ថែមថាបើគិតមកដល់ឥលូវ​ ខ្លួន​​កាត់​បន្ថយ​ការ​ប្រើ​​ប្លាស្ទិក​បាន​ច្រើន​។ ​បច្ចុប្បន្ន​នេះ​លោក​កាត់បន្ថយអត់ប្រើកែវជ័រ​នោះ​ទេ ភាគច្រើនលោក​ប្រើកំប៉ុងទឹកដែលប្រើបានរហូតដូចជាប្រើជាដបកែវជា​ដើម​​។

ព្រះតេជគុណ ឆែម វីដ និស្សិតឆ្នាំទី២​ ផ្នែកអក្សរសាស្ត្រខ្មែរនៃ​សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញបានលើកឡើងអំពីគុណវិបត្តិនៃការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកនៅលើបរិស្ថាន។ ដោយឡែកព្រះអង្គក៏បានលើកឡើងអំពីគុណសម្បត្តិនៃការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកដើម្បីរក្សាសុខមាលភាព អ្នកប្រើប្រាស់។

ព្រះសង្ឃមានសង្ឃដីកាថា៖​ «បើយើងប្រើម្ដងហើយម្ដងទៀត វាអាចបង្កទៅជាមេរោគ ឬក៏ផលវិបាកដល់ប្រជាជន ឬក៏អ្នកគេប្រើក្រោយអត់មានបញ្ហាដូចជាឆ្លងជំងឺផ្សេងៗដូចជាបញ្ហាពេលបច្ចុប្បន្ននេះគឺជំងឺកូវីដអញ្ចឹង»។

សម្រាប់ការចោលសំរាមមិនត្រឹមត្រូវ ព្រះអង្គបានលើកឡើងថា វាអាចបង្កជាបញ្ហាជាច្រើនដូចជាធ្វើឲ្យដីនោះខូចជីជាតិ បំពុលបរិស្ថាន នឹងធ្វើឱ្យកខ្វក់នៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋាននោះដែលនាំផលប៉ះពាល់ដល់ជីវិតដែលរស់នៅលើគោកផង និងក្នុងទឹកផង។

ព្រះអង្គបានបន្តថា សព្វថ្ងៃព្រះអង្គក៏បានប្រើដបទឹកជំនួសឱ្យការទិញទឹកសុទ្ធផងដែរព្រោះថាក្រៅពីជួយដល់បរិស្ថានវាក៏អាចជួយកាត់បន្ថយការចំណាយរបស់យើងផងដែរ។

ដូចគ្នានឹងយុវជនដទៃដែរ កញ្ញា ម៉ៅ​ ស្រីពេជ្រ និស្សិតឆ្នាំទី ២ ផ្នែកប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងសារគមនាគមន៍នៃសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទភ្នំពេញ បានលើកឡើងពីបញ្ហានៃការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកមកលើបរិស្ថាន។ កញ្ញាបានលើកឡើងថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពេលដែលទៅផ្សារកញ្ញាតែងតែប្រើប្រាស់ថង់ក្រណាត់ជំនួសឱ្យថង់ប្លាស្ទិក និង ដបដែលអាចច្រកទឹកបានជំនួសឲ្យការទិញទឹកសុទ្ធ។

កញ្ញាបានបន្តថា៖​ «វាគឺផ្ដើមចេញពីខ្លួនយើងផងដែរ នៅពេលដែលយើងប្រើចឹងទៅអ្នកផ្សេងទៀតពេលឃើញគឺអាចប្រើតាមយើង ដូចសព្វថ្ងៃឃើញមានហាងកាហ្វេជាច្រើនបានប្រើប្រាស់បំពង់បឺតផលិតពីបំពង់ឫស្សីក៏ដូចជាក្រដាសជំនួសឱ្យការប្រើប្រាស់​ប្លាស្ទិក។»

លោក ប៊ូ ញ៉ឹប អាយុ២៨ឆ្នាំ សព្វថ្ងៃជានិស្សិតផ្នែកច្បាប់នៅសាកលវិទ្យាល័យវេស្ទើន បានប្រាប់អំពីការយល់ឃើញរបស់លោកចំពោះការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកជាពិសេសប្លាស្ទិកដែលប្រើបានតែម្ដងថា៖ «យើងត្រូវយកវាទៅទុកក្នុងធុងសម្រាមជាដើម ឬយកទៅដុតចោល ព្រោះរបស់ប្លាស្ទិកហ្នឹង នៅពេលដែលយើងបោះចោលវាពាស់កាលអាចប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថានហើយនៅពេលភ្លៀងមកវាអត់រលួយទៅតាមទឹកភ្លៀងនិងទេ ដូចជាកែវទឹកជ័រ ប្លាស្ទិក ឬថង់អីជាដើម ពេលដែលមានភ្លៀងធ្វើឱ្យមានទឹកដក់បង្កើតបាន​ជាដង្កូវទឹក និងមានមេរោគធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់ពលរដ្ឋទូទៅ។»

ក្នុងពេលបច្ចុប្បន្ននេះលោកតែងតែប្រើរបស់បែប Eco-Friendly ដូចជាកន្រ្ដក បំពង់ដបជាដើម​ ព្រោះបើយើងចង់កាត់បន្ថយ ត្រូវចាប់ផ្ដើមពីបុគ្គលផ្ទាល់ខ្លួនតែម្ដងគឺយើងទាំងអស់គ្នា។​ លោកលើកឧទាហរណ៍មួយមកបញ្ជាក់ថា៖ «នៅពេលដែលយើងទិញបាយហូប​ ឬដាក់បាយហូបពីផ្ទះទៅយើងត្រូវមានប្រអប់បាយសម្រាប់ខ្លួនឯង នេះទី១។ ទី២ នៅពេលដែលទៅផ្សារ យើងត្រូវមានកន្ដ្រកយូរដៃសម្រាប់ប្រើជាជាងប្រើថង់ប្លាស្ទិក។​ ទី៣ ប្រសិនបើជាអាចពេលទៅណាមកណា យើងគួរមានដបទឹកក្ដៅមួយដាក់តាមខ្លួនហើយហូបទឹកក្ដៅនេះទៀតសោតធ្វើឱ្យយើងមានសុខភាពល្អ។»

ព្រះតេជគុណ ម៉ា វិឆាយ និស្សិតឆ្នាំទី៣ ផ្នែកទំនាក់ទំនងអន្ដរជាតិ​នៅសាកលវិទ្យាល័យបញ្ញាសាស្ដ្រកម្ពុជាមានទស្សនៈថា ការប្រើប្រាស់ថង់ផ្លាស្ទិកធ្វើឱ្យប៉ះពាល់ដល់បរិស្ថាន ខូចសោភ័ណ្ឌភាព និងសុខភាពរបស់មនុស្ស។

«ចំពោះការផ្លាស់ប្ដូរទម្លាប់ការប្រើប្រាស់ប្លាស្ទិកមកជាប្រើដបទឹក កន្ដ្រក ក្រណាត់យូរដៃជាដើមដែលយើងអាចប្រើបានរាល់ពេលជារឿងល្អ ប៉ុន្ដែពលរដ្ឋយើងពេញនិយមប្រើប្លាស្ទិចតាំងពីដើមមក ហេតុដូច្នេះមានការលំបាកក្នុងការផ្លាស់ប្ដូរទម្លាប់»។

ព្រះអង្គបានបន្ដទៀតថា​ ព្រះ​អង្គ​ចង់ឃើញពលរដ្ឋទូទៅគ្រប់ស្រទាប់វណ្ណៈចូលរួមកាត់បន្ថយការប្រើប្រាស់ថង់ប្លាស្ទិកនៅគ្រប់តំបន់ដើម្បីបរិស្ថានស្អាតដោយឱ្យពួកគាត់យល់ពីតម្លៃនៃបរិស្ថាន មួយវិញទៀតព្រះអង្គជំរុញនិងលើកទឹកចិត្តដល់ពួកគាត់ក្នុងការប្រើ​ដប​បំពង់ទឹក កន្រ្ដក ឬរបស់ណាដែលប្រើប្រាស់​បានយូរដោយជៀសវាងប្រើប្លាស្ទិក៕

អ្នកស្រី Manon Orinel អ្នកគ្រប់គ្រង​កម្មវិធី​នៅ​អង្គការ​បៃតង​កម្ពុជា ដែល​មាន​មូលដ្ឋាន​នៅ​ខេត្តសៀមរាប បាន​និយាយ​ថា ថង់ប្លាស្ទិច​មិន​អាច​រលួយ​ទៅ​ជា​ធម្មជាតិ​បាន​ឡើយ។

គាត់​បាន​ថ្លែង​ក្នុង​សារ​មួយ​ថា៖ «វា​នឹង​នៅ​តែ​ជា​មីក្រូ​ប្លាស្ទិច​តូច​ជា​រៀង​រហូត (ភាគល្អិត​តូចៗ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​អាហារ​ ទឹក និង​ខ្យល់»។

អ្នកស្រាវជ្រាវម្នាក់បានប្រាប់កាសែតវ៉ាស៊ីនតោនប៉ុស្តិ៍កាលពីពេលថ្មីៗនេះថា មីក្រូ​ប្លាស្ទិច​អាច​រារាំង​ផ្លូវ​រំ​លាយ​អាហារ​របស់​សត្វល្អិត​តូចៗ​ក្នុង​ខ្លួន​មនុស្ស ហើយ​ត្រូវ​បាន​គេ​គិត​ថា​អាច​ប៉ះ​ពាល់​ដល់​អរម៉ូន​កើត​មហារីក និង​ការប្រែប្រួល​ DNA ។

អ្នកស្រី Manon Orinel ​បន្តថា៖ «គួរឱ្យស្តាយ​ណាស់ សព្វថ្ងៃ​ថង់​ប្លាស្ទិច​មាន​តម្លៃថោ​ក​យ៉ាងខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ប្រទស​កម្ពុជា​ដូច្នេះ​អ្នក​លក់​អាច​ផ្តល់​នូវ​ថង់​ប្លាស្ទិក​ក្នុង​ការច្រក​របស់មួយ​ដោយ​មិន​បាន​សួរ​ថា តើ​អ្នក​ទិញ​ពិត​ជា​ត្រូវ​ការ​វាឬ​អត់»។  

អ្នកស្រី​បន្ថែម​ថា៖ «​ប្រសិនបើ​វា​មាន​តម្លៃ​ថ្លៃ​បន្តិច ឬ​ប្រសិនបើ​អតិថិជន​ត្រូវ​ចំណាយ​ថវិការ​ដើម្បី​ទទួល​បាន​ថង់​ប្លាស្លិក​ច្រក​នោះ​អ្នក​លក់​នឹង​មិន​ងាយ​ច្រក​ឲ្យ​ដោយ​ងាយ​នោះ​ទេ។ វា​បាន​ក្លាយ​ជា​ទម្លាប់​ដ៏​អាក្រក់​មួយ​នៅ​កម្ពុជា ក្នុង​ការច្រក​របស់​របរ​ទំនិញ​តូច​ធំទាំងអស់​ក្នុង​ថង់​ប្លាស្ទិច ទោះបី​ជា​វា​មិន​ចាំបាច់​ក៏ដោយ។

លោក​ស្រី​បាន​និយាយ​ថា៖ «កត្តា​​សំខាន់​​​គឺ​ការកាត់​បន្ថយ​ការប្រើប្រាស់​ថង់ប្លាស្ទិក ហើយ​សម្រាប់​អ្វី​ដែល​នៅ​សេសសល់​គឺ​ដាក់​វា​នៅ​ក្នុង​ធុង​សំរាម ហើយ​ទុក​ឱ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ប្រមូល​សំរាម​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​​ប្រមូល​​វា​​ទៅ​​ដាក់​​នៅ​​​ក្នុង​​កន្លែង​​ចាក់​​សំរាម»។

អ្នកស្រី​បន្ថែម​ដោយ​​លើក​ទឹកចិត្ត​ដល់​អ្នក​ដើរទិញ​ទំនិញ​តាម​ផ្សារ ឱ្យ​យក​ថង់​បរិស្ថាន​ដែល​អាច​ប្រើ​ឡើង​វិញ​ច្រើន​ដង​​ដាក់​តាម​ខ្លួន​។

អ្នកស្រីថា៖ «ប្រជាជន​មិន​បាន​ដឹង​ថា តើ​មាន​ថង់ប្លាស្ទិច​ប៉ុន្មាន​ទេ​ដែល​ពួកគេ​កំពុង​ប្រើប្រាស់​ជា​រៀងរាល់​ថ្ងៃ និង​ជា​រៀងរាល់​សប្តាហ៍»។

បើតាម​អ្នកនាំ​ពាក្យ​ក្រសួង​បរិស្ថាន​លោក នេត្រ ភក្ត្រា ប្រទេស​កម្ពុជា​ផលិត​សំរាម​ប្រមាណ​៤លាន​តោន​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ ដែល​ក្នុង​នោះ​១៥ ទៅ២០​ភាគរយ​គឺជា​សំរាម​កាក​សំណល់​ប្លាស្ទិក។ លោក​បន្ត​ថា សម្រាប់​តែ​នៅ​ក្នុង​រាជធានី​ភ្នំពេញ មាន​ការប្រើ​ថង់​ប្លាស្ទិក​ប្រហែល​១០​លាន​ថង់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​លោក​ថា សំណល់​ទាំង​នោះ​មិន​ងាយ​រលាយ​រាប់​រយ​ឆ្នាំ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ដុត នឹង​ប៉ះពាល់​ដល់​សុខភាព​ និង​បរិស្ថាន​។

លោកបន្ថែមថា ក្រសួង​កំពុង​ចាប់ផ្តើម​យុទ្ធ​នាការ​សាកល្បង​មួយ​សម្រាប់​ប្រជាជន​ដើម្បី​ញែក​សំរាម​ជា​៣ប្រភេទ គឺ​សំរាម​កាក​សំណល់​ផ្ទះបាយ សំរាម​ប្លាស្ទិក និង​សំរាម​កាកសំណល់​ដែល​មាន​គ្រោះថ្នាក់។

លោកបញ្ជាក់ថា៖  «ដល់​ពេល​ដែល​យើង​ត្រលប់​ទៅ​រក​ធម្មជាតិ​វិញ​ ហើយនិង​កាត់​បន្ថយ​កាក​សំណល់​ប្លាស្ទិក។ ប្រសិនបើ​យើង​ពិនិត្យ​រាងកាយ​មនុស្ស​យើង​ឃើញ​ថា មាន​ផ្ទុក​មីក្រូ​ប្លាស្ទិច​នៅ​ខាង​ក្នុង​រាងកាយ​រួចទៅ​ហើយ»។

ទោះយ៉ាងណា​អ្នកស្រី ចែ​លី ​មួយ ស្ត្រី​មេផ្ទះនៅ​ខណ្ឌ​ពោធិ៍សែនជ័យ​និយាយ​ថា វា​ពិបាក​ក្នុង​ការបញ្ឈប់​ការប្រើប្រាស់​ថង់​ប្លាស្ទិកនៅ​ពេល​ដែល​វា​មាន​តម្លៃថោក និង​ងាយស្រួល​ប្រើ​ប្រាស់។

អ្នកស្រី​​ថា៖ «តម្លៃ​តែ​ពីរ ឬ​បីពាន់​រៀល​ប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំ​អាច​ទិញ​ថង់​មួយ​ដុំ​ដែល​មាន​ថង់​ច្រើន​ប្រើ​មិន​ចង់​អស់​»។

ទោះយ៉ាងណា​លោកស្រី​បាន​ទទួល​ស្គាល់​ថា ចំនួន​ថង់​ដែល​ត្រូវ​ប្រើ​ក្នុង​ការវេចខ្ចប់​ គ្រាន់តែ​អាហារ​តែមួយ​មុខ​ហាក់​ដូចជា​មាន​ច្រើន​ហួស​កម្រិត។

អ្នកស្រី​បន្តថា៖ «អ្នកខ្លះ​ត្រូវ​ការថង់​ប្លាស្ទិក​៤ ឬ៥ថង់​សម្រាប់​ខ្ចប់​អាហារ​មួយ​ពេល។

លោក ផល សុផាត អ្នកប្រើប្រាស់​បណ្តាញ​ហ្វេសប៊ុក​ផ្សព្វផ្សាយ «យុទ្ធនាការ​គ្រួសារ​សំរាម» លើកឡើង​ថា សំរាម​ចាប់ផ្តើម​ពី​ក្នុង​គ្រួសារ និង​ក្នុង​សហគមន៍​ទៅ​ក្នុង​ការទទួល​ខុសត្រូវ​ចំពោះ​សំរាម និង​ចំពោះ​បរិស្ថាន​។

លោក​បញ្ជាក់ថា៖ «សំរាម​កើតចេញ​ពី​មនុស្ស​ ប្រសិនបើ​យើង​ចង់​ចោល​សំរាម​នៅ​កន្លែង​សាធារណៈ ការអប់រំ​គួរ​តែ​ចាប់ផ្តើម​ពី​គ្រួសារ​របស់​យើង​ជាមុន ដើម្បី​ឱ្យ​ពួកគេ​យល់​ដឹង​ពី​ផល​ប៉ះពាល់​អាក្រក់​នៃ​សំរាម​ហើយ​ត្រូវ​ធ្វើ​ជា​គំរូ​ល្អ។ ជំហាន​ដំបូង​គឺ​ចាប់ផ្តើម​ពី​គ្រួសារ​របស់​យើង ហើយ​បន្ត​ទៅ​សហគមន៍​ទាំងមូល»៕

Manon Orinel, manager for Siem Reap-based project Clean Green Cambodia, said plastic bags must not be allowed to decompose in nature.

“It will still remain microplastic forever (the tiny particles that end up in our food, water, and air),” she said in a message.

Microplastics can block the digestive tracks of small animals, and are thought to have an effect on hormones, cancer and DNA mutation, a researcher recently told The Washington Post.

“Sadly, plastic is today quite cheap in Cambodia, so shopkeepers can provide one plastic bag per item without asking if people really need it or not,” Orinel said. “If it was a bit more expensive, or if customers had to pay to get a bag, shopkeepers wouldn’t give a plastic bag away so easily. It has become a bad habit in Cambodia to put everything in a plastic bag even if it’s useless.”

The key was reducing the use of plastic bags, she said. “And for the remaining: put it in a garbage bin and let the waste collection company take care of it by disposing it in a landfill.”

She also encouraged shoppers to carry their own reusable bags. “People don’t realize how many plastic bags they are using every day and every week,” she said.

According to Environment Ministry spokesman Neth Pheaktra, Cambodia produces about 4 million tons of garbage a year, of which 15 to 20 percent is plastic waste. Phnom Penh uses about 10 million plastic bags a day, he said.

The ministry is rolling out a pilot campaign for people to separate kitchen scraps, plastic and hazardous waste, he added.

“It is time we get back to nature, reduce plastic waste,” he said. “If you inspect the human body, we have microplastics inside.”

However, Cher Lymouy, a housewife in Pur Senchey district, said it was hard to stop using plastic bags when they were so cheap and convenient.

“For only two or three thousand riel I can get a pack with many bags,” she said. Nevertheless, she acknowledged that the number of bags used in packing just one meal seemed excessive.

“Some people need four or five plastic bags for one meal,” she said.

Phal Sophat, a Facebook user promoting a “Garbage Family Campaign” online, said it was up to families and communities to start taking responsibility for the environment.

“Garbage comes from people. If we want to get rid of garbage in public places, education should start with our own families first, to let them know the bad impact of trash, and be a good model,” he said. “The first step is to start from our own families and continue to the whole community.”

Three supermarket cashiers in Phnom Penh’s Chamkar Mon district told reporters that many customers have changed their behavior from using plastic bags to bringing their own reusable cloth bags instead.

Phon Leakhena, a cashier at A to Z Market on St. 57, said it seemed that customers only used plastic bags about half the time, when they forget to bring a bag from home.

“Some people’s houses are far and it is hard carrying many things [without a bag] so they need the plastic bag,” she said.

At nearby Super Duper, cashier Khem Markara said he sometimes explained the environmental impact of using plastic bags to some customers. Many brought reusable bags from home, he said.

However, “sometimes they come from home without anything in their hand. If they do not buy a plastic bag, when they ride their motorbike it would be hard to carry,” he said.

Nop Teth, a cashier at an Aeon mini mart, said customers buy plastic bags only when they end up choosing more and more things to buy after they arrive.

“The customer has reduced the use of plastic bags more than before,” he said. “They save plastic bags that they used before and then use it again.”

Sok Sakun, a university student sitting down at a table inside the Aeon mart, said he only buys plastic bags around 30 to 40 percent of the time.

Sometimes he forgets to bring his own bag from home, he said. He usually carries products in his hands because he knows that using plastic makes pollution.

“We can reuse them and we can reduce their use by putting things in the same plastic bag,” he said.

Cambodian Youth Network natural resources project coordinator Phin Savey said the policy to charge for plastic bags should apply to people selling goods at all markets, not just supermarkets.

“I see that at many markets, not supermarkets, plastic bags seem to be very popular, so the government should be strengthening or using methods of advertising and promotion that will encourage people to use materials that can be reused many times, such as baskets, or bags made from cloth,” he said.

Environment Ministry spokesman Neth Pheaktra said that “as soon as possible” the plastic bag fee would be extended to all sellers, not just supermarkets.

But it was also important to find replacements to plastic bags, he said.

“We have some companies that produce plastic … from natural materials that are easy to dissolve, so we encourage more to invest in plastic production that doesn’t affect the environment,” he said.

Environment Ministry Say Sam Al spoke on Monday at the ministry’s annual conference that taxing plastic bags at supermarkets was based on criticisms about the environment from citizens in many forums.

People wanted changes to respond to climate change and promote green development and sustainable living in Cambodia, he said, and many were happy with the policy.

In Phnom Penh alone, around 10 million plastic bags are used on a daily basis, according to the U.N. Development Program. Plastic breaks down into microplastics that can pollute both the sea and freshwater sources.

Sotheavy At, founder of Think of Plastic, a Facebook page with videos that reach about 1 million people every week, said she started her social media campaign to encourage her audience to reduce plastic use.

She saw lots of plastic waste everywhere in Cambodia and was concerned about its impact, so she wanted to do something that could lead to change, she said.

Her view was that instead of​​ complaining, people should work together one by one to reduce plastic.

Sotheavy started to make and edit videos by herself earlier this year. However, she knew her campaign alone would not be enough, so she has promoted other people who have similar views to share their knowledge about the impact of plastic waste, she said.

Most of her videos encourage people to use eco-friendly products and give people some tips on how to reduce plastic in their lives. Her most popular video so far has been about lemongrass straws, and was posted in September last month. She currently makes about eight to nine videos a month.

“Every day I’m trying to reduce plastic by not buying plastic materials and so on. It’s not bad to do it alone, but I believe there were various activists doing the same thing. Therefore, I want to run this campaign in order to promote those activities and discuss the impact of plastic,” Sotheavy said.

People feel comfortable using plastic because it makes their lives easier, she said. So she doesn’t think it would be helpful for them to be pressured to stop using plastic immediately.

She wants to see people gradually reduce their plastic use out of their own will, she said.

“I believe in the power of individuals. If everyone has an understanding, they will make small changes,” Sotheavy said.

Sotheavy expects that in 10 years, Cambodians’ behavior will have changed about plastic waste. People will understand how to deal with plastic properly, and Cambodia will be cleaner. In 20 years, she hoped, Cambodia will have reduced plastic use on a large scale.

She said her campaign probably wouldn’t still be going in 20 years, but she hopes her videos today will lead people to start thinking about plastic more and more.

“I don’t expect my action will change people’s behavior by tomorrow, but I expect in the long term people will change,” Sotheavy said.

Her target audience is everyone in Cambodia, even children, she said.

So far, the feedback on her videos has been supportive, she said. People have told her they have started to use fewer plastic bottles whenever they drink coffee or water by bringing their own bottles, especially bottles that are not made of plastic.

“Since I started making these videos, there is only 0.01 percent bad feedback. Besides that, most of the comments I’ve received are positive and about their commitment to engage in order to reduce plastic,” Sotheavy said.

The majority of her audience is in Cambodia, though the campaign has also reached Cambodians living abroad around Asia and in the United States and Australia, she said.

She added that her audience was about 57 percent women and 43 percent men.

The Konrad-Adenauer-Stiftung foundation said last month that Cambodia produced 10,000 tons of waste every day, and Phnom Penh about 2,000-3,000 tons, including about 600 tons of plastic.

In 2017, the Environment Ministry issued a sub-decree saying all Cambodians have a duty to reduce plastic use as much as they can by reusing bags or using biodegradable ones. It also required supermarkets to start charging for plastic grocery bags.